Uzasadnienie
II SA/Łd 563/14
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynął wniosek adwokat L.I.-P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 czerwca 2015 r., II SA/Łd 563/14, uwzględniającego m.in. skargę J.B. na Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, a także za udział w dniu 8 czerwca 2017 r. w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r., II OSK 2549/15.
Jednocześnie pełnomocnik z urzędu skarżącego wniósł o zwrot kosztów przejazdu prywatnym autem osobowym o pojemności większej niż 900 cm3 (Seat Leon o pojemności 1600 cm3) na trasie T. – W. – T. (łączna odległość 500 km). Pełnomocnik złożył przy tym oświadczenie, że koszty pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu nie zostały opłacone w całości ani w części.
Zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, przepisy art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w zw. z art. 207 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369), dalej p.p.s.a., wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Uwzględniając zatem wniosek, stosownie do przepisu § 19 pkt 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.), oraz na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. Nr 27, poz. 271 ze zm.), wydanego na podstawie art. 34 a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy, orzeczono jak w postanowieniu.
Odnosząc się zaś do żądania wnioskodawczyni przyznania wynagrodzenia w wysokości trzykrotności stawki minimalnej, należy stwierdzić, że nie zostało ono uzasadnione ani nakładem pracy, ani z innymi okolicznościami, poza ogólnym powołaniem się na obszerność i zawiłość sprawy. Również referendarz nie dopatrzył się podstaw do podwyższenia stawki minimalnej za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed NSA. Wobec powyższego wniosek przyznania wynagrodzenia w wyższej wysokości nie mógł zostać uwzględniony.
lf