Uzasadnienie
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania Wandy M., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 26 lipca 1999 r., nakazującej Wandzie M. rozbiórkę szopy drewnianej zlokalizowanej na działce nr 3353 położonej w G. Organ odwoławczy przytoczył następujące motywy rozstrzygnięcia:
Przedmiotowa szopa została wybudowana w latach 60 bez wymaganego pozwolenia na budowę. Szopa przylega do ściany murowanej budynku magazynu, usytuowanego na sąsiedniej działce należącej do Józefa G. W myśl art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./. Zgodnie z art. 28 tej ustawy, roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Natomiast par. 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego stanowi, iż pozwolenia na budowę wymaga wykonanie i rozbudowa tymczasowych budynków.
W świetle tych przepisów wykonanie przedmiotowego obiektu wymagało pozwolenia na budowę. W myśl par. 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudnozapalnych. Z przepisu tego wynika, że sytuowanie drewnianego budynku gospodarczego przy granicy działki jest niedopuszczalne. Dlatego organ I instancji zasadnie nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r.
Wanda M. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż obiekt, do którego przylega jej szopa również usytuowany jest w granicy i wybudowany został bez pozwolenia na budowę, a rozbiórka tego obiektu nie została nakazana. Nadto elementy drewniane szopy zostały pokryte środkami ogniochronnymi, co czyni szopę niepalną. Dach szopy pokryty został eternitem, który również jest materiałem niepalnym. Potwierdza to opinia inż. R. D. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z prawem.
Przedmiotowy obiekt budowlany został wzniesiony w latach 60 tj. w okresie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 7 poz. 46 ze zm./. Zgodnie z art. 36 ust. 1 tej ustawy, przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego niezbędne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Z ustaleń organu administracji wynika, że Wanda M. zrealizowała obiekt bez pozwolenia na budowę.
W myśl art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ obiekt budowlany wybudowany bez pozwolenia na budowę podlega rozbiórce. Jednakże z mocy art. 103 ust. 2 tej ustawy art. 48 nie ma zastosowania do obiektów wzniesionych przed dniem jej wejścia w życie tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy dotychczasowe.
Przedmiotowy obiekt został wybudowany z drewna, a więc z materiału palnego. Zgodnie z par. 20 ust. 2 zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego /Dz.Bud. nr 10 poz. 44 ze zm./, obowiązującego w okresie wznoszenia obiektu, minimalna odległość od innego budynku, ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, winna wynosić 4 m. Skoro przedmiotowy obiekt został usytuowany w granicy działki i jako przyległy do budynku na sąsiedniej działce, jego lokalizacja była sprzeczna z powyższym przepisem prawa.
Powołane powyżej zarządzenie utraciło moc z dniem 1 stycznia 1981 r. w związku z wejściem w życie rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62 ze zm./. Z par. 3 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że jego przepisy mają zastosowanie do budynków istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia jeżeli zostały wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich wznoszenia i zagrażają bezpieczeństwu ludzi i mienia.
Przepisy powołanego rozporządzenia mają zastosowanie do przedmiotowego obiektu, gdyż został wzniesiony z naruszeniem przepisów obowiązujących w czasie jego wznoszenia. Nadto ze względu na rodzaj materiałów, z których został wzniesiony, powoduje zagrożenie pożarowe par. 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, dopuszcza sytuowanie budynku gospodarczego w granicy działki, jeśli posiada on ściany z materiałów niepalnych i dach o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych. Przedmiotowy obiekt nie odpowiada powyższym wymogom.
W tej sytuacji, wobec wniesienia przedmiotowego obiektu bez pozwolenia na budowę i zagrożenia pożarowego, jakie powoduje, organ administracji zasadnie nakazał rozbiórkę, wskazując jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.
Art. 103 ust. 2 ostatnio powołanej ustawy odsyła do stosowania przepisów dotychczasowych, przez które należy rozumieć przepisy obowiązujące w okresie wznoszenia obiektu, którymi w rozpatrywanej sprawie były przepisy ustawy - Prawo budowlane z 1961 r. Z uwagi jednak na to, że art. 52 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy zawiera analogiczną regulację jak art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., rozstrzygnięcie sprawy na tej podstawie prawnej nie miało wpływu na jej wynik. Zarzuty skargi są niezasadne.
W dacie wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie z ustaleniami organu administracji, przedmiotowy obiekt nie był zabezpieczony substancjami ogniochronnymi i skarżąca na to nie powoływała się. Podjęcie przez skarżącą działań polegających na pokryciu obiektu takimi substancjami, po wydaniu zaskarżonej decyzji, nie ma znaczenia. Organ administracji rozstrzyga sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji. Taki też stan bierze pod uwagę sąd rozpatrując skargę na zaskarżoną decyzję.
Bez znaczenia jest również podnoszona przez skarżącą okoliczność, że budynek, do którego przylega obiekt skarżącej również został wzniesiony bez pozwolenia na budowę. Jeśli sytuacja taka ma miejsce, powinno to być przedmiotem odrębnego postępowania przed organem administracji.
Z tych względów skargę, jako nie zawierającą uzasadnionych podstaw, należało oddalić z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.