Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 27 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 565/20

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia J.D., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. nr [...].

Jak wynika z akt sprawy J. D. pismem z 18 października 2019 r. (data wpływu do organu 21 października 2019 r.) zwrócił się do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o uchylenie decyzji z [...] r. nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę wydanego dla działki sąsiedniej nr 124/1. Wskazał, iż wraz z żoną są właścicielami działki nr 125/3 w Ł. przy ul. A nr 8, którzy zostali pominięci jako strony postępowania w sprawie zakończonej wydaniem powyższej decyzji.

Pismem z 24 października 2019 r. Prezydent Miasta Ł. wezwał J.D. do doprecyzowania swojego żądania, poprzez wskazanie podstawy prawnej wniosku, wskazanie materiału dowodowego świadczącego o zachowaniu terminu do wznowienia postępowania, jeśli jest oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz przedłożenia dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do działki nr 125/3.

J.D. pismami z 19 listopada 2019 r. i 21 listopada 2019 r. uzupełnił wniosek oraz załączył oświadczenia i dokumenty świadczące o zachowaniu terminu do wznowienie postępowania. Jednocześnie w piśmie z 19 listopada 2019 r. wskazał, że wnosi o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. W piśmie z 21 listopada 2019 r. wnioskodawca przedstawił dodatkowe okoliczności mające stanowić podstawę wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz zażądał "wyjaśnienia na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. uzyskania prawomocności dla przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę".

W dniu 3 grudnia 2019 r. wpłynęło pismo inwestorki - G.S., w którym wyjaśniła okoliczności dotyczące budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. A 6. W jej ocenie sąsiedzi wiedzieli o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę od momentu rozpoczęcia budowy (przełom sierpnia i września 2018 r.). Do pisma załączyła pisemne oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 Kodeksu karnego, podnosząc iż informacja o wydanym pozwoleniu była umieszczona na tablicy budowlanej na terenie działki od dnia rozpoczęcia prac budowlanych tj. 30 sierpnia 2018 r. a J.D.3 czerwca 2019 r. wysłał wiadomość sms o treści świadczącej, że tego dnia sąsiedzi poznali w naturze bryłę budowanego domu i spostrzegli, że ich budynek jest zacieniony.

Wobec poczynionych ustaleń postanowieniem z [...] r. Prezydent Miasta Ł. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej do bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, na nieruchomości zlokalizowanej przy ul. A 6 w Ł., na działce nr ew. 124/1 w obrębie [...]. Zdaniem organu wniosek J.D. w zakresie żądania wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Organ I instancji odnosząc się do żądania dotyczącego wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wywiódł, że J.D. zachował miesięczny termin do wniesienia podania, aczkolwiek ocenił, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] czerwca 2018 r., ponieważ działka nr ew. 124/3 położona przy ul. A 8, nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. A 6 w Ł. W zażaleniu na powyższe postanowienie J.D. reprezentowany przez radcę prawnego E.P. wniósł o jego uchylenie w całości podnosząc zarzuty naruszenia: art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 148 § 2 k.p.a.; art. 149 § 3 w zw. z 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane; art. 149 § 1 oraz § 2 k.p.a.; art. 7, 77 oraz 107 § 3 k.p.a.; art. 11 w zw. z art. 8 k.p.a. Zdaniem autora zażalenia brak jest podstaw do kwestionowania twierdzenia skarżącego, że o wydaniu decyzji dowiedział się dopiero 27 września 2019 r. Tym samym w sprawie istniały podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazał także, że organ winien badać, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia i tylko w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie został zachowany termin z art. 148 k.p.a., organ może, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

Postanowieniem z [...] lutego r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 – w skrócie "k.p.a."), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ drugiej instancji przywołał regulacje art. 7 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 147 k.p.a., art. 148 § 1 i 2 k.p.a. i wyjaśnił, że J.D. zażądał wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. W związku z powyższym dla podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. obligatoryjnym jest zachowanie przez wnoszącego podanie terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, J.D. dowiedział się o decyzji będącej podstawą wznowienia [...] września 2019 r., na dowód czego złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 Kodeksu karnego oraz załączył do oświadczenia wydruk fragmentu rozmowy tekstowej (sms) przeprowadzonej z ojcem inwestorki w sprawie inwestycji objętej zaskarżoną decyzją.

