Uzasadnienie
II SA/Łd 658/17
M.N. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy dostępu do akt postępowania dotyczącego ustalenia prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2017 r. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, z kolei postępowanie w sprawie zwolnienie od kosztów sądowych zostało umorzone z uwagi na ustawowe zwolnienie skarżącego od konieczności ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie dotyczącej świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
Wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniesioną skargę.
Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, pismem procesowym z dnia 22 stycznia 2018 r., sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Opinia została doręczona skarżącemu.
Pismem z dnia 13 marca 2018 r. skarżący, załączając urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, wniósł o ustanowienie mu adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał, że nie zgadza się z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 24 listopada 2017 r. i tego powodu żąda nowego pełnomocnika z urzędu.
Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 249a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wnioski skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie pełnomocnika z urzędu są zbędne, gdyż prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 28 sierpnia 2017 r. skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, a w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postępowanie umorzono, z uwagi na fakt, że spełnione zostały warunki przewidziane w art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a skarżący z mocy ustawy korzysta już ze zwolnienia od konieczności ich poniesienia.
Pomoc prawna w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu została przyznana na etapie postępowania przed sądem I instancji. Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu - adwokat K.K. Wyznaczona z urzędu adwokat podjęła czynności związane z udzieleniem pomocy prawnej, ponieważ reprezentowała skarżąca na rozprawie, a następnie złożyła w Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.
Wyznaczenie adwokata z urzędu przez Okręgową Radę Adwokacką i podjęcie przez niego czynności procesowych, w tym przypadku udział w rozprawie i sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi wykonanie wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Żądanie wyznaczenia skarżącemu kolejnego pełnomocnika z urzędu nie może odnieść zamierzonego skutku. W p.p.s.a. brak jest bowiem przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego pełnomocnika w sprawie. Skoro stronie zostało już przyznane prawo pomocy w tym zakresie, to zostało one już skonsumowane (por. m.in. postanowienia NSA z 24 listopada 2009 r., I OZ 1076/09, oraz z 29 stycznia 2010 r., I OZ 45/10).
Niezadowolenie strony ze sposobu świadczonej pomocy prawnej przez pełnomocnika z urzędu nie stanowi podstawy do zmiany przez Sąd (referendarza sądowego) osoby pełnomocnika wyznaczonego z urzędu przez Okręgową Radę Adwokacką. Rola referendarza sądowego ogranicza się jedynie do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy i do przyznania bądź też odmowy przyznania tego prawa wnioskodawcy, na zasadzie przesłanek wynikających z art. 246 § 1 p.p.s.a.
Wobec powyższego, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
lf