Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A, utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:
Starosta [...] decyzją z dnia [...] określił S. A. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A, dopuszczalne poziomy hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej poza zakładem produkcyjnym zlokalizowanym w A. przy ul. B, wyrażone wskaźnikami hałasu LAeqD i LAeqN o wartościach dla pory dnia LAeqD = 50 dB i dla pory nocy LAeqN = 40 dB. Organ pierwszej instancji uznał, że pomiary przeprowadzone przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Środowiska w nocy z 11 na 12 lipca 2012 roku i z nocy z 29 na 30 lipca 2013 roku zostały wykonane prawidłowo, zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną. Wyniki pomiarów wykazały emisję hałasu z terenu zakładu w porze nocnej na poziomie przekraczającym dopuszczalne poziomy hałasu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 115a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1232 ze zm., dalej jako: "P.o.ś."), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn.
Dz. U. z 2014 roku, poz. 112, dalej jako: "rozporządzenie") oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 roku w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. poz. 1542, dalej jako: "rozporządzenie w sprawie pomiarów").
Kwestionując powyższą decyzję S. A. wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu przepisu art. 115a P.o.ś. oraz art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 28, art. 11, art. 40 § 1 w zw. z art. 28, art. 61 w zw. art. 28, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). Mając powyższe na względzie autor odwołania wniósł o uchylenie kontestowanej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpoznaniu odwołania, przywołaną na wstępie decyzją, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm hałasu wynika z mocy samego prawa. Zgodnie z art. 115a ust. 1 P.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. Dopuszczalne poziomy hałasu zostały określone w rozporządzeniu.
Jak podkreślił organ, wydanie decyzji, o której mowa w art. 115a ust. 1 P.o.ś. wymaga przeprowadzenia określonych pomiarów przez organ ochrony środowiska, wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub podmiot obowiązany do ich prowadzenia oraz stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś., na które oddziałuje zakład, przy czym za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAEQ D lub LAEQ N. Przepis art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. określa rodzaje terenów objętych ochroną akustyczną, a rozporządzenie określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu dla poszczególnych rodzajów terenów.
Jak podkreśliło Kolegium, zakład (dziewiarnia) odwołującego położony jest w A przy ul. B, wśród zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Z uchwały nr [...]/241/04 Rady Miejskiej w A. z dnia [...] grudnia 2004 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta A. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2005 roku Nr [...], poz. 758) wynika, że tereny, na których znajduje się zakład oraz sąsiednie są oznaczone na rysunku planu symbolem C18MN i C17MN/U. Pomiary hałasu odbywały się na nieruchomościach oznaczonych na rysunku planu symbolem C18MN (tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową). Wyniki przeprowadzonych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pomiarów i obliczeń pozwoliły na określenie emisji hałasu z zakładu na poziomie 48,2 dB, co oznacza przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska w porze nocnej (40 dB).
Zdaniem Kolegium, ekspertyza została sporządzona zgodnie z wymaganiami wynikającymi z załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 roku w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291). Jest rzetelna, spójna i logiczna, ustalenia zostały przedstawione w sposób jasny i czytelny. Znajdują one potwierdzenie również w materiale dowodowym, a organ przeprowadzający pomiary ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez stronę.
W toku postępowania strona złożyła do akt sprawy dokument pt. "Akustyczna ocena wpływu pracy instalacji C, wykonanej przez dr inż. K. D. w Laboratorium Aeroakustyki Oddziału Techniki Cieplnej "A" w Ł. Instytutu Energetyki w W. Z ekspertyzy wynikała, że właściciel podjął próby ograniczenia emisji hałasu (str. 2 – 3). W podsumowaniu stwierdzono, że poziomy dźwięku na kierunku wschodnim, zachodnim i południowym nie przekraczają wartości wymaganych zapisami prawa miejscowego.
Zdaniem Kolegium także ta ekspertyza została sporządzona zgodnie z wymaganiami wynikającymi z załącznika nr 6 do rozporządzenia w sprawie pomiarów. Jest rzetelna, spójna i logiczna, ustalenia zostały przedstawione w sposób jasny i czytelny. Wyniki przeprowadzonych w danym czasie pomiarów i obliczeń pozwoliły na określenie emisji hałasu z zakładu czasie na poziomie niższym niż dopuszczalny.
Dysponując dwoma pomiarami, Starosta [...] uznał za zasadne przeprowadzenie kolejnych pomiarów przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Ponownie przeprowadzone pomiary przez wspomniany podmiot wykazały, że emisja hałasu z zakładu kształtuje się na poziomie 43,6 dB, co oznacza przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska w porze nocnej (40 dB). Podmiot przeprowadzający pomiary odniósł się do zarzutów strony.