Z uwagi na rozbieżność dat powoływanych przez wnioskodawcę oraz inwestorkę, Wojewoda [...] marca 2020 r. wezwał G. S. do udokumentowania swoich twierdzeń. W dniu 3 kwietnia 2020 r. G. S. przesłała fragment rozmowy tekstowej dotyczącej nieruchomości nr ew. 124/1 w obrębie [...] w Ł. przeprowadzonej między ojcem inwestorki a J. D. Przedłożony fragment rozmowy tekstowej poprzedza część tekstu przesłanego wcześniej przez wnioskodawcę. Natomiast z analizy przesłanych przez strony postępowania rozmów wynika, iż wnioskodawca miał wiedzę o realizowanej inwestycji, dla której sporządzono dokumentację projektową zatwierdzoną spornym pozwoleniem na budowę, już 3 czerwca 2019 r. Zdaniem Wojewody [...] oświadczenia złożone przez G. S. oraz J. D. dotyczące daty dowiedzenia się przez wnioskodawcę o decyzji z [...] czerwca 2018 r. są sprzeczne. Inwestorka w swoim oświadczeniu wyjaśniła, że na przełomie sierpnia/września 2018 r. poinformowała sąsiadów, w tym J. D., o treści decyzji z [...] czerwca 2018 r. oraz planowanej inwestycji.

Jednocześnie podniosła, że 30 sierpnia 2018 r. wywieszono tablicę informacyjną na placu budowy. Jako materiał dowodowy świadczący, iż J.D. wiedział o realizowanej inwestycji przed 21 września 2019 r., G. S. załączyła zdjęcie rozmowy tekstowej sms z 3 czerwca 2019 r., obejmujące wiadomość tekstową J.D., wysłaną na numer komórkowy ojca inwestorki o treści: "Panie A. proszę o informacje czy mogę zapoznać się w projekcie z opracowaniem dotyczącym obszaru oddziaływania obiektu. Wydaje mi się ze oddziaływanie jest duże i trochę się dziwie że nie byłem stroną w postępowaniu lub poproszę o kontakt do Pana projektanta. Dziękuję".

Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż J.D. posiadał wcześniej, przed datą 27 września 2019 r., wiedzę o zakończonym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, którego nie był stroną, a na podstawie, którego realizowany jest obiekt o obszarze oddziaływania, w ocenie wnioskodawcy, przekraczającym granice jego własności. Kolejnym argumentem świadczącym, iż skarżący posiadał wcześniej wiedzę o realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę inwestycji jest złożone przezeń oświadczenie, w którym opisuje, iż domagał się wywieszenia tablicy na placu budowy, na której spostrzegł inwestycję objętą decyzją o udzieleniu pozwoleniu na budowę. Z informacji przekazanych przez inwestora wynika, że roboty budowlane rozpoczęły się 30 sierpnia 2018 r. Jak stwierdził Wojewoda na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie można wskazać jednoznacznej daty dowiedzenia się o decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz materiał pozwala stwierdzić, że wnioskodawca posiadał wiedzę o decyzji z [...] czerwca 2018 r. najpóźniej 3 czerwca 2019 r. Zatem, wniosek o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został złożony z przekroczeniem terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Organ wyjaśnił przy tym, że powzięcie wiadomości przez wnioskodawcę o istnieniu decyzji nie oznacza zawiadomienia o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji.

Istotne jest aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i jej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego informacja pochodzi. W ocenie organu zgromadzony materiał jest wystarczający do oceny, że wnioskodawca 3 czerwca 2019 r. posiadał wystarczającą wiedzę, by złożyć wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego spornym pozwoleniem na budowę dla inwestycji realizowanej przy ul. A 6 w Ł. Jednocześnie wskazał, że to po stronie wnioskodawcy leży udowodnienie, że dochował terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania.

