Uzasadnienie
M. Ł. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] roku nr [...] odmawiające skarżącemu uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu dotyczącym stanu technicznego istniejącej instalacji elektrycznej w lokalu mieszkalnym nr 5 w budynku wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. A 21 w T. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. w piśmie z dnia 1 lutego 2021 roku, przekazującym ww. skargę, wskazał, iż skarżący jest najemcą lokalu mieszkalnego numer [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. A 21 w T., a postępowanie administracyjne prowadzone jest w sprawie odpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego, tj. stanu technicznego istniejącej instalacji elektrycznej w lokalu mieszkalnym nr [...] w ww. budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powołanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje także postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Przedmiotem zaskarżenia, co jednoznacznie wynika ze skargi, jest postanowienie organu I instancji z dnia [...] roku nr [...] odmawiające skarżącemu uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu dotyczącym stanu technicznego istniejącej instalacji elektrycznej ww. lokalu mieszkalnym nr [...]. W pouczeniu zaskarżonego postanowienia prawidłowo poinformowano, iż nie przysługuje na nie zażalenie. Jako podstawa prawna zaskarżonego postanowienia zostały wskazane przepisy art. 123 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 zez zm.) – powołanej dalej jako: "k.p.a." oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) – powołanej dalej jako: "p.b." Organ I instancji błędnie wskazał w podstawie prawnej art. 28 ust. 2 p.b., ponieważ z jego wyjaśnień, które zawarł w piśmie z dnia 1 lutego 2021 roku, wynika, iż prowadzi postępowania w sprawie stanu technicznego instalacji znajdującej się w lokalu mieszkalnym nr [...], a nie w sprawie pozwolenia na budowę, którego dotyczy art. 28 ust. 2 p.b.
Zauważyć należy, że w postępowaniach dotyczących stanu technicznego obiektu zastosowanie znajduje art. 61 p.b., który wyraża ogólną zasadę. Z przepisu tego wynika, iż za stan techniczny obiektu odpowiedzialny jest właściciel lub zarządca. Skarżący jest natomiast najemcą lokalu nr [...], tak wynika z informacji, które zawarł organ w piśmie z dnia 1 lutego 2021 roku. W orzecznictwie podnoszone jest, że "tego rodzaju stosunek prawny, czyli stosunek wynikający z umowy najmu nie rodzi jednak interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Źródłem tego interesu nie są także (...) przepisy kodeksu cywilnego (art. 690), ani regulacje zawarte w Konstytucji (prawo do nienaruszalności mieszkania i prawo do prywatności). Są one niewystarczające, aby uznać, że w postępowaniu określonym w rozdziale 6 prawa budowlanego dotyczącym obiektu budowlanego najemca tego obiektu ma legitymację do bycia stroną postępowania" (wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 1967/12, LEX nr 1488160.).
Nie przesądzając jednak o prawidłowości zaskarżonego postanowienia, zauważyć przed wszystkim należy, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Wobec powyższej regulacji stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie. W judykaturze podnoszone jest, że przepisy postępowania administracyjnego w sposób wyraźny nie przewidują rozstrzygnięcia o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu nawet w formie postanowienia, jako sposobu załatwienia wniosku o dopuszczenie do udziału innego podmiotu w toczącym się postępowaniu. Nawet gdyby przyjąć, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku dotyczącego udziału innego podmiotu w toczącym się postępowaniu mogło nastąpić w formie postanowienia (stosownie bowiem do art. 123 k.p.a.), to wobec braku regulacji prawnej na postanowienie takie nie służyłoby zażalenie (vide art. 141 § 1 k.p.a.) (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1266/17, LEX nr 2495529.).
Jednocześnie na gruncie przedmiotowej sprawy należy zwrócić uwagę na pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym "samo jedynie przyjęcie w postanowieniu, że B. nie przysługuje prawo do udziału w postępowaniu na prawach strony nie przesądza automatycznie, że podmiotowi temu na tego rodzaju postanowienie, wydane w oparciu o art. 28 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. służy zażalenie. Tego rodzaju argumentacja o ściśle formalistycznym wydźwięku pozostaje w sprzeczności z art. 141 § 1 k.p.a., z którego wynika zakaz domniemywania dopuszczalności zażalenia w postępowaniu" (wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3566/18, LEX nr 3046852.).
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że postanowienie będące przedmiotem skargi nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie jest to postanowienie, na które przysługuje zażalenie, nie kończy sprawy, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Wobec powyższego przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna z innych przyczyn, o których stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, podlega odrzuceniu jako wniesiona na akt administracyjny niepodlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Na marginesie tylko wskazać należy, iż organ I instancji przesyłając przedmiotową skargę błędnie wskazał, iż przekazuje ją na podstawie art. 231 w związku z art. 65 § 1 k.p.a. Wskazane przepisy nie mają zastosowania do przekazywania tego rodzaju skargi. Instytucja przekazania skargi do sądu administracyjnego znajduje uregulowanie w art. 54 p.p.s.a.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
dc