Zdaniem Kolegium, również i ta ekspertyza została sporządzona zgodnie z wymaganiami wynikającymi z załącznika nr 6 do rozporządzenia w sprawie pomiarów i także jest rzetelna, spójna i logiczna, ustalenia zostały przedstawione w sposób jasny i czytelny.
Odnosząc się do powołanych ekspertyz Kolegium napisało, że żadna z nich nie ma wpływu na ocenę prawidłowości sporządzenia pozostałych, bowiem emisja hałasu przez zakład dziewiarski jest zmienna i zależna od bardzo wielu czynników (np. podczas kontroli w dniu 11 lipca 2012 roku pracowały 152 maszyny dziewiarskie, a podczas kontroli w dniu 29 lipca 2013 roku 136 maszyn). Odwołujący podejmował działania mające na celu zmniejszenie emisji hałasu. Przekroczenia mogą mieć charakter okresowy, czy wypadkowy (np. w związku z awarią łożyska klimatyzatora, na którą wskazywał odwołujący w piśmie z dnia 8 sierpnia 2012 roku). I takie przekroczenia o różnej skali miały miejsce podczas kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.
Tym samym – zdaniem Kolegium – wnioskowanie o kolejne pomiary jest bezprzedmiotowe. Nikt nie zakłada, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu. Niezależnie od wyniku ewentualnych nowych pomiarów nie mają one znaczenia dla okoliczności faktycznych sprawy, ponieważ fakt przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu został już dwukrotnie stwierdzony.
Jak podkreślił organ, obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm hałasu wynika z mocy samego prawa, a zatem decyzja nie nakłada na stronę żadnych nowych obowiązków. Określenie w decyzji dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN stanowi jedynie powtórzenie normy prawa powszechnie obowiązującego.
Organ wskazał również, że kwestionowana poprawność pomiarów dokonanych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika z błędnej interpretacji przepisów załącznika nr 6 do rozporządzenia w sprawie pomiarów. Zgodnie z załącznikiem nr 6 liczbę n elementarnych próbek hałasu ustala się na bieżąco w punkcie pomiarowym, zgodnie z wymogami tabeli 1. Wartość zmierzonego poziomu hałasu próbki w danym przedziale czasu tp to wartość oznaczona jako LAeq. Wartość zmierzonego w pkt 2 poziomu hałasu próbki LAeq dla tła akustycznego wyniosła: 39,1; 39,6 i 39,6.
Zatem różnica R między najwyższą a najniższą wartością zmierzonego poziomu hałasu próbki w danym przedziale czasu tp wyniosła 0,5 (0 < R < 1), co oznaczało konieczność dokonania 3 pomiarów. Wartość zmierzonego w pkt 2 poziomu hałasu próbki LAeq dla pracy zakładu wyniosła: 45,0; 44,9 i 45,0. Zatem różnica R między najwyższą a najniższą wartością zmierzonego poziomu hałasu próbki w danym przedziale czasu tp wyniosła 0,1 (0 < R < 1), co oznaczało konieczność dokonania 3 pomiarów. Tymczasem – jak podkreśliło SKO – odwołujący błędnie uznał, że wskaźnik R oblicza się jako różnicę między najwyższą a najniższą wartością uzyskaną w czasie pomiaru to danej próbki (Lmax – Lmin), dlatego zarzut wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu w oparciu o wadliwie przeprowadzone pomiary tego hałasu, jest chybiony.
W wyniku analizy dokumentów zawartych w aktach sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że Starosta [...] prawidłowo uznał, że w sprawie na podstawie pomiarów dokonanych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, poza zakładem, w wyniku jego działalności, dwukrotnie przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu. Bezspornym jest zatem, że organ pierwszej instancji obowiązany był zgodnie z treścią art. 115a ust. 1 P.o.ś wszcząć postępowanie w sprawie określenia zakładowi dopuszczalnych poziomów hałasu, a następnie wydać decyzję w tym przedmiocie. Zdaniem Kolegium w toku postępowania dokładnie wyjaśniono stan faktyczny sprawy, prawidłowo zgromadzono i rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz w szczegółowy sposób uzasadniono rozstrzygnięcie, czyniąc zadość wymaganiom art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 K.p.a.