Wojewoda odnosząc się następnie do przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję stwierdził, że wnioskodawca wskazał we wniosku i jego uzupełnieniach na następujące okoliczności: wywyższenie realizowanego obiektu, pominięcie w zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę analizy chłonności gruntu na działce nr ew. 124/1, brak zaprojektowania urządzeń do magazynowania wód, niedookreślenie ilości wód opadowych oraz zagospodarowania wody opadowej w projekcie budowlanym, brak zabezpieczenia działki nr ew. 125/3 przed zalewaniem ww. wodami, pominięcie w opracowaniu projektowym lokalizacji powietrznej pompy ciepła oraz pominięcie działki wnioskodawcy jako działki objętej obszarem oddziaływania ww. pompy, pominięcie opracowania o charakterystyce energetycznej dla pompy ciepła, brak informacji o udziale w ociepleniu domu przez zaprojektowany kominek, zacienianie budynku skarżącego, brak wznowienia granic, co spowodowało błędne wytyczenie obecnych granic pomiędzy działkami 125/3 i 124/1 i wynikające stąd błędne zlokalizowanie budynku inwestorki w odległości mniejszej niż 3 m od granicy z działką skarżącego.

Wojewoda wskazując w następnej kolejności na regulację art. 148 § 1 k.p.a., art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn.zm. – dalej w skrócie "Pr. bud.") stwierdził, że ponownie analizując ustalenia dotyczące obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji należy odnieść się do ograniczeń wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j: Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 – w skrócie "rozporządzenie"). Ustalając obszar oddziaływania obiektu należy wziąć pod uwagę, m.in. § 13 rozporządzenia. Zaprojektowany budynek mieszkalny jednorodzinny posiada wysokość w kalenicy - 8,88 m od poziomu terenu przy budynku, która odsunięta jest od granicy z działką wnioskodawcy o min. 8,625 m. Najbardziej zbliżony do granicy działki wnioskodawcy okap posiada wysokość 3,38 m od poziomu terenu.

Przyjmując, wskazany we wniosku o wznowienie postępowania nawet metrowy spadek terenu oraz najmniejszą możliwą odległość od granicy działki ściany z oknami - 4 m, posadowionymi na poziomie terenu, hipotetyczna wysokość przesłaniania wynosi max. 9,8m od linii kalenicy projektowanego budynku i jest mniejsza od odległości pomiędzy hipotetyczną ścianą z oknami i rzutem kalenicy, wynoszącą 12,625 m. Wysokość przesłaniania od okapu dla ww. hipotetycznej ściany wynosi 4,35 m i jest również mniejsza niż najmniejsza odległość od tej ściany z oknami, wynoszącej 7 m. Budynek na działce wnioskodawcy jest odsunięty równolegle do granicy działki ścianą bez okien o 3 m i ponad 5 m. W prostopadłej ścianie łączącej ww. ściany, jak wynika z dokumentacji fotograficznej znajduje się okno. W wyznaczonym kącie 60o, w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi tego okna, z uwagi na odległość pomiędzy budynkami oraz położenie tej ściany względem projektowanego budynku, nie może znajdować się przesłaniająca część projektowanego budynku.

Z uwagi na powyższe, nieruchomość należąca do skarżącego nie znajduje się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 57 i § 60 ww. rozporządzenia (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, pokoi mieszkalnych). Zabudowa na działce nr ew. 125/3 nie została ograniczona również na podstawie § 19 (brak projektowanych miejsc postojowych), § 23 (ok 10 m odległość zaprojektowanego miejsca gromadzenia odpadów od granicy z działką 125/3), § 36 (ponad 20 m odległość projektowanego zbiornika na nieczystości ciekłe) rozporządzenia. Nieruchomość należąca do skarżącego nie znajduje się również w obszarze oddziaływania na podstawie § 29 rozporządzenia, bowiem dokumentacja projektowa nie przewiduje zmian spływu wód powierzchniowych na nieruchomości należące do wnioskującego. Według projektu budowlanego przewidziano odprowadzenie wód opadowych powierzchniowo na teren działki inwestora.

Wskazując na § 28 ust. 2 rozporządzenia organ wyjaśnił, że inwestycja obejmuje budynek niski i nie ma możliwości podłączenia do kanalizacji deszczowej. Przez zmianę naturalnego spływu wód opadowych należy rozumieć każdą zmianę spływu wód w porównaniu do spływu wód opadowych jaki istniałby na działce budowlanej gdyby nie została ona zabudowana. W związku z powyższym organ stwierdził, że projektowana inwestycja nie zmienia naturalnego spływu wód opadowych, bowiem nawet przed zabudową przedmiotowej nieruchomości naturalny spadek wód opadowych występował w kierunku naturalnego obniżenia terenu, tj. w kierunku północnym i jako taki został utrzymany. W badanej sprawie również immisje o charakterze akustycznym - hałas nie stanowią źródła interesu prawnego, ponieważ co do zasady są dozwolone, jednakże "Zakłócenia te nie powinny przekraczać "przeciętnej miary" (art. 144 k.c.). W praktyce przy ustalaniu przeciętnej miary należy więc uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości emitującej zakłócenia, jak też nieruchomości doznającej zakłóceń.

