Uzasadnienie
Stowarzyszenie A z siedzibą w A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim z dnia 28 listopada 2013 r. nr L/512/2013 w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych po powtórnym wyłożeniu do publicznego wglądu projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Aleksandrów Łódzki. Strona załączyła jednocześnie do skargi m.in. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem zaskarżonej uchwały, skierowane do Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim w dniu 10 marca 2014 r.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Aleksandrowie Łódzkim wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści z art. 58 § 1 pkt 1 dalej p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie zaś z art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Tym samym skargę do sądu administracyjnego można wnieść na wskazane akty i czynności administracyjne.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kwestionuje prawidłowość uchwały Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
Podstawą prawną wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 594). Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Oceniając dopuszczalność przedmiotowej skargi Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu o sygn. akt II OSK 1970/13 z dnia 17 września 2013 r., według którego akt organu planistycznego rozstrzygający o uwagach złożonych do projektu studium - niezależnie od tego, czy ma postać odrębnej uchwały, czy załącznika do uchwały o przyjęciu studium - może stanowić przedmiot kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny jedynie w ramach oceny legalności uchwały w przedmiocie uchwalenia studium. Oznacza to, że uchwała rozstrzygająca o uwagach do projektu studium nie stanowi aktu podlegającego kontroli sądu.
Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwała Rady Miejskiej w Aleksandrowie Łódzkim została podjęta w toku procedury uchwalania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i stanowiła o sposobie rozstrzygnięcia przez Radę Gminy uwag wniesionych do projektu studium przez skarżącą. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w obowiązującej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca zrezygnował z instytucji zarzutów i protestów na rzecz uwag do projektu aktu planistycznego, które - o ile nie zostały uwzględnione przez wójta, burmistrza (prezydenta miasta), są przedstawiane radzie do rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 7 tej ustawy rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu uwag wniesionych do projektu studium bądź planu miejscowego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Ponadto, jak wynika z art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studium uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa w art. 11 pkt 12, przy czym tekst i rysunek studium oraz rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do uchwały o uchwaleniu studium. Przyjąć więc należy, że załączniki będąc jedynie częścią uchwały w sprawie studium, nie stanowią samoistnego aktu, na który przysługiwałby odrębny środek zaskarżenia. Ustawodawca nie narzucił organowi planistycznemu formy normatywnej, w jakiej następuje rozstrzygnięcie zgłoszonych uwag.
Wobec powyższego należałoby przyjąć, że akt organu planistycznego rozstrzygający o uwagach złożonych do projektu studium - niezależnie od tego, czy ma postać odrębnej uchwały, czy załącznika do uchwały o przyjęciu studium - może stanowić przedmiot kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny jedynie w ramach oceny legalności uchwały w przedmiocie uchwalenia studium.
Skoro zatem zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała w przedmiocie sposobu rozstrzygnięcia uwag do projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, w związku z tym należało uznać, że droga sądowa jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił skargę jako niedopuszczalną odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Jednocześnie, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócono stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 300 zł. a.tp.