W konkluzji Kolegium napisało, że ma świadomość zignorowania przez organ pierwszej instancji wcześniejszych wskazówek, co do okoliczności, które należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jednakże Kolegium uwzględniło zasadę szybkości postępowania i umożliwienie stronom weryfikacji rozstrzygnięć organów administracji przez sąd administracyjny. Ponadto, przepis art. 115a P.o.ś. należy interpretować w taki sposób, iż nie wyłącza on uznania za stronę postępowania właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli może to dotyczyć jego interesu prawnego w związku z prowadzoną w sąsiednim obiekcie działalnością, z którą wiążę się emisja hałasu.
Zatem organ ma zawsze obowiązek zweryfikować istnienie interesu prawnego ale tylko podmiotu, który chce brać udział w postępowaniu (wyraził wolę udziału w takim postępowaniu). Ewentualne ustalenie kręgu potencjalnych stron postępowania ma tylko na celu weryfikację, czy podmiot, który chce brać udział w postępowaniu w nim się mieści. Dyspozycja art. 115a P.o.ś. dotyczy ochrony dobra wspólnego, którym jest ochrona środowiska (ochrona przed hałasem), czyli stroną postępowania powinien być zasadzie tylko podmiot, na który są nałożone obowiązki zmierzające do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Z tego powodu, zarzut odwołania dotyczący naruszenia przepisów art. 10, art. 28, art. 40 §1 i art. 61 K.p.a. jest chybiony.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego na powyższą decyzję S. A. wskazał na wydanie jej z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na naruszeniu:
- 1) art. 8 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...], pomimo iż decyzja ta dotknięta była wadami, w postaci naruszenia art. 115a P.o.ś. oraz art. 8, art. 11, art. 40 § 1 w zw. z art. 28, art. 61 w zw. z art. 28 i art. 107 § 1 K.p.a., z powodu których została uprzednio uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a które nadal nie zostały usunięte oraz pomimo, że Starosta nie uwzględnił wskazówek Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co do okoliczności, które należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a więc prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;
- 2) art. 12 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż zasada szybkości postępowania uzasadnia utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Starosty [...], a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Starosty, pomimo iż decyzja ta dotknięta była wadami, w postaci naruszenia art. 115a P.o.ś. oraz art. 8, art. 11, art. 40 § 1 w zw. z art. 28, art. 61 w zw. z art. 28 i art. 107 § 1 K.p.a., z powodu których została uprzednio uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze;
- 3) art. 10 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez brak prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, a w konsekwencji niezapewnienie wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu;
- 4) art. 115a P.o.ś. poprzez nieustalenie zasięgu oddziaływania hałasu, a w konsekwencji niezapewnienie wszystkim ze stron czynnego udziału w postępowaniu;
- 5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...], w sytuacji, gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem szeregu przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, w postaci naruszenia:
- a) art. 115a P.o.ś. poprzez nieustalenie zasięgu oddziaływania hałasu, a w konsekwencji niezapewnienie wszystkim ze stron czynnego udziału w postępowaniu;
- b) art. 8 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji;
- c) art. 11 K.p.a. poprzez wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie prawne wydanej decyzji, a tym samym niewyjaśnienie stronie przesłanek, jakimi kierował się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie;
- d) art. 40 § 1 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez brak prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, a w konsekwencji niedoręczanie pism w sprawie wszystkim ze stron postępowania;
- e) art. 61 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez brak prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, a w konsekwencji niezawiadomienie wszystkich stron o toczącym się postępowaniu.
- f) art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji oraz wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia prawnego tej decyzji.
Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych powiększonych o koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
W motywach skargi jej autor wyjaśnił, że kwestionowana decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 155a P.o.ś. decyzję o dopuszczalnych poziomach hałasu organ wydaje w oparciu o dowód z dokumentu w postaci protokołu kontroli przeprowadzonej przez inny organ, którym jest Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. Decyzja o dopuszczalnych poziomach hałasu wydawana jest po przeprowadzeniu postępowania uregulowanego przepisami Kodeksu Postępowania Administracyjnego i zgodnie z zasadami w nim określonymi.
W ocenie skarżącego, organ za strony postępowania powinien uznać każdego z właścicieli nieruchomości sąsiadujących z zakładem skarżącego, ponieważ nadmierna emisja hałasu z jego zakładu może naruszać prawo każdego z nich do niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Starosta [...] zaniechał prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania, a w konsekwencji jego kolejne działania skutkowały naruszeniem art. 61 K.p.a. poprzez niezawiadomienie nieustalonych stron o toczącym się postępowaniu oraz wielokrotnym naruszeniem art. 40 § K.p.a. poprzez niedoręczanie im pism w sprawie, a tym samym naruszeniem art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu, o którym to nigdy nie zostały zawiadomione.