Dopuszczalne są tylko takie zakłócenia, które wynikają z normalnej eksploatacji nieruchomości, na której umiejscowione jest źródło zakłóceń, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i jednocześnie nie naruszają normalnej eksploatacji nieruchomości doznającej zakłóceń zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.

Zdaniem organu działka skarżącego, jak i działka inwestora, są lub będą zagospodarowane zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Normy hałasowe zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 112 ze zm.). Samo podniesienie przez skarżącego argumentu, że inwestycja będzie powodowała immisje o charakterze akustycznym z uwagi na planowaną pompę ciepła, mając na względzie normy określające poziom hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, które obowiązują zarówno na działce skarżącego jak i inwestora, nie wskazuje na ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącego, o których mowa w art. 28 ust. 2 w zw. art. 3 pkt 20 Pr. bud., a zatem nie jest wystarczające do przyznania skarżącemu interesu prawnego. Organ stwierdził także, że według rozwiązań projektowych moc pompy to 15 kW, natomiast przedmiotowa pompa ma być usytuowana w pomieszczeniu gospodarczym mieszczącym się w północnej części budynku objętym inwestycją.

Nie ma żadnych dowodów potwierdzających, że hałas związany z przedmiotową inwestycją będzie przekraczał dozwolone normy i będzie wynikał z innej niż normalna eksploatacja przedmiotowej inwestycji zgodna z przeznaczeniem terenu należącego do inwestora i nieruchomości skarżącego. Ponadto, przepis art. 3 pkt 20 Pr. bud. nie upoważnia do posługiwania się kategoriami ogólnymi, ale wymaga wyraźnego sprecyzowania przepisu prawa wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Ustawodawca wyraźnie wskazuje, że chodzi o takie przepisy, które są nośnikiem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu otaczającego inwestycję. W przedmiotowej sprawie na granicy nieruchomości musi zostać dochowany obowiązujący poziom hałasu, inaczej inwestycja byłaby niezgodna z prawem i zastosowanie miałyby przepisy z zakresu ochrony środowiska.

Według Wojewody przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko w sposób wymagający przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, bowiem nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Nie jest również objęta materią regulowaną ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 310 z późn.zm.) oraz ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm.), nie emituje pól elektromagnetycznych - rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448).

Wobec powyższego organ stwierdził, że inwestycja objęta decyzją z [...] czerwca 2018 r. nie oddziałuje na działkę skarżącego nr ew. 125/3. Przywołane przez skarżącego zarzuty dotyczące oddziaływania inwestycji na działkę nr ew. 125/3 nie posiadają umotywowania w przedłożonym do wniosku projekcie budowlanym. Zatem, J.D. nie przysługuje status strony postępowania, a więc skarżący nie posiada legitymacji do żądania wznowienia postępowania zakończonego powyższą decyzją, z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., z uwagi na to, iż wznowienie to następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.).

W takiej zaś sytuacji, ocena wskazanych okoliczności czy ocena dochowania miesięcznego terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania, którego bieg rozpoczyna się zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a., nie może być oceniona, skoro wnioskodawca nie jest stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją, którego wznowienia żąda. W tym stanie rzeczy organ drugiej instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiódł J.D. reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

