Uzasadnienie
II SA/Łd 573/15
W dniu 17 lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga E. M. i K. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przedłożenia oceny technicznej samowolnie wykonanych robót budowlanych.
Formułując szereg wniosków procesowych, strona skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienie. Uzasadniając wniosek strona wyjaśniła, iż wykonanie zaskarżonego aktu narazi stronę na znaczną szkodę majątkową, a dodatkowo spowoduje, że skutków wykonania nie będzie można odwrócić, gdyż nikt nie zwróci kosztów sporządzenia, zbędnej zdaniem strony, oceny technicznej. Nadto jeżeli ocena techniczna zostanie wykonana nie będzie faktycznej możliwości cofnięcia tego procesu w przypadku, gdyby sąd uwzględnił skargę. W efekcie pozbawi to sensu zaskarżenie postanowienia skoro i tak strona będzie musiała wykonać dokumentację, której celowość i przydatność jest wątpliwa. Kontrola postanowienia będzie w tej sytuacji iluzoryczna, ponieważ strona poniesie koszty wykonania oceny technicznej, które nie zostaną zwrócone, ani w żaden inny sposób wynagrodzone. Ocena może być wykonana jedynie przez osoby posiadające uprawnienia budowlane, a koszt sporządzenia jest znaczny.
Nadto strona podkreśliła, iż termin wykonania obowiązku nałożonego zaskarżonym aktem już upłynął, fakt ten nie czyni zaskarżonego aktu niewykonalnym, gdyż zgodnie z art. 81c ustawy Prawo budowlane w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz organ może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl zaś art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści zacytowanego przepisu wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu. W interesie strony leży niewątpliwie najbardziej wyczerpujące wykazanie przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA: z dnia 10 lutego 2014 r., sygn.akt I FSK 76/14; z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn.akt II FSK 2654/13; z dnia 8 października 2013 r., sygn.akt II OSK 2290/13 - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie jest możliwe jedynie w ściśle określonych przypadkach wynikających z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak jednoznacznego wskazania i uprawdopodobnienia przesłanek wymaganych przez przepis uniemożliwia ocenę zasadności złożonego przez stronę wniosku.
W niniejszej sprawie, strona skarżąca nie przytoczyła okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia. Nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonego aktu związane jest z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Strona wskazuje przede wszystkich na nakłady finansowe, które obowiązana jest ponieść, a których nie odzyska w przypadku uwzględnienia skargi. Niemniej jednak nie wykazała, że na skutek poniesionych nakładów finansowych grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa pokrycia wydatków związanych z wykonaniem określonych postanowieniem obowiązków. Faktem jest, że wykonanie zaskarżonego postanowienia pociągnie za sobą określony wydatek, jednak nie mając wiedzy o sytuacji finansowej strony trudno stwierdzić czy wykonanie tej decyzji spowoduje takie uszczuplenie środków, które mogłoby zachwiać jej sytuacją finansową.
Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek poniesionych nakładów finansowych grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa pokrycia wydatków związanych z wykonaniem określonych decyzją obowiązków (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 października 2014 r., sygn.akt VII SA/Wa 1884/14).
Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.
a.bł.