Ponadto, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została z naruszeniem art. 12 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie. Organ dopuścił się również naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegającego na utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...], w sytuacji, gdy decyzja ta wydana została z naruszeniem szeregu przepisów postępowania. Jak wskazano już w odwołaniu, Starosta naruszył art. 115a P.o.ś., poprzez brak wyznaczenia analizowanego obszaru oddziaływania hałasu oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Starosta wszak w żaden sposób nie odniósł się do powołanego przez skarżącego dowodu w postaci badań przeprowadzonych na jego zlecenie, inaczej niż poprzez samo wspomnienie, iż taki dowód w sprawie zaistniał. Starosta nie wskazał również, jakie wnioski wyprowadził z pozostałych pomiarów hałasu, przeprowadzonych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, ponownie ograniczając się wyłącznie do wskazania, że pomiary takie zostały przeprowadzone, a w ich toku stwierdzono, że z zakładu skarżącego emitowany jest w porze nocnej hałas na poziomie przekraczającym poziom dopuszczalny.
Starosta nie odniósł się również do stanowiska skarżącego wyrażonego w piśmie z dnia 22 lipca 2015 roku, w którym ten wskazał na nieprawidłowości w przeprowadzonych pomiarach. Również uzasadnienie prawne decyzji jest wadliwe, bowiem Starosta przedstawił podstawy prawne rozstrzygnięcia kwestii kręgu stron postępowania, co narusza także art. 7 i art. 8 K.p.a.
W konkluzji skarżący zaakcentował, iż decyzja Starosty [...] dotknięta była szeregiem uchybień, które nie pozwalały na uznanie jej za prawidłową, a w konsekwencji obligowały Samorządowego Kolegium Odwoławcze do jej uchylenia na podstawie 138 § 2 K.p.a. w związku z czym jej utrzymanie w mocy powinno zostać poczytane za naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie przez ten organ.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd skargę oddala w całości albo w części.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.
Wywody Sądu powinna rozpocząć uwaga, iż przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] określającą S. A. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A, dopuszczalne poziomy hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej poza zakładem produkcyjnym zlokalizowanym w A. przy ul. B, wyrażone wskaźnikami hałasu LAeqD i LAeqN o wartościach dla pory dnia LAeqD = 50 dB i w nocy LAeqN = 40 dB.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 115a powołanej wcześniej ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
Zgodnie z art. 115a ust. 1 P.o.ś., w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Zgodnie z art. 115a ust. 3 P.o.ś. w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Stosownie do art. 112a pkt 2 P.o.ś., przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby to LAeq D – równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00) oraz LAeq N – równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00).
Decyzja wydana na podstawie art. 115a P.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Wspomnianą decyzją organ określa normy dopuszczalnego poziomu hałasu, jakie wynikają z obowiązujących przepisów rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W decyzji tej organ stwierdza, iż dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekroczył dopuszczalny poziom dla danego terenu i obliguje dany podmiot do zachowania obowiązujących w tym zakresie norm, nakładając dodatkowo obowiązek dokonywania pomiarów, kontrolujących zachowanie tych norm.
Z lektury akt administracyjnych wynika, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. dwukrotnie przeprowadził badanie pomiarów poziomu hałasu emitowanego przez zakład produkcyjny należący do skarżącego. Pierwsze badanie przeprowadzone w nocy z 11 na 12 lipca 2012 roku wykazało, że hałas emitowany przez wspomniany zakład kształtuje się w jednym z punktów na poziomie 48,2 dB, czyli przekracza normę o 8,2 dB. Natomiast w trakcie drugiego badania, które miało miejsce w nocy z 29 na 30 lipca 2013 roku wykazało emisję hałasu w jednym z punktów pomiarowych na poziomie 43,6 B, co przekracza normę o 3,6 dB. Zgodnie z przepisami rozporządzenia dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu w ciągu dnia wynosi 50 dB, a w nocy – 40 dB (tabela nr 1 załącznika do rozporządzenia).
W tak ustalonym stanie faktycznym, organ pierwszej instancji wydał decyzję, o której mowa w art. 115a P.o.ś. określającą dopuszczalne poziomy hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej poza zakładem produkcyjnym prowadzonym przez skarżącego. Decyzja pierwszoinstancyjna, po rozpoznaniu odwołania, została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji.
