Uzasadnienie
W piśmie z 10 listopada 2020 r. A z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Łowiczu z 30 czerwca 2005 r., nr XLIII/268/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicza, fragment obszaru urbanistycznego B w rejonie ulic C roku - D. W skardze tej skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności § 9 pkt 2, pkt 6, pkt 7 i § 24 zaskarżonej uchwały. Swój interes prawny we wniesieniu skargi uzasadniła prawem własności działek nr ewid. 4306/2, 4315/3, 4307/3, 4328/1, 4316, 4310/3, 4312/3, 4314/4, 4976, 4347.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).
Analiza skargi wniesionej w niniejszej sprawie i jej żądań prowadzi do wniosku, że zachodzi tożsamość jej przedmiotu, w tym żądań oraz stron postępowania ze sprawą zakończoną prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 400/20 o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie o sygn. akt II SA/Łd 400/20 przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącą była bowiem ta sama uchwała Rady Miejskiej w Łowiczu z 30 czerwca 2005 r., nr XLIII/268/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łowicza, fragment obszaru urbanistycznego B w rejonie ulic C - D. W sprawie o sygn. akt II SA/Łd 400/20 skarżąca wnosiła o stwierdzenie nieważności tych samych przepisów zaskarżonej uchwały, tj. § 9 pkt 2, pkt 6, pkt 7 i § 24, a swój interes sprawny wywodziła z prawa własności tych samych działek, tj. działek nr ewid. 4306/2, 4315/3, 4307/3, 4328/1, 4316, 4310/3, 4312/3, 4314/4, 4976, 4347, co w niniejszej sprawie.
Zachodzi zatem niewątpliwie tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa sprawy zakończonej prawomocnym postanowieniem z 2 lipca 2020 r. ze sprawą niniejszą. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Prawomocne osądzenie sprawy skutkuje tym, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Niedopuszczalne jest zatem wniesienie kolejnej skargi w tej samej sprawie, czyli w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron.
W sprawie sygn. akt II SA/Łd 400/20 postanowieniem z 2 lipca 2020 r. sąd umorzył postępowanie, gdyż skarżąca cofnęła skargę. Umarzając postępowanie, sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 60 p.p.s.a. negatywnych przesłanek. W związku z tym wskazać należy, że stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku cofnięcia skargi na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, tak jak to miało miejsce w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 400/20, prawomocne umorzenie postępowania jest równoznaczne z wiążącym stwierdzeniem sądu, że zaskarżony akt nie jest obarczony wadami uzasadniającymi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Legalność tego aktu jest zatem przesądzona i nie może być kwestionowana w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena zgodności z prawem tego samego aktu, również w postępowaniu przed sądem drugiej instancji (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., I FSK 505/05). Nie można pomijać faktu, że treść postanowienia o umorzeniu postępowania na skutek cofnięcia skargi stanowi wypowiedź sądu administracyjnego na temat zgodności z prawem określonego rodzaju działania administracji. Przesłanki wydania postanowienia o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na dopuszczalne cofnięcie skargi wskazują, że w tym przypadku charakterystyka tego postanowienia nie wyczerpuje się na stwierdzeniu, że "umorzenie postępowania polega na jego przerwaniu, uchyleniu wszystkich dokonanych w nim czynności oraz orzeczeniu o dalszym jego nieprowadzeniu". Tego rodzaju postanowienie o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego dotyka również kwestii materialnoprawnych związanych z merytoryczną oceną aktu zaskarżonego do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z 17 sierpnia 2010 r., I OSK 1205/10).
Tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy niniejszej oraz sprawy o sygn. akt II SA/Łd 400/20, jak również zawarta w prawomocnym postanowieniu z 2 lipca 2020 r. ocena zaskarżonej uchwały, tzn. stwierdzenie, że w sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 60 p.p.s.a. negatywnych przesłanek uniemożliwiających uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, czyli w istocie merytoryczna ocena, że brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności powoduje, że wniesioną w niniejszej sprawie skargę uznać należy za niedopuszczalną.
Wobec tego skarga ta, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a..
Z tych względów sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi, sąd orzekł w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dc