Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 10 lipca 2009 r. w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zasiłku stałego. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 30 stycznia 2010 r.
Pismem z dnia 3 lutego 2010 r. skarżący zwrócił się do Sądu o ustanowienie mu adwokata, w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej i reprezentowania go w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Poinformował, że rezygnuje z możliwości złożenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 3 grudnia 2009 r., a swoich praw ma zamiar dochodzić przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W wyniku rozpoznania wniosku referendarz sądowy postanowieniem z dnia 10 lutego 2010 roku odmówił przyznania prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono stronie skarżącej w dniu 19 lutego 2010 r.
W dniu 22 lutego 2010 roku skarżący wniosła sprzeciw, podnosząc, że we wcześniejszych swych pismach poruszał ewentualność zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego i oczekiwał, iż skoro takie rozwiązanie mieści się w zakresie jego sprawy to otrzyma pomoc prawną poprzez przyznanie pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Wedle przepisu art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a."., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z przepisu tegoż wynika jednoznacznie, iż zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy wywołuje ten skutek, iż Sąd wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje od początku, tzn. tak jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu.
Skutkiem sprzeciwu, wniesionego w ustawowym terminie przez C. S., jest zatem utrata mocy przez zaskarżone postanowienie z dnia 10 lutego 2010 roku i konieczność ponownego merytorycznego rozpoznania wniosku strony skarżącej.
Stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy stronie może nastąpić na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z redakcji powołanego przepisu wynika zatem, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do przyznania prawa pomocy stronie jeżeli wniosek złożono po zakończeniu postępowania. Taka sytuacja ma właśnie miejsce w niniejszej sprawie, bowiem C. S. zwrócił się do sądu o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi konstytucyjnej pismem z dnia 3 lutego 2010 roku. Postępowanie w niniejszej sprawie zakończyło się zaś w dniu 30 stycznia 2010 roku (t.j. z dniem uprawomocnienia się wyroku). Z zestawienia powyższych dat w sposób oczywisty wynika, iż wniosek skarżącego złożony został po zakończeniu postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Konsekwentnie więc należało odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy, gdyż jego wniosek jest niedopuszczalny.
Na marginesie warto nadmienić, że ustawa z dnia 1 sierpnia 1997 roku o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. z 1997 roku, Nr 102, poz. 643 ze zm.) w art. 48 ust. 2 stanowi, iż to sąd rejonowy miejsca zamieszkania skarżącego jest kompetentny do rozpoznania wniosku o przyznanie pomocy prawnej (o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu) dla osób występujących ze skargą konstytucyjną w razie niemożności poniesienia przez te osoby kosztów pomocy prawnej.
Biorąc powyższe pod rozwagę, sąd na podstawie art. 243 ust. 1 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
m.ch.