Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej – działając z upoważnienia Burmistrza Miasta – ustalił wobec A. S. wysokość nienależnie pobranego świadczenia podlegającego zwrotowi za opłatę pobytu w domu pomocy społecznej. W treści tej decyzji pouczono stronę, że służy jej od niej odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji.
W dniu 9 grudnia A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej skargę na powyższą decyzję zatytułowaną jako "odwołanie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Z treści skargi jednoznacznie wynika, że jej przedmiotem strona uczyniła decyzję organu pierwszej instancji tj. Burmistrza Miasta. W myśl zaś art. 127 § 1 i § 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwy do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.).
Wbrew zatem błędnemu pouczeniu zawartemu w treści zaskarżonej decyzji, stronie nie przysługiwała na to rozstrzygnięcie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, lecz odwołanie do organu wyższego stopnia, w tym wypadku – stosownie do art. 17 pkt 1 k.p.a. – do właściwego miejscowo samorządowego kolegium odwoławczego.
Mając na uwadze, że skarżąca nie wyczerpała dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji tj. nie złożyła odwołania od zaskarżonej decyzji, a tym samym nie dopełniła wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym wyjaśnić, że na ocenę dopuszczalności skargi nie mógł mieć wpływu fakt, iż skarżącemu w treści zaskarżonej decyzji udzielono błędnego pouczenia o sposobie i trybie jej zaskarżenia. Okoliczność ta może jedynie stanowić podstawę do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od tego rozstrzygnięcia.
Z tego względu Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.