Uzasadnienie
W dniu 27 października 2010 r. M. J. B., B. T. – B. Sp. jawna w Lublinie zgłosiła zamiar przystąpienia do montażu tablicy reklamowej o wymiarach 12 m2 na działce nr...położonej w Lublinie przy ul. Ł. Do zgłoszenia dołączono fotografię przedstawiającą wygląd plastyczny i miejsce usytuowania reklamy, oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt techniczny tablicy reklamowej oraz mapę sytuacyjno – wysokościową z naniesioną tablicą reklamową.
Decyzją nr 82 z dnia 25 listopada 2010 r. Prezydent Miasta Lublina wniósł sprzeciw od powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że inwestycja będzie polegała na budowie urządzenia reklamowego składającego się z fundamentu prefabrykowanego o wymiarach 3,4 m x 1,5 m x 0,5 m, pionowego elementu nośnego – słupa z rury wysokości 3,2 m i elementów kotwiących podstawę słupa do fundamentów. Do słupa będzie przymocowana tablica reklamowa o powierzchni ekspozycji 5,04 m x 2, 38 m. Zdaniem organu powyższe urządzenie jest wielką konstrukcją przestrzenną, o charakterze wolnostojącym i trwale związaną z gruntem o czym świadczy jego stabilne posadowienie i odporność na działanie czynników atmosferycznych. Powody te w ocenie organu I instancji świadczą o tym, że będzie to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) na wzniesienie której wymagane jest pozwolenie na budowę, a tym samym, do której nie będzie miał zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, według którego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Po rozpoznaniu odwołania spółki Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 25 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika z dołączonego do zgłoszenia opisu urządzenia reklamowego i obliczeń statycznych, zostało ono zaprojektowane przy uwzględnieniu znacznej powierzchni tablicy reklamowej 5,4 m x 2,74 m, oraz przy uwzględnieniu odpowiedniej strefy wiatrowej. Fundamentem zgłoszonego obiektu jest blok żelbetowy wykonany z betonu B20 Mpa, zbrojony stalą A-0 (St0S) o wymiarach 3,4 m x 1,5 m x 0,5 m. Całkowita wysokość tego obiektu od poziomu terenu będzie wynosić 6,38 m, a jego całkowita waga z fundamentem 59,9 kN (tj ponad 6 ton). Z powyższych danych wynika zatem, że pomimo, iż fundament tego urządzenia nie będzie zagłębiony w gruncie, nie należy on do tych, które można łatwo przestawić, zdemontować lub wynieść. Także Wojewoda uznał, że przedstawiony w zgłoszeniu obiekt nie jest tablicą reklamową lub urządzeniem reklamowym, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wymagającym jedynie zainstalowania.
Jest to obiekt wolnostojący. Zgłoszone urządzenie reklamowe, wolnostojące o przywołanych wyżej wymiarach i wadze ponad 6 ton jest niewątpliwie obiektem budowlanym – budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, którego wzniesienie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka zażądała uchylenia w całości decyzji Wojewody Lubelskiego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podniesiono, że sprzeciw jest niezasadny, ponieważ urządzenie reklamowe z uwagi na brak trwałego związania z gruntem nie stanowi budowli. Natomiast instalowanie urządzenia reklamowego, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę i może się odbyć w drodze zgłoszenia do właściwego organu. Ponadto w skardze zwrócono uwagę na to, że uprzednio instalowane urządzenia reklamowe o identycznych parametrach i rozwiązaniach konstrukcyjnych jak urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem były instalowane przez spółkę na terenie Lublina każdorazowo w oparciu o zgłoszenie, od którego nie zgłaszano sprzeciwu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona jednak z innych przyczyn, niż wskazane w skardze, a które sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną, zobowiązany jest uwzględnić z urzędu (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270z e zmianami). Z treści art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zmianami) wynika jasno, że roboty budowlane, jakimi są - zgodnie z art. 3 pkt 7 tej ustawy - roboty polegające na budowie, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Według natomiast art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowywanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Na tle tych przepisów i w oparciu o systematykę art.29 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 prawa budowlanego (wyrok z dnia 29 lipca 2010r. II OSK 1233/09 Legalis). Takie stanowisko zostało wyrażone także we wcześniejszych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których przyjęto, że zwrot "instalacja" użyty w powołanym przepisie należy uznać za odnoszący się do robót montażowych na istniejącym już obiekcie budowlanym (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 811/08 – LEX nr 574315, wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 249/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W świetle powyższego nie są czytelne motywy jakimi kierował się organ zgłaszając sprzeciw. Z treści zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych złożonego przez skarżącą wynika przecież w sposób wyraźny, że ich przedmiotem nie jest budowa urządzenia reklamowego, ale montaż tablicy reklamowej o wymiarach 12 m2 (5,04 x 2,38m). Dołączona do zgłoszenia fotografia mająca przedstawiać wygląd plastyczny i miejsce usytuowania reklamy pokazują, że tablica reklamowa, a w istocie urządzenie nośne tablicy reklamowej, na którym montowana ma być tablica reklamowa jest już wybudowane. Niezrozumiałe jest w tej sytuacji przyjęcie przez organy, że zgłoszenie obejmuje budowę tablicy reklamowej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego organy obu instancji oparły swoje ustalenia faktyczne jedynie na dołączonym do zgłoszenia projekcie budowy tablicy reklamowej "S-17".
Oparcie ustaleń faktycznych jedynie na tym dokumencie może prowadzić w istocie do wniosku, że przedmiotem zgłoszenia jest zamiar budowy tablicy reklamowej, a nie jak wynika to ze zgłoszenia, jej montaż. Wobec tak istotnej rozbieżności w określeniu przedmiotu zgłoszenia organy były zobowiązane do usunięcia tej wątpliwości poprzez wezwanie inwestora do jego sprecyzowania. W konsekwencji bowiem, skoro zgłoszenie dotyczy montażu tablicy reklamowej na obiekcie już istniejącym, to bez znaczenia w świetle art.29 ust. 2 pkt. 6 pozostają wymiary, sposób montowania oraz sposób usadowienia na gruncie tablicy reklamowej – urządzenia nośnego, na której ma być zamontowana tablica objęta zgłoszeniem. Te bowiem okoliczności oceniane są przy budowie urządzenia reklamowego o jakim stanowi art.3 ust.3 prawa budowlanego.
Nie można zatem przyjąć, aby w sprawie niniejszej przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 tej ustawy nie mógł mieć zastosowania z powodów wskazanych w decyzjach organów obu instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy ustalą jaki jest w istocie przedmiot zgłoszenia, formę reklamy, a w razie podtrzymania jego zakresu rozważą przesłanki wyłączające zastosowanie wspomnianego przepisu.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzje organu I instancji. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art.152 wspomnianej ustawy, natomiast o kosztach orzeczono na podstawie jej art. 205 § 2 w związku z art. 200 i § 18 ust.1 pkt.1 lit.c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zmianami).