Uzasadnienie
II SA/Łd 522/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [..] Starosta [..] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, zawieszeniu anten plus urządzenia sterujące na budynku zlokalizowanym na działce nr 283, przy ul. A w W..
Od decyzji Starosty [..] z dnia [..] odwołanie złożyła [..] Spółdzielnia Mieszkaniowa w W..
Spółdzielnia podniosła, iż lokalizacja planowanej stacji telefonii komórkowej przewidziana jest w bezpośrednim sąsiedztwie dużego skupiska ludności, zamieszkałej w wielorodzinnych budynkach na osiedlu A w W.. Budynki te mają pięć kondygnacji, czyli są średnio wysokie, w związku z czym realizacja przedmiotowej inwestycji stanowi zagrożenie dla mieszkańców tego osiedla oraz dla środowiska. Autor odwołania podkreślił również, iż mieszkańcy osiedla W. wnoszą protesty do [..] Spółdzielni Mieszkaniowej, nie zgadzają się na tak bliską lokalizację bazy telefonii komórkowej, z uwagi na możliwość przekroczenia dopuszczalnych poziomów promieniowania.
Decyzją z dnia [..] Wojewoda [..] utrzymał w mocy decyzję Starosty [..] z dnia [..].
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż planowana stacja bazowa telefonii komórkowej zaliczona została do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska. Jednakże z opracowanego raportu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko wynika, iż projektowany obiekt nie będzie szkodliwy dla środowiska i ludności oraz spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku, oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107, poz. 676).
Organ II instancji wskazał, iż zarówno raport oddziaływania na środowisko, jak i projekt budowlany, zostały pozytywnie uzgodnione przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego decyzją z dnia [..] oraz przez Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w W. Zważywszy na fakt, iż inwestor spełnił wymagania stawiane przez art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zdaniem Wojewody, należało wydać pozwolenie na budowę.
Na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła [..] Spółdzielnia Mieszkaniowa oraz E. S. [..] Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzuciła organowi administracji naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 7 i 8 kpa. Zdaniem skarżącej Spółdzielni nie można uznać, iż przy wydawaniu decyzji organ kierował się interesem społecznym i obywateli, skoro w całym kraju tego rodzaju urządzenia lokalizuje się poza dużym skupiskiem mieszkańców. Podjęta decyzja nie pogłębia zaufania członków Spółdzielni mieszkających najbliżej planowanej inwestycji do organów wydających tego rodzaju rozstrzygnięcie, skoro mieszkańcy nie życzą sobie, w obawie o własne zdrowie a nawet życie, aby urządzenie zaczęło działać.
E. S. zawarła w swojej skardze argumenty tożsame do podniesionych w skardze [..] Spółdzielni Mieszkaniowej.
W uzupełnieniu złożonych skarg, zarówno [..] Spółdzielnia Mieszkaniowa, jak i E. S., przekazały do Sądu pismo mieszkańca bloku mieszkalnego usytuowanego niedaleko planowanej inwestycji, z którego wynika, że ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko nie uwzględniają wszystkich zagrożeń wynikających z emisji fal elektromagnetycznych przez stację bazową telefonii komórkowej, a niektóre wnioski w nim zawarte budzą zastrzeżenia.
W odpowiedzi na skargę [..] Spółdzielni Mieszkaniowej Wojewoda [..], przytaczając argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.
Odpowiadając natomiast na skargę E. S. Wojewoda [..] wniósł o jej odrzucenie.
W piśmie procesowym z dnia 6 grudnia 2004 r. E. S. cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga [..] Spółdzielni Mieszkaniowej w W. jest zasadna o tyle, iż skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Przede wszystkim podnieść należy, że z dowodów zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego nie wynika, aby kwestionowana przez Spółdzielnię Mieszkaniową decyzja o pozwoleniu na budowę poprzedzona została ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem z treści § 2 pkt 8 lit.k) rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm.) wynika, że do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się inwestycje obejmujące urządzenia emitujące elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące w zakresie częstotliwości 0,03-300000 MHz: radiolokacyjne, radiokomunikacyjne, radionawigacyjne o sumarycznej, określonej zgodnie z przepisami odrębnymi, mocy nadajników wyższej od 10 W oraz radiolinie.
Jak stanowi załączony do akt Raport w Sprawie Oddziaływania na Środowisko Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej A., planowana inwestycja charakteryzuje się takimi właśnie parametrami. Utrwalone już orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentuje pogląd, że jeśli z oceny oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej wynika, iż inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, dla których tworzy się obszar ograniczonego użytkowania, co w konsekwencji prowadzi do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, to - stosownie do art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) – wymagane jest uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (vide tezę wyroku NSA z dnia 28 maja 2002 r., sygn. akt II S.A./Gd 2090/99 – niepubl.). Także w wyroku z dnia 5 czerwca 2003 r. (sygn. akt S.A./Rz 2420/00) NSA uznał, że roboty polegające na montażu nadajnika i anten telefonii komórkowej powodują zmianę sposobu wykorzystania terenu. W konsekwencji, realizacja tego rodzaju inwestycji wymaga w pierwszej kolejności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Dodatkowo stwierdzić należy, co następuje:
Decyzja organu I instancji podjęta została na podstawie "art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.)". Abstrahując już od tego, że nie wskazano właściwego tekstu jednolitego, tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), to pominięcie w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 35 Prawa budowlanego może sugerować, że organ zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę dla A Sp. Z o.o. w Warszawie inwestycji – stacji bazowej telefonii komórkowej, nie sprawdził zgodności projektu z określonymi w przepisie wymaganiami. Sprawdzenia, jak to wynika ze sformułowania przepisu, są obowiązkowe. Brak ich dokonania lub dokonanie w sposób niewłaściwy oznacza, że decyzja jest wadliwa (vide komentarz do art. 35 L. Bora i E. Radziszewskiego, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1999, s. 104).
Z powyższych względów, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c), art. 135, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w pkt 1 i 3 sentencji.
Wobec cofnięcia skargi przez E. S. postępowanie w stosunku do niej podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 zd. 1 i 2 p.s.a. (pkt 2 wyroku).
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – pkt 4 wyroku.
O zwrocie połowy wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 2 lit.a) ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. (tj.: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.) w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – pkt 5 wyroku.