Uzasadnienie
II S.A./Łd 601/01
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] (...),na podstawie art.138 § 1 pkt 1 w związku z art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane(Dz.U. Nr 89,poz.414 ze zm.),po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] nakazującej H. i J. B. rozbiórkę samowolnie zrealizowanej w 2000 r. nadbudowy części budynku hotelowego z restauracją,polegającej na wykonaniu w stanie surowym 2-kondygnacji nad istniejącym parterem o wymiarach około 5 m x 11 m,w części północno-zachodniej obiektu położonego na działkach nr ewid.109 i 110 w miejscowości Z.,gm.C.(mury z pustaków ceramicznych,dach konstrukcji drewnianej bez pokrycia)- utrzymał w mocy decyzję I instancji.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu 15 listopada 2000 dokonano oględzin na przedmiotowej nieruchomości i stwierdzono,że są tam realizowane roboty budowlane przy nadbudowie budynku,w którym prowadzona jest działalnośc hotelowa z restauracją. Nad istniejącycm parterem o wymiarach 5x11,części północno-zachdniej obiektu,wykonano dwie kondygnacje w stanie surowym, z więźbą dachową bez pokrycia. W wizji lokalnej uczestniczył syn właściciela.
Z uwagi na nieprzedłożenie przez zainteresowanych dokumentów świadczących o legalnosci obiektu i ustalenia,na podstawie oświadczeń świadków, że do 1994 r. na działkach ozn.nr 109 i 110 wybudowany został budynek mieszkalny,obecnie nadbudowywany, postanowiono o przeprowadzeniu odrębnych postępowań w stosunku do części obiektu wzniesionego przed 1994 r. oraz w stosunku do nadbudowy części obiektu.
W odniesieniu do samowolnej nadbudowy powołano przepis art.48 Prawa budowlanego z 1994 r.,wskazując że przewidziana tam sankcja rozbiórkowa dotyczy także nadbudowy a ta nadbudowa była prowadzona bez pozwolenia na budowę.
H. i J. B. zaskarżyli tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego.Podnieśli,że cały obiekt powstał jako budynek mieszkalny na przełomie roku 1993/1994 a od grudnia 1994 r. był użytkowany jako hotel z restauracją(co potwierdzają zeznania świadków).Część budynku jest pokryta folią i nie posiada tynków ale jest użytkowana od grudnia 1994 r. jako pomieszcznie pomocnicze i porządkowe. Niższa kondygnacja jest wykorzystywana jako pomieszczenie do składowania w czasie zimy mebli ogrodowych i do składowania sprzętu porządkowego,a poddasze jako suszarnia.Pokrycie z folii jest od 1994 r. do chwili obecnej,bo inwestycja nie przynosi zysków a same straty.
W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.Do obowiązków organów administracji publicznej należy wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie istnieje spór co do daty wybudowania części budynku podlegającej nakazowi rozbiórki. Przewidziana w art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w dacie wydawania decyzji Dz.U. Nr 89,poz.414 ze zm.) sankcja w postaci obligatoryjnego nakazu rozbiórki jest bardzo represyjna i jej zastosowanie powinno następować dopiero po wnikliwym, wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie daje podstaw do jednoznacznego ustalenia daty wykonania nadbudowy. Z oświadczeń świadków: Z.G. i P.W. wynika, że budynek mieszkalny (przekształcony później w hotel i restaurację) został wybudowany pod koniec grudnia 1994 r. brak natomiast jakichkolwiek oświadczeń lub wyjaśnień dotyczących daty wykonywania nadbudowy w sytuacji gdy skarżący podnoszą, że także tę część budynku, podlegającą rozbiórce,użytkują w ograniczonym zakresie od 1994 r.Data wykonywanie robót budowlanych związanych z nadbudową budynku wskazana jest w decyzji I instancji z powołaniem na wizję lokalną z dnia 15 listopada 2000 r.W protokole z tej wizji znajduje się zapis "W czasie wizji stwierdzono, że obiekt jest w rozbudowie.Brak tablicy informacyjnej." Skarżący byli wezwani pismem z dnia 30 listopada 2000 r.do uzupełnienia przedłożonych dokumentów (oświadczenia świadków)o określenie konkretnej daty rozpoczęcia użytkowania budynku mieszkalnego oraz datę samowolnej zmiany użytkowania budynku mieszkalnego na hotel i restaurację.
W aktach brak odpowiedzi na to pismo, skarżący nie zgłosili również uwag i żądań co do zgromadzonych – bardzo skąpych - materiałów.Jak wynika z odwołania skarżący niezbyt dobrze orientowali się w zróżnicowaniu przedmiotu prowadzonych postępowań i nie wiedzieli dlaczego,skoro wykonywali nałożone na nich postanowieniem nr [...] z dnia [...] obowiązki zmierzające do legalizacji budynku w Z. na działce nr ewid 109 i 110, otrzymali nakaz rozbiórki jego nadbudowanej części co uniemożliwia uzyskanie decyzji zatwierdzającej przedłożoną dokumentację.
Jak wynika z uzasadnień decyzji I i II instancji nie podjęto czynności wyjaśniających datę wykonania nadbudowy choć samo rozstrzygnięcie I instancji zawiera jej wskazanie (nakaz rozbiórki obejmuje nadbudowaną w 2000 r. część budynku).Rozbicie postępowania w sprawie samowoli budowlanej na dwa odrębne postępowania zdezorientowało skarżących, nie doprowadziło też do jednoznacznego wyjaśnienia daty nadbudowy (same zdjęcia nie mogą być za taki jednoznaczny dowód uznane) ani tego czy i w jakim zakresie rozbiórka nadbudowanej części wpłynie na stan budynku podlegającego legalizacji.
W myśl art. 107 § 3 uzasadnienie powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów które organ uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł.Takich wyjaśnień dotyczacych wykorzystanych dowodów uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera.
Zgodnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1271)sprawy w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zważywszy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa (art.7,art.77§ 1,art.80 i art.107 § 3 k.p.a.) co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art.145 § 1pkt 1 lit. C i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1270)orzeczono jak w sentencji.