Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...], którą organ pierwszej instancji zatwierdził A. J. projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego nadbudowę istniejącego budynku usługowego myjni samochodowej z przeznaczeniem części nadbudowanej na magazyn oraz suszarnię dywanów, zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w Z., przy ul. A 67, w obrębie geodezyjnym [...].
Powyższą decyzję K. i T. S. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w treści skargi wskazując m.in., że w ich ocenie wydana decyzja narusza przepisy Prawa budowlanego, a sporny obiekt nie spełnia norm cieplnych przewidzianych dla ścian i stropu nad parterem, brak jest także miejsc postojowych, zaś opracowany plan zagospodarowania działki nie pokazuje nawet wymiarów obiektu. Nadto wskazano, iż oznaczona w legendzie istniejąca instalacja elektryczna eN3 to nie zasilanie budynku lecz sieć energetyczna, zasilająca rejon ul. A ze stacji transformatorowej, na której został wybudowany obiekt objęty inwestycją. Poza tym prowadzona przez inwestora działalność obejmująca 3 stanowiska myjni i suszarnię dywanów z urządzeniami do suszenia jest uciążliwa, bowiem powoduje hałasu i drgania, bowiem inwestor nie wykonał dylatacji miedzy budynkami oraz izolacji dźwiękochłonnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, na co niejednokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Dodać przy tym trzeba, iż sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie dokonuje oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 6 lutego 2008r., w sprawie o sygn. akt I OZ 47/08; z dnia 1 kwietnia 2008r., w sprawie o sygn. akt I OZ 209/08; z dnia 3 lipca 2008r., w sprawie o sygn. akt I OZ 493/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione zarzuty sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości decyzji o pozwolenia na budowę i postępowania przez organami administracji architektoniczno-budowlanej. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest możliwa ocena, czy ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę jest prawidłowa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych.
Analizując czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia. Sam fakt wydania pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Podniesione przez skarżących zarzuty sprowadzają się do kwestionowania zgodności z prawem, zatwierdzonego skażoną decyzją projektu budowlanego w tym z przepisami prawa budowlanego, zaś ocena zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem będzie zostanie dokonana przez Sąd na dalszym etapie postępowania.
Wobec tego Sąd doszedł do przekonania, że sporne zamierzenie inwestycyjne nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżących. Zaskarżony akt nie rodzi też w ocenie Sądu trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć bowiem należy, iż nawet w wyniku wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, a wówczas to inwestora, a nie skarżących obciążać będą dodatkowe koszty przy ewentualnym rozebraniu przedmiotowej inwestycji.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w powołanym wyżej art. 61 § 1 p.p.s.a., tak więc przepisu § 3 nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] o pozwoleniu na budowę jest ostateczna i zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest realizacją "prawa zabudowy" określonego w art. 4 tej ustawy. Prawo zabudowy będące fundamentalną zasadą Prawa budowlanego, jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, jest więc po części też realizacją konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w przepisach art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się także uwagę, iż konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania. Postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może dużą dolegliwość przede wszystkim dla inwestora mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Należy również wskazać, iż to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona.
W ocenie Sądu strona skarżący nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarta we wniosku ale i skardze, argumentacja odnosi się przede wszystkim do kwestionowania legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jak zaś już wyżej wskazano, nie można zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji utożsamiać z podstawami wniosku o wstrzymanie jej wykonania.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia m.o.