Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów na działce nr 29/1 w P..
Decyzję organu odwoławczego, zawierającą pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, doręczono pełnomocnikowi skarżącej A. W. w dniu 14 maja 2015 roku.
Skarżąca mylnie skierowała swoją skargę na wspomniane rozstrzygnięcie SKO w S. wprost do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (przesyłką nadaną w placówce pocztowej w dniu 12 czerwca 2015 roku).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi następnie przekazał powyższą skargę do SKO w S. w dniu 17 czerwca 2015 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Warunkiem dopuszczalności skargi - wynikającym z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") – jest wniesienie jej w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Skoro skarżąca - wbrew wyraźnemu pouczeniu - skierowała skargę wprost do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zamiast za pośrednictwem organu właściwego, to za datę wniesienia tej skargi należało przyjąć datę przekazania skargi właściwemu organowi (SKO w S.). W tej sytuacji dla oceny dopuszczalności skargi istotne jest ustalenie daty nadania przesyłki, którą przekazano skargę A. W. do organu odwoławczego (17 czerwca 2015 roku).
Jeżeli decyzję organu odwoławczego doręczono skarżącej w dniu 14 maja 2015 roku, to ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego był dzień 15 czerwca 2015 roku (poniedziałek). Powyższe wynika z tego, że ostatni dzień terminu przypadł na sobotę 13 czerwca 2015 roku, a więc zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Wobec powyższego, skargę A. W. uznać należy za wniesioną nieskutecznie, bowiem z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianym dla tego typu czynności.
Z tej przyczyny skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.bł.