1. 1. art. 149 § 3 k.p.a. w. zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 148 § 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że żądanie skarżącego wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., złożone zostało z uchybieniem terminu, w sytuacji, gdy skarżący "dowiedział się" o decyzji 27 września 2019 r.;
2. 2. art. 149 § 3 k.p.a. w. zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 28 w. zw. z art. 3 pkt 2 Pr. bud., poprzez błędne uznanie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania w sytuacji, gdy skarżący wskazał na szereg istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, w tym okoliczności faktyczne w sposób jednoznaczny świadczące o tym, że obszar oddziaływania objętej inwestycji wykracza poza granice działki, na której inwestycja ma być realizowana, w tym obejmuje nieruchomość, której skarżący jest współwłaścicielem, położoną w Ł. przy ul. A 8 (działka nr ewid. 125/3 w obrębie [...]);
3. 3. art. 149 § 1 oraz § 2 k.p.a., poprzez uznanie, że postanowienie organu I instancji nie jest obarczone wadą prawną polegającą na odmowie wznowienia postępowania pomimo wcześniejszego niewydania w sprawie postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania w celu przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia;
4. 4. art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie w sposób wyczerpujący i pełny całego materiału dowodowego w sprawie, niedokonanie analizy zarzutów podniesionych w zażaleniu;
5. 5. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez zdawkowe uzasadnienie wydanego w sprawie postanowienie, bez należytego wyjaśnienia przesłanek, którymi organ II instancji kierował się przy jego wydawaniu.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Następnie stwierdzić trzeba, że sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy organy obu instancji prawidłowo odmówiły J. D. wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] czerwca 2018 r. w sprawie udzielenia G.S. pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej do bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, na nieruchomości zlokalizowanej przy ul. A 6 w Ł., na działce nr ew. 124/1 w obrębie [...]. Skarżący jako przesłanki uzasadniające wznowienie wspomnianego wyżej postępowania powoływał przepisy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Wyjaśnić w związku z tym trzeba, że wznowienie postępowania administracyjnego jest obok postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji i postępowania o uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie art. 154 i 155 k.p.a., jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych, unormowanym w przepisach art. 145 k.p.a. – 152 k.p.a. Tryby te są niekonkurencyjne, co oznacza, że nie mogą być stosowane zamiennie, a do ich uruchomienia konieczne jest spełnienie ściśle określonych przez ustawodawcę przesłanek. Przesłanki wznowienia postępowania nie mogą stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji i odwrotnie przesłanki stwierdzenia nieważności nie mogą stanowić podstaw wznowienia postępowania. Celem rozważanego postępowania jest ocena decyzji ostatecznej wydanej w toku zwykłego postępowania administracyjnego z punktu widzenia wad kwalifikowanych zdefiniowanych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. W myśl art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., na które to przesłanki powoływał się w rozpatrywanej sprawie skarżący w podaniu o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.).

Natomiast odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.). Organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 k.p.a.).

W świetle przywołanych wyżej unormowań stwierdzić trzeba, że postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Mianowicie, w ramach pierwszego etapu, tzw. wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Pozytywne ustalenia w tym zakresie powinny zakończyć się wydaniem przez organ administracyjny postanowienia o wznowieniu postępowania przewidzianego w art. 149 § 2 k.p.a., które otwiera drugi etap postępowania wznowieniowego, określany mianem postępowania rozpoznawczego, w trakcie którego organ bada, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jednocześnie trzeba mieć na względzie fakt, że wszelkie czynności i rozważania merytoryczne na etapie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania są niedopuszczalne. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania następuje wówczas, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 1-2 k.p.a. Jak podkreślano także w literaturze i orzecznictwie, do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania może dojść również wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń wnioskodawcy wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji (por. M. Jaśkowska. Komentarz aktualizowany do art. 149 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1981/06 i z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt 1747/07, niepubl.).

Przystępując zatem w świetle poczynionych wyżej rozważań natury ogólnej do oceny zasadności odmowy wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), dostrzec trzeba, że organy obu instancji podjęły starania celem zweryfikowania stanowiska skarżącego w kwestii zachowania terminu jednego miesiąca liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., warunkującego prawną możliwość wznowienia postępowania z tej przyczyny. Podkreślić trzeba, że w judykaturze sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, iż przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi wiec o takie dane, jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 grudnia 2019 r. II OSK 168/18, 30 września 2020 r. II OSK 1464/20, 17 września 2020 r. II OSK 1340/20, 9 stycznia 2020 r. II OSK 2976/19, 4 grudnia 2019 r. I OSK 1183/18, 6 czerwca 2019 r. I OSK 2396/18, 19 lutego 2019 r. I OSK 4/17, 11 grudnia 2018 r. II OSK 118/17, 19 października 2018 r. II OSK 2646/16, 8 lutego 2018 r. II OSK 1661/17 – dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Organ ma przy tym obowiązek zweryfikowania twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie dochowania terminu, a następnie dokonania oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów.

