Uzasadnienie
II SA/Łd 786/09
Uzasadnienie
H.W. i W.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2009 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w wysokości 500 złotych. W odpowiedzi na wezwanie H.W. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach H.W. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem W. Posiada dom mieszkalny (11 x 6,8 m), nieruchomość rolną o powierzchni 0,39 ha. Skarżąca osiąga dochody z tytułu emerytury oraz dodatkowej pracy zarobkowej w łącznej wysokości 2.209,67 złotych, syn jest osobą bezrobotną. Strona zadeklarowała posiadanie oszczędności w wysokości 9.050 złotych, które jak twierdzi są przeznaczone na uregulowanie koniecznych niespodziewanych wydatków. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, iż ponosi wysokie koszty utrzymanie domu, wymagającego stałej konserwacji i napraw, a także zakupu leków.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Zatem strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania, a wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku musi uprawdopodobnić, w sposób bardzo rzetelny, okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku.
Analiza przedstawionych przez skarżącą informacji, zawartych w składanym na urzędowym formularzu oświadczeniu, daje podstawy do twierdzenia, iż wniosek strony nie może zostać uwzględniony.
W pierwszej kolejności, należy wskazać, iż skarżąca osiąga stałe dochody z tytułu emerytury i posiada oszczędności w kwocie ponad 9.000 złotych. Posiadanie zaś oszczędności w powyższej wysokości stanowi okoliczność, która wyklucza możliwość stwierdzenia, iż strona nie posiada środków na pokrycie kosztów udziału w postępowaniu bądź, że ich uiszczenie spowodowałoby uszczerbek dla utrzymania koniecznego rodziny skarżącej, co stanowi wyłączną przesłankę przyznania prawa pomocy. Również porównanie wysokości oszczędności, pozostających w dyspozycji skarżącej z wysokością ewentualnych kosztów sądowych, wymaganych na obecnym etapie postępowania (500 złotych) wyklucza możliwość przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oświadczenie skarżącej, iż oszczędności stanowią zabezpieczenie ewentualnych wydatków związanych z wypadkami losowymi nie może stanowić okoliczności dającej podstawę do przyznania prawa pomocy, gdyż nie wyłącza faktu posiadania środków pieniężnych przez stronę skarżącą.
Reasumując, fakt, iż skarżąca osiąga regularne dochody, jest właścicielem nieruchomości, posiada oszczędności w kwocie znacznie przewyższającej wydatki związane z udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym, posiada zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe powoduje, iż w ocenie Referendarza sądowego, uznanie, iż jest ona osobą, której przypisać można jakikolwiek stopień ubóstwa nie jest możliwe. Tym samym zatem nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu
AG