Uzasadnienie
Starosta Powiatowy decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z.O. pozwolenia na budowę zespołu garaży z przyłączem energetycznym na działkach nr 1293 i 1295 w P. przy ul. M. Organ powołał się m. in. na prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002 r. ([...]) wydaną przez Burmistrza, która m. in. zakłada możliwość lokalizacji budynku w odległości 1,5 m. od granicy działki 1303.
Odwołanie od tej decyzji złożyła w dniu 27 lipca 2003 r. G.W. wskazując na brak zgody na takie usytuowanie garaży, które powodowałoby zacienienie jej okien. W dniu 6 sierpnia 2003 r. złożyła dodatkowe pismo, z którego wynika, iż nie zgadza się na usytuowanie garaży w odległości 1.5 m. od granicy działki, zwłaszcza, że w otrzymanej przez nią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002 r. ([...]) nie ma mowy o takim usytuowaniu garaży.
Kierownik Oddziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego, działając z upoważnienia Wojewody decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. ([...]) utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, powołując się na art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta P. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta i Gminy P. nr IX/62/91 z dnia 21 marca 1991 r. (Dz. Urz. Woj. Bialskopodlaskiego z dnia 12 grudnia 1994 r. nr 13 poz.
74) oraz § 12 oraz § 13 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 ze zm.) a także na wskazaną wyżej decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazał także na zgodność projektu budowlanego z prawem.
M.B. i G.W. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody zarzucając wydanie jej w oparciu o sfałszowaną decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Załączając decyzję, którą otrzymała G.W., wskazują iż brak jest w niej sformułowania o możliwości lokalizacji budynku w odległości 1.5 m. od granicy działki.
Organ w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, wyjaśniając, iż podstawą jego decyzji jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, znajdująca się w aktach sprawy, a strona nie dostarczyła innego egzemplarza decyzji ustalającej warunki zagospodarowania i zabudowy terenu przy odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Skarga odnosi się w zasadzie do jednego aspektu postępowania prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji. Ten aspekt stanowi także przedmiot kontroli sądowej, bowiem od jego rozpatrzenia zależy ocena prawna innych zarzutów skarżących, które podniesione były w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
W aktach sprawy istotnie znajduje się decyzja, na którą powołuje się Wojewoda. Decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] grudnia 2002 r. ([...]), ustalająca warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zakładająca możliwość lokalizacji budynku w odległości 1,5 m. od granicy działki 1303. Odpowiednie sformułowanie w punkcie 3 brzmi: "Warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: 79 MN teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Możliwość lokalizacji budynku – w odległości 1,5 m. od granicy działki nr 1303." Warunek powyższy powtórzony zostaje w uzasadnieniu tej decyzji ("Ustalenia planu zagospodarowania nie ograniczają odległości zabudowy od granic działek sąsiednich, dlatego też budynek może być zlokalizowany w odległości 1,5 m. od granicy działki nr 1303", a pod decyzją widnieje podpis Burmistrza.
W aktach sądowoadministracyjnych znajduje się jednak także inny egzemplarz decyzji, załączony do skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, oznaczonej tym samym numerem i tą samą datą, podpisany "z up. Burmistrza, mgr inż. T.P., Kierownik Referatu", w którym po pierwsze brak jest ostatniego zdania zacytowanego fragmentu decyzji, odwołującego się do przedmiotowej możliwości lokalizacji budynku w odległości 1,5 m. od granicy działki, oraz po drugie, brak jest odpowiadającego temu fragmentowi rozstrzygnięcia fragmentu uzasadnienia decyzji, zacytowanego wyżej. Poza tym treść obu egzemplarzy decyzji jest identyczna.
Wobec brzmienia § 12 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690 ze zm.) wyjaśnienie powyższego, istotnego dla sprawy faktu istnienia i funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji, oznaczonych tą samą datą i tym samym numerem, podpisanych przez dwa różne organy, jest niezbędne dla ewentualnego prowadzenia dalszych etapów postępowania w kwestii dopuszczalności lokalizacji inwestycji. Decyzja ustalająca warunki stanowi bowiem efekt fazy poprzedzającej postępowanie w sprawie o zatwierdzenie projektu i udzielenia pozwolenia na budowę i jest elementem okoliczności wymagających pewnego i szczegółowego wyjaśnienia. Zwłaszcza, że w jej treści albo znajduje się zdanie albo brak jest zdania, przesądzającego o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.
Nie jest istotny dla oceny prawnej powyższej sytuacji argument, na który powołuje się Wojewoda w odpowiedzi na skargę, że egzemplarz decyzji, załączony do skargi nie został dostarczony przy odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Strona skarżąca bowiem powoływała się na fakt posiadania takiej decyzji w nawiązującym do odwołania z dnia 27 lipca 2003 r. piśmie z dnia 6 sierpnia 2003 r., które wpłynęło do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 11 sierpnia, a więc 16 dni przed podjęciem decyzji odwoławczej. Organ do tego się nie odniósł, mimo, ze miał obowiązek ustosunkowania się do jego treści a także podjęcia odpowiednich kroków wyjaśniających, zwłaszcza, że wskazywało ono na istotną potencjalną nieprawidłowość w postępowaniu organu pierwszej instancji.
Organ administracyjny winien zatem dokonać wnikliwej analizy obu egzemplarzy decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego. Pozwoli to na prawidłową realizację w postępowaniu administracyjnym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 kpa.
W zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnej w aktualnym stanie dokumentów znajdujących się w aktach sądowoadministracyjnych oraz w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie mógł zakwalifikować decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę, opartej na budzącej istotne wątpliwości decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako zgodnej z powyższymi przepisami prawa. Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a", lit. "b" oraz lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
O kosztach postępowania orzeczono na gruncie art. 200 powołanej wyżej ustawy. Podstawą prawną orzeczenia o nie podleganiu zaskarżonej decyzji wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku stanowi art. 152 tejże ustawy.