Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] (znak:[...]) Wojewoda Ł. – po rozpatrzeniu odwołania W. Z. od decyzji Starosty W. z dnia [...] r,. nr [....] (znak: [...]), którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A. W. – B. polegającą na nadbudowie garażu pomieszczeniami mieszkalnymi, w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, w zabudowie szeregowej przy ulicy Z. [...] w W., działka o nr [...] – orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia [...] r. A. W. – B. wystąpiła do Starostwa Powiatowego w W. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, polegającą na nadbudowie garażu pomieszczeniami mieszkalnymi w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej przy ulicy Z. [...] w W. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta W. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę A. W. – B. polegającą na nadbudowie garażu pomieszczeniami mieszkalnymi w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej przy ulicy Z. [...] w W..
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A.W. – B. W postępowaniu odwoławczym Wojewoda Ł. z dnia [...] r., nr [....] (znak: [...]) zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Starosta W. ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, postanowieniem z dnia [...] r., nr [....]nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku w terminie do dnia 20. czerwca 2008 r., a następnie w dniu [...] r., decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przedmiotową budowę A. W. – B. Od powyższej decyzji odwołał się W. Z. Wojewoda Ł. utrzymując powyższą decyzję w mocy wskazał, że po dostarczeniu przez A. W. – B. żądanych dokumentów, organ pierwszej instancji stwierdził, że z dokumentacji projektowej oraz analizy sporządzonej przez projektanta wynika, iż zostało zachowane bezpieczeństwo konstrukcji, brak jest negatywnego oddziaływania na działki sąsiednie, spełniono wymagania dotyczące poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich oraz potwierdził zgodność wymagań zawartych w decyzji Burmistrza W. z dnia [...] r., nr [...] (znak: [...]) ustalającej warunki zabudowy, polegające na nadbudowie garażu w budynku mieszkalnym, jednorodzinnym, w zabudowie szeregowej przy ul. Z. [...] w W., usytuowanej w granicy z działką sąsiednią.
Starosta W. uznał nadto, że projektowana inwestycja spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a projekt posiada pozytywną opinię autora projektu. Organ podniósł nadto, że autor projektu posiada uprawnienia do oceniania i badania stanu technicznego obiektów budowlanych, a sporządzona analiza zasadności i skutków usytuowania przedmiotowej inwestycji została wykonana prawidłowo. Organ stwierdził nadto, że projekt budowlany jest kompletny, zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, w tym z przepisem art. 35 ustawy – Prawo budowlane.
Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie złożyli W. Z. i J. Z. – W. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez J. Z. – W. W dniu [...] r. W. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia i wskazując na naruszenie przepisów art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, wynikające z braku analizy tego czy projektowana inwestycja spełnia m. in. warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2009 r. W. Z. podtrzymał zarzuty przedstawione w skardze.
Wyrokiem z dnia 4. lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 912/08 ze skargi J. Z. – W., uchylił postanowienie Wojewody Ł. z dnia [...] r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia przez J. Z. – W. odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] r., nr [....] (znak: [...]), uznając, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Oznacza to, iż sąd na skutek wniesionej skargi nie przejmuje sprawy do jej merytorycznego załatwienia, a jedynie bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla tą decyzję bądź postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w niniejszej sprawie tego rodzaju okoliczności, które rodzą konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Na wstępie należy zaznaczyć, że zarówno J.Z. – W., jak i W. Z. złożyli odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. W. – B. pozwolenia na nadbudowę garażu pomieszczeniami w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w W. przy ulicy Z. [...]. Organ odwoławczy uznał, że odwołanie wniesione przez J. Z. – W. złożone zostało po terminie zakreślonym przez prawo. Tym samym rozpoznał jedynie sprawę zainicjowaną odwołaniem W. Z. i wydał decyzję, od której skargę do sądu administracyjnego wywiódł W. Z..
Jednocześnie J. Z. – W. wniosła skargę od rozstrzygnięcia Wojewody Ł. uznającego, iż jej odwołanie od decyzji Starosty W. z dnia [...] r., nr [...] wniesione zostało po terminie zakreślonym przez prawo. W następstwie rozpoznania tej skargi wyrokiem z dnia 4. lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił to postanowienie uznając, iż organ odwoławczy bezzasadnie wyciągnął wniosek o spóźnionym złożeniu odwołania przez J. Z. – W. Tym samym postanowienie to zostało wyeliminowane z obrotu prawnego i aktualne stało się rozpoznanie odwołania wywiedzionego przez J.Z. – W. od decyzji Starosty W. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. W. – B. pozwolenia na nadbudowę garażu pomieszczeniami w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w W. przy ulicy Z. [...].
Rozpoznając niniejszą sprawę – w tak ustalonym stanie faktycznym – sąd doszedł do przekonania, że konieczne jest uchylenie decyzji Wojewody Ł. z dnia [....] r., nr [....] ze względu na naruszenie przepisów postępowania. Nie ulega wątpliwości, iż skargę do sądu administracyjnego można wywieść od decyzji ostatecznej, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a więc wówczas gdy od wydanej decyzji nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 par. 1 i 2 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy nastąpiła natomiast taka sytuacja prawna, iż organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżącego i wydając decyzję ostateczną jednocześnie z obrazą prawa rozstrzygnął odwołanie J. Z. – W. odmawiając jej prawa do merytorycznego zbadania zasadności złożonego przez nią odwołania.
Tym samym w następstwie wydania przez tutejszy sąd wyroku z dnia 4. lutego 2009 r. aktualne stało się dla organu odwoławczego rozpoznanie odwołania J.Z. – W. od decyzji organu pierwszej instancji. Taki stan faktyczny sprawy prowadzi do wniosku, iż przedwcześnie i nazbyt pochopnie organ odwoławczy rozpoznał wniesione odwołanie i wydał decyzję, którą traktuje za ostateczną.
Dopiero po rozpoznaniu wszystkich odwołań wniesionych przez strony postępowania możliwe będzie wydanie decyzji mającej przymiot ostateczności, od której w normalnym (zwyczajnym) toku instancji nie będą przysługiwały środki zaskarżenia przewidziane w ustawie, w rozumieniu przepisu art. 52 par. 1 i 2 p.p.s.a., a tym samym aktualne stanie się ewentualne zaskarżenie wydanej decyzji do sądu administracyjnego.
Z punktu widzenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) oraz zasady sądowej kontroli ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 par. 2 k.p.a.) nie można dopuścić do takiej sytuacji, że skarga na decyzję administracyjną zostanie rozpoznana przez sąd administracyjny określając standardy legalności w działaniu organów w niniejszej sprawie, a jednocześnie w sprawie z odwołania J.. – W. toczyć się będzie nadal postępowanie przed organami administracji. W zaistniałej sytuacji konieczne jest zachowanie przewidzianego prawem toku instancji i jednoczesne rozpoznanie wszystkich odwołań wniesionych przed organ odwoławczy.
Treść powyższej argumentacji zwalnia sąd administracyjny od konieczności odnoszenia się do zasadności zarzutów zawartych w skardze rozpoznawanej w niniejszej sprawie. Ocena zasadności tych zarzutów stanie się bowiem aktualna dopiero po ewentualnym wniesieniu skargi od rozstrzygnięcia wydanego w następstwie rozpoznania wszystkich środków zaskarżenia przewidzianych ustawą, w rozumieniu art. 52 ust. 1 i 2 p.p.s.a..
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.
Na podstawie art. 152 powoływanej ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się orzeczenia.
O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 ustawy.
D.T.