Uzasadnienie
S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] stwierdzające niesłuszność wniesionego zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie "skarg i wniosków" dotyczących przyznania zasiłków celowych oraz wniosku o zwiększenie kwoty na dożywianie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2).
Stosownie natomiast do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Kodeks postępowania administracyjnego nie precyzuje formy rozstrzygnięcia zażalenia złożonego w tym trybie. Zatem zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 123 k.p.a. – "w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia" - organ rozstrzyga to zażalenie w formie postanowienia. Podkreślić należy, że nie jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie, nie rozstrzyga jej co do istoty. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 k.p.a. ma więc charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone w wyniku wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Ustawa ta nie przewiduje też samodzielnej możliwości jego zaskarżenia. Powyższe oznacza, iż nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienia: NSA z dnia 7 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2259/10; NSA z dnia 17 czerwca 2010r., sygn. akt l OSK 1014/11; NSA z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 33/11 - orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skarga wniesiona na akt, na który stosownie do art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a., a więc postanowienie, które stosownie do powołanych wyżej argumentów nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
a.bł.