Uzasadnienie
Skarżący na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Wezwani o sprecyzowanie oświadczyli, że wnoszą o ustanowienie radcy prawnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy uzasadnili tym, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z czworgiem uczących się dzieci, z którymi zamieszkują w domu o powierzchni [...] m2 i utrzymują się z uprawy gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha w tym [...] ha to łąki [...] klasy przynoszącego miesięczny dochód w kwocie [...] złotych oraz zasiłku rodzinnego w kwocie [...] złotych.
Skarżący podkreślili, że dochody ich gospodarstwa domowego nie wystarczają na pokrycie wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego ich i ich rodziny, co zmusza ich do zapożyczania się w sklepach, aby wyżywić rodzinę. Skarżący wezwani do nadesłania dodatkowych oświadczeń i dokumentów wykonali wezwanie.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia jak na przykład osoby bezrobotne, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku (por. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1268/10 – Lex nr 743755; postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724).
Ewentualnie osobom, których dochód jest na tyle niski, że nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, w ocenie referendarza sądowego, stwierdzić należy, że skarżący mimo posiadania gospodarstwa rolnego i osiągania dochodów nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Osiągane przez nich dochody nie wystarczają bowiem na pokrycie wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego dla nich i ich dzieci. Nie mogą więc oni poczynić oszczędności w wydatkach do granic zabezpieczenia kosztów utrzymania koniecznego dla siebie i dzieci tak aby móc choć w części partycypować w ponoszeniu kosztów postępowania. (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 862/04). Z tego powodu nie można przyjąć, aby skarżący realnie mogli ponosić jakiekolwiek koszty postępowania.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.