Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 września 2011 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nakazał J. i W. S. wykonanie rozbiórki części budynku mieszkalnego o wymiarach 3,25 m x 7,17 m, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości T., gmina D., wzniesionej bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Powyższa decyzja została doręczona J. i W. S. w dniu 13 września 2011 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru – k. 35 – 36 akt organu pierwszej instancji).
J. i W. S. wnieśli odwołanie od tej decyzji w dniu 28 września 2011 r. (k. 1 akt organu drugiej instancji).
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W skardze na powyższe postanowienie J. i W. S. domagali się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 12 września 2011 r., argumentując uchybienie terminu złym stanem zdrowia J. S. Powołali się również na trudną sytuację osobistą i materialną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania za bezpodstawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 12 września 2011 r. została doręczona skarżącym w dniu 13 września 2011 r.
Nie ulega również wątpliwości, iż odwołanie od powyższej decyzji skarżący wnieśli w dniu 28 września 2011 r.
W myśl art. 129 § 1 i 2 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym skarżący zostali pouczeni w treści decyzji organu pierwszej instancji.
Natomiast, stosowanie do treści art. 134 zd. 1 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W związku z tym, iż decyzja z dnia 12 września 2011 r. została skarżącym doręczona w dniu 13 września 2011 r., termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 27 września 2011 r.
Skoro skarżący wnieśli odwołanie w dniu 28 września 2011 r., a zatem z uchybieniem terminu do jego wniesienia, organowi drugiej instancji, który stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, nie można zarzucić naruszenia prawa.
Dodać należy, iż wbrew stanowisku pełnomocnika skarżących, odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Sąd nie może uwzględnić zawartego w skardze wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania, gdyż nie ma do tego kompetencji. W myśl art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania.
Ponadto, stosownie do treści art. 58 § 1 i 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś termin należy przywrócić, jeżeli zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienia terminu nastąpiło bez jego winy.
Prośba skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 12 września 2011 r. nie mogłaby być zatem uwzględniona również z tego powodu, iż o uchybieniu terminu skarżący dowiedzieli się w dniu 7 listopada 2011 r. (data doręczenia zaskarżonego postanowienia), co należy uznać za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś prośbę o przywrócenie terminu złożyli w skardze, którą nadali w dniu 3 grudnia 2011 r. Przekroczyli tym samym siedmiodniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, co uniemożliwia uwzględnienie tej prośby.
Ponadto argumenty przedstawione w piśmie pełnomocnika skarżących z dnia 12 kwietnia 2012 r., za przywróceniem terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione, gdyż mają one charakter celowościowo – słusznościowy, zaś jedynym kryterium oceny kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu jest jego zgodność z prawem, nie zaś zgodność z zasadami współżycia społecznego.
Sąd nie uwzględnił również zawartego w piśmie z dnia 12 kwietnia 2012 r. wniosku pełnomocnika skarżących o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do niekonstytucyjności art. 58 k.p.a., gdyż, w ocenie Sądu, zgodność tego przepisu z Konstytucją RP nie budzi wątpliwości.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Poz. 270).
O zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 15 pkt 1 i 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).