Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę S. D., B. D., A. D. oraz M. D. uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], a także zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W dniu 23 maja 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżąca B. D. złożyła wniosek o zwrot kosztów postępowania w łącznej w kwocie 69 zł, załączając bilety przejazdu zakupione na trasie od miejsca zamieszkania do siedziby Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Jednak art. 210 § 1 p.p.s.a. stanowi, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Z powołanego przepisu wynika zatem, że warunkiem skuteczności wniosku o zwrot kosztów postępowania jest złożenie stosownego żądania obejmującego wszystkie koszty najpóźniej do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżąca przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosiła wniosku o zasądzenie kosztów podróży. Wniosek w tym zakresie złożony został wraz z załącznikami w postaci biletów już po zamknięciu rozprawy. Tym samym uznać należy, że nie jest możliwe przyznanie skarżącej zwrotu żądanych kosztów postępowania w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji Sąd, mając na uwadze treść art. 210 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.