Uzasadnienie
W dniu 15 lipca 2016r. G. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych.
Postanowieniem z dnia 29 września 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wyżej wskazaną skargę G. K. W dniu 13 października 2016r. G. K. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, wskazując iż przekroczenie terminu spowodowane było złym stanem zdrowia, zaś przyczyna opóźnienia ustała w dniu 7 października 2016r.. Jednocześnie wnioskodawczyni dokonała czynności, której terminowi uchybiła, tj. złożyła egzemplarz skargi opatrzony własnoręcznym podpisem. W motywach wniosku G. K. wyjaśniła, że w listopadzie zeszłego roku zmarł jej małżonek. Z tego powodu jej stan psychofizyczny uległ pogorszeniu i pojawiły się u niej stany depresyjne, które utrudniały normalne funkcjonowanie. Autorka wniosku podniosła, że w lipcu bieżącego roku jej stan zdrowia znacznie się pogorszył – pogłębiły się stany depresyjne, lęki i złe samopoczucie i pojawiły się uporczywe drżenia rąk, które uniemożliwiły jej złożenie podpisu pod skargą. G. K. wyjaśniła nadto, że jej stan zdrowia uległ poprawie z początkiem października 2016r., co pozwoliło złożyć podpis pod skargą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje na strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
Należy zaznaczyć, że instytucja przywrócenia terminu ma na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu przewidzianego do podjęcia czynności procesowej przez strony lub uczestników postępowania. Z treści wyżej wskazanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.
Podstawowym elementem wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie istnienia okoliczności faktycznych wskazujących na brak winy osoby, która uchybiła terminowi. Brak winy w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym winien być oceniany z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy w odniesieniu do obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Obowiązkiem strony jest bowiem zachowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 196/11, z dnia 11 lutego 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 77/11, z dnia 20 września 2011r. w sprawie o sygn. akt II FZ 456/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić trzeba, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, zatem może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podmiot domagający się przywrócenia terminu winien dołożyć wszelkich starań celem wyjaśnienia przyczyn uchybienia.
G. K. składając wniosek o przywrócenie terminu podniosła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było następstwem pogorszenia stanu zdrowia w związku ze śmiercią małżonka. Zdaniem Sądu strona w wystarczającym stopniu wykazała okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Przedłożyła bowiem zaświadczenie lekarskie z dnia 12 października 2016r. poświadczające jej zły stan zdrowia związany ze śmiercią małżonka oraz kserokopie dokumentacji medycznej potwierdzające liczne dolegliwości, jakie odczuwała po utracie bliskiej osoby. Powyższe wskazuje, że wnioskodawczyni w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi korzystała z pomocy lekarskiej i przyjmowała liczne leki, w tym psychotropowe. Z wniosku o przywrócenie terminu wynika, że autorka wniosku w tym czasie cierpiała na stany depresyjne i nie była w stanie podpisać skargi bądź nadesłać jej podpisanego egzemplarza z powodu pojawienia się u niej uporczywego drżenia rąk.
Dodatkowo wnioskodawczyni wskazała, że z uwagi na stan zdrowia w uiszczaniu wpisu sądowego pomocy udzielił jej wnuk P. K. Jednocześnie stwierdzić należy, że G. K. podała datę, w jakiej ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, oraz w terminie 7 dni od tejże daty dopełniła czynności, której terminowi uchybiła.
Podsumowując wskazać należy, iż przywołane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności potwierdzone dokumentacją medyczną uznane zostały przez Sąd za wiarygodne i potwierdzające brak winy w uchybieniu terminu. Nadto spełnione zostały pozostałe przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.
A. P.