Uzasadnienie
II SA/Łd 991/17
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo adwokat K.S. z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w sprawie ze skargi A.K.-G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia rodzicielskiego. Skarga została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 marca 2018 r. z uwagi na niezachowanie terminu do jej wniesienia. Pełnomocnik z urzędu przekazał oświadczenie skarżącej, że nie znajduje podstaw do usprawiedliwienia uchybienia terminu do wniesienia skargi i nie wnosi o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności.
Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, post. NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317).
Wobec powyższego, jako że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania, co w konsekwencji oznacza uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W ocenie Referendarza sądowego, biorąc pod uwagę zakres czynności podjętych przez pełnomocnika, nie sposób uznać, by udzielił on skarżącej rzeczywistej pomocy prawnej. Faktyczna pomoc prawna polega bowiem na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu wniosków procesowych, opinii prawnych, czy też występowaniu przed sądem. Musi to być pomoc niezbędna i efektywna. Tymczasem pełnomocnik ograniczył się do wystosowania pisma przekazującego oświadczenie skarżącej, że nie domaga się przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a następnie wniósł o przyznanie kosztów niepłaconej pomocy prawnej.
W tej sytuacji stwierdzić trzeba, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia.
Wobec powyższego, na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.
lf