Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017r., wydanym po przeprowadzeniu rozprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. S. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonania stawu. Na rozprawie skarżący reprezentowany był przez ustanowionego pełnomocnika z urzędu.
W dniu 3 lipca 2017r. pełnomocnik z urzędu J. Z. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku z dnia 25 kwietnia 2017r., wyjaśniając, że w dniu 27 czerwca 2017r. zostało mu doręczone pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej, w którym poinformowano go, że w sprawie nastąpiła zmiana pełnomocnika z urzędu i wyznaczono go do reprezentowania skarżącego. Wyjaśnił, że niedochowanie terminu nastąpiło na skutek okoliczności, na które nie mógł mieć wpływu. Pełnomocnik dodał, że składa wniosek w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz.1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.).
Z treści wyżej wskazanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.
Brak winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, przyjmując obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne, przy czym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku Należy zaznaczyć, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy w dokonaniu czynności procesowej. W sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik kryterium braku winy w uchybieniu terminu winno być oceniane z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności przez profesjonalnego pełnomocnika.
Osoby te zobowiązane są bowiem do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego (vide postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 196/11, z dnia 11 lutego 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 77/11, z dnia 20 września 2011r. w sprawie o sygn. akt II FZ 456/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy sąd stwierdził, że argumenty przytoczone przez stronę skarżącą celem wyjaśnienia przyczyn uchybienia terminu nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt sprawy, na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017r., na której wydany został wyrok kończący postepowanie w sprawie, skarżącego reprezentował profesjonalny pełnomocnik ustanowiony z urzędu, który powinien mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności w postępowaniu sądowym, w tym konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w określonym terminie.
Jednocześnie należy podkreślić, że przygotowanie pisma zawierającego wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie jest skomplikowane i nie wymaga specjalistycznej wiedzy prawniczej, a więc pisemny wniosek w tym przedmiocie mógł podpisać i złożyć do sądu nawet sam mocodawca. Ponadto należy stwierdzić, że sama zmiana pełnomocnika z urzędu wyznaczonego do reprezentacji strony po wydaniu wyroku nie stanowi okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.
Tym samym w świetle wyżej wymienionych okoliczności faktycznych uznać należy, że nie została spełniona przesłanka braku winy warunkująca przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Niedopełnienie bowiem obowiązków przez pełnomocnika (w zakresie wystąpienia z wnioskiem o uzasadnienie, udzielenia stronie informacji co do możliwości skorzystania ze skargi kasacyjnej), nie upoważnia strony (czy też kolejnego pełnomocnika) do powoływania się na niezawinione przez nią niedotrzymanie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie jej uzasadnienia wyroku (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2012r., sygn.akt II CZ148/11, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1162662). Kolejny wyznaczony pełnomocnik z urzędu nie posiada przy tym własnej legitymacji do ubiegania się o przywrócenie terminu do sporządzenie uzasadnienia wyroku, która to legitymacja odnosiłaby się do ewentualnego braku jego winy w uchybieniu terminu, w związku z wyznaczeniem go pełnomocnikiem z urzędu po dacie wyrokowania. Przyjęcie odmiennego założenia w sposób niedopuszczalny różnicowałoby bowiem sytuację procesową stron, reprezentowanych przez pełnomocników z urzędu lub też z wyboru.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
A. P.