Uzasadnienie
Fundacja A z siedzibą w P. zaskarżyła do sądu administracyjnego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w związku z nakazem rozbiórki pylonów żelbetowych.
W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie prowadzonej egzekucji, który uzasadniono tym, że mimo nieupłynięcia terminu do złożenia skargi na kwestionowane postanowienie organ egzekucyjny nałożył na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w najwyższej możliwej kwocie wskazując, iż dalszym krokiem będzie wykonanie zastępcze na koszt i ryzyko skarżącej. Organ egzekucyjny podejmuje zatem dalsze działania mogące mieć niezwykle negatywny wpływ na byt skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – w skrócie: "P.p.s.a." – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy o Postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami.
Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zostać wydane tylko w toku postępowania administracyjnego, a w tym wypadku postępowania egzekucyjnego w administracji. Sądy administracyjne nie mają bowiem kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności stosownie do art. 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2016r., sygn. akt II GZ 363/16 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Po drugie wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Przymiotu takiego przypisać nie można postanowieniu wydanemu w następstwie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Nie kreuje ono bowiem żadnych praw ani obowiązków. Dlatego również niemożliwe jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013r., sygn. akt II FZ 1128/13 – orzeczenie dostępne jw.).
W tej sytuacji, sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
A. P.