Jak wynika z akt sprawy skarżący konsekwentnie w toku dotychczasowego postępowania wyjaśniającego twierdził, że termin z art. 148 § 2 k.p.a. zaczął biec od 27 września 2019 r., bowiem dopiero wówczas powziął wiedzę o decyzji. Z tym stanowiskiem nie zgodził się organ drugiej instancji, który dał wiarę twierdzeniom inwestorki, jakoby skarżący wiedzę o decyzji z [...] czerwca 2018 r. powziął 3 czerwca 2019 r., czego dowodem jest treść zacytowanej w motywach zaskarżonego postanowienia wiadomości tekstowej sms wysłanej przez skarżącego do ojca inwestorki.

Stanowisko to w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego jest błędne. Przede wszystkim uszło uwadze organu drugiej instancji, że z wyjaśnień skarżącego złożonych w piśmie z 16 listopada 2019 r. wynika, że od kilku miesięcy trwa budowa domu, o rozpoczęciu której nikt go nie informował. Tablica informacyjna pojawiła się dopiero po jego interwencji i zapytaniach. Skarżący podał, że 27 września 2019 r. miał kontakt z projektantem realizowanego obiektu. Na podstawie otrzymanych informacji poznał zakres decyzji pozwolenia na budowę i skalę obiektu. Od tego momentu skarżący posiada wiedzę o przedmiotowej inwestycji, która świadomie była ukrywana. Do złożonych wyjaśnień załączył wydruk wiadomości tekstowych sms, począwszy od 27 września 2019 r. Dla oceny zachowania terminu, o którym stanowi art. 148 § 2 k.p.a., istotne znaczenie mają wyłącznie wiadomości tekstowe sms od 27 września 2019 r. do momentu złożenia 21 października 2019 r. wniosku o wznowienie postępowania opatrzonego datą 18 października 2019 r. Dowodzą one, że J.D. od 27 września 2019 r. podejmował działania celem zapoznania się z decyzją i projektem, a przede wszystkim zakresem projektowanej inwestycji.

Z wyjaśnień G.S. wynika natomiast, że właściciele sąsiedniej działki dowiedzieli się od niej o budowie i wydanym pozwoleniu na przełomie sierpnia i września 2018 r. Informacja o wydanym pozwoleniu była również umieszczona na tablicy na terenie działki od dnia rozpoczęcia prac budowlanych tj. 30 sierpnia 2018 r. Ponadto, jak twierdziła inwestorka, J.D.3 czerwca 2019 r. wysłał wiadomość tekstową sms o treści świadczącej, że tego dnia poznał w naturze bryłę budynku i spostrzegł, że jego budynek jest zacieniony. W odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego o dostarczenie dokumentów potwierdzających jej stanowisko, inwestorka przesłała emaila, z którego wynika, że przysyła organowi wiadomość, którą J.S., a nie skarżący, wysłał do jej taty 3 czerwca 2019 r. Treść tej wiadomości wskazuje, na zapytanie kierowane do ojca inwestorki, czy posiada w projekcie opracowanie dotyczące oddziaływania obiektu z uwagi na obawy co do zacienienia pokoju syna.