Decyzje organów obu instancji – w ocenie składu orzekającego – odpowiadają prawu i zebranym dowodom. Przede wszystkim, zgodnie z art. 115a P.o.ś. decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu jest wydawana na podstawie własnych pomiarów organu ochrony środowiska, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia. W sprawie organ dysponował dwoma pomiarami wykonanym przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (w dniach 11 – 12 lipca 2012 roku oraz 29 – 30 lipca 2013 roku), które – jak wcześniej wskazano – wykazały przekroczenie norm określonych w przepisach rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, bowiem wokół takowej zabudowy zlokalizowany jest zakład produkcyjny. Ustalenia Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska ocenione przez organy obu instancji jako odpowiadające wymaganiom określonym w rozporządzeniu w sprawie pomiarów, stanowiły podstawę wydania kontestowanej w sprawie decyzji.
Przedstawione okoliczności nie były przedmiotem sprzeciwu skarżącego wyrażonego w odwołaniu, czy skardze. Podobnie nie jest okolicznością sporną w sprawie, że zakład produkcyjny prowadzony przez skarżącego zlokalizowany jest wśród zabudowy mieszkaniowej (potwierdzają to zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), dlatego organy określając dopuszczalne poziomy hałasu uwzględnił określone w załączniku do rozporządzenia wartości dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ustalenie przeznaczenia terenu odpowiada wymaganiom określonym w art. 114 i art. 115 P.o.ś.
W tym miejscu podkreślić należy, że decyzja wydana na podstawie art. 115a P.o.ś. ma na celu ochronę otoczenia przed przekroczeniem przez dany podmiot dopuszczalnego poziomu hałasu. Już jednorazowe przekroczenie tego poziomu uzasadnia wydanie decyzji, o której jest mowa w art. 115a P.o.ś. Organ w wydanej decyzji jest zatem zobligowany określić wskaźniki zarówno dla pory dziennej, jak i nocnej, niezależnie od tego, w jakiej porze (dziennej czy nocnej), nastąpiło przekroczenie norm hałasu (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 31 października 2012 roku, sygn. II SA/Gd 399/12; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydając wspomnianą decyzję właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom dla określonego terenu objętego prawną ochroną, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś.
Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi, określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem (por. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 2009 roku, sygn. II SA/Wr 431/09).
Odnosząc się do zarzutów skargi odnotować wypada, iż znakomita ich większość sprowadza się do kwestii prawidłowego ustalenia stron postępowania. Z argumentacji autora skargi wynika, że krąg stron postępowania nie został ustalony w sprawie w sposób prawidłowy, bowiem organ pominął znaczną ilość właścicieli sąsiednich nieruchomości naruszając tym samym art. 8, art. 10, art. 12, art. 28, art. 40 § 1 i art. 61 K.p.a. W ocenie Sądu, prawami procesowymi rozporządza strona, dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi (lub w toku postępowania nie podniesie zarzutu braku udziału w postępowaniu), nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a. Pogląd ten znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie, które podziela także skład orzekający w sprawie niniejszej (por. np. wyroki NSA: z dnia 16 maja 2012 roku, sygn. II OSK 371/11; z dnia 9 czerwca 2011 roku, sygn. II OSK 990/10; z dnia 10 lutego 2011 roku, sygn. II OSK 277/10; z dnia 18 listopada 2009 roku, sygn. II OSK 1781/08 oraz wyroki WSA: w Kielcach z dnia 6 lutego 2013 roku, sygn. II SA/Ke 827/12 i inne).
Z tego powodu – zdaniem składu orzekającego – kwestia nieprawidłowego ustalenia stron postępowania, w obliczu tego, że autorem skargi jest skarżący prowadzący zakład produkcyjny emitujący hałas do środowiska, nie wskazuje na wadliwość decyzji prowadzącą do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z tego powodu na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty skargi związane z nieprawidłowym ustaleniem kręgu stron postępowania, a wskazujące na naruszenie art. 8, art. 10, art. 12, art. 28, art. 40 § 1, czy art. 61 K.p.a.
Lektura rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji nie potwierdza zarzutu skargi wskazującego na naruszenie art. 115a P.o.ś., ani art. 107 § 1 K.p.a. W szczególności decyzja nie wskazuje na błędy, czy wadliwość uzasadnienia, które można by uznać za naruszające art. 107 § 1 K.p.a. Ponadto, nie każde ewentualne uchybienie w tym zakresie może stanowić podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. podstawą do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny może być jedynie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Konkludując Sąd uznał działanie organów administracji w przedmiotowej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości.
ms