Natomiast treść wiadomości tekstowej sms z 27 września 2019 r., a nie z 3 czerwca 2019 r., jak błędnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest następująca: "Panie A. proszę o informacje czy mogę zapoznać się w projekcie z opracowaniem dotyczącym obszaru oddziaływania obiektu. Wydaje mi się, że oddziaływanie jest duże i trochę się dziwię że nie byłem stroną w postępowaniu lub poproszę o kontakt do Pana projektanta. Dziękuję.". W ocenie Sądu, nawet gdyby uznać za wiarygodne stanowisko G.S., że informowała wcześniej skarżącego o zamiarze budowy czy bryle budynku, który ma zostać wzniesiony, to te informacje nie mogą być traktowane jako równoznaczne z powzięciem przez J.D. wiedzy o wydanej decyzji, a tą jak potwierdzają wydruki wiadomości tekstowych sms skarżący mógł poznać jeśli chodzi o datę, organ czy treść rozstrzygnięcie, konieczne do złożenia wniosku o wznowienie niniejszego postępowania dopiero 27 września 2019 r. Zatem wniosek o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., został złożony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że odmowa wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie zasługuje na uwzględnienie w świetle zabranego w sprawie materiału dowodowego i świadczy o naruszeniu przez organy obu instancji przepisów art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a., art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak zostało to już podniesione na wstępie rozważań skarżący jako drugą przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania powołał przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stanowiący, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Odnosząc się do tej kwestii organ pierwszej instancji stwierdził, że skarżący zachował termin do złożenia podania, uregulowany w art. 148 § 1 k.p.a., jednakże po dokonaniu weryfikacji dokumentacji projektowej z punktu widzenia zakresu oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego, doszedł do wadliwego wniosku, że J.D. nie posiada przymiotu strony, ponieważ jego działka nie znajduje się obszarze oddziaływania inwestycji. Powyższe stanowisko podtrzymał organ odwoławczy, który uzasadniając swój pogląd o odmowie wznowienia postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zajął również stanowisko o niewystąpieniu przesłanek powołanych przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania, co w świetle art. 149 § 2 k.p.a. byłoby możliwe dopiero po wznowieniu postępowania.

Tym samym organ odwoławczy naruszył art. 149 § 2 k.p.a. w stopniu, który mógł rzutować na wynik sprawy. Dodać w związku z tym trzeba, że nie zasługuje na aprobatę stanowisko Wojewody [...] o braku legitymacji J.D. do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] czerwca 2018 r. w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, które opiera na przekonaniu, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Pr. bud. Przepis ten stanowi mianowicie, że ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Podkreślić wobec tego trzeba, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Pr. bud. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (vide: wyrok z 14 października 2020 r. II OSK 1494/20) stwierdzić należy, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 Pr. bud., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Wskazany wyżej przepis posługuje się pojęciem "obszaru oddziaływania obiektu", które zostało prawnie zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Pr. bud. Definicja ta zaś abstrahuje od kwestii przekroczenia norm w zakresie oddziaływania inwestycji. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych.

To zaś oznacza, że na potrzeby konkretnej inwestycji organ winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu - wykorzystaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego. W sytuacji, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie i korzystaniu z sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu i wykorzystaniu działek sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem, to właściciele takich nieruchomości mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Pod pojęciem ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć również utrudnienia w możliwości użytkowania jej zgodnie z przeznaczeniem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10 - ONSAiWSA 2012/4/69; z 1 marca 2012 r., II OSK 282/12 - Lex nr 1292702; z 17 kwietnia 2013 r., II OSK 2508/11, z 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1296/10; z 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11; z 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 841/13; z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 449/13 - CBOSA).

Zdaniem Sądu organy orzekające rozpoznając wniosek J. D. o wznowienie postępowania nie uwzględniły powyższych reguł. Stwierdzenie przez Wojewodę [...], że po stronie skarżącego brak jest interesu prawnego do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę opiera się bowiem na przekonaniu, że na gruncie rozpatrywanej sprawy zostały zachowane normy techniczno-budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065) określone w § 13, § 57 i § 60, § 19, § 23, § 36, § 29, § 28 ust.

2. Ponadto – zdaniem organu drugiej instancji - inwestycja nie powoduje przekroczenia norm hałasowych, nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). Nie jest objęta materią uregulowaną przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 310 z późn.zm.) i ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1396 z późn.zm.). Nie emituje także pół elektromagnetycznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448). Tymczasem badanie powyższych kwestii, których celem było właśnie ustalenie, czy nieruchomość skarżącego będzie objęta ponadnormatywnym oddziaływaniem inwestycji czy też nie będą naruszone normy technicznobudowlane – wbrew odmiennemu stanowisku Wojewody [...] – świadczy bezspornie o istnieniu obiektywnego interesu prawnego J.D. w żądaniu wznowienia postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę.

Wobec stwierdzonych wyżej uchybień, które rzutowały w istotnym stopniu na wynik sprawy Sąd uznał za konieczne usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Ł. o odmowie wznowienia postępowania.

Rozpoznając ponownie wniosek J.D. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. organ uwzględni rozważania poczynione w uzasadnieniu niniejszego wyroku i wyda rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzoną kwotę 680 złotych składają się równowartość wpisu od skargi – 200 złotych i wynagrodzenie radcy prawnego – 480 złotych.

dc