Uzasadnienie
Adwokat J. P., wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu uczestniczki postępowania W. D., w piśmie z 21 kwietnia 2016 r. zatytułowanym "Odpowiedz na skargę kasacyjną" wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Postanowieniem z 22 marca 2018 r. starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania temu pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Odpis tego postanowienia doręczono adw. J. P. 11 kwietnia 2018 r.
W dniu 17 kwietnia 2018 r. złożył on sprzeciw od tego postanowienia, wskazując, że treść złożonego przez niego, w imieniu uczestniczki postępowania, pisma procesowego z 21 kwietnia 2016 r. uzasadniała przyznanie na jego rzecz wynagrodzenia w ramach kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sprzeciw nie jest zasadny.
Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W myśl art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów. Zasady te określone są obecnie w rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714; dalej: rozporządzenie).
Sąd podziela w pełni stanowisko referendarza, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do przyznania adwokatowi J. P. kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu uczestniczce postępowania.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że pismo wnioskodawcy z 21 kwietnia 2016 r., ze względu na swoją treść, nie może być potraktowane jako odpowiedz na skargę kasacyjną. Wynika bowiem z niego, że pełnomocnik uczestniczki postępowania W. D. wspierał w nim argumentację podniesioną w sporządzonej przez pełnomocnika uczestników M. i K. W. skardze kasacyjnej od wyroku Sądu z 18 listopada 2015 r. W piśmie tym adwokat J. P. wnosił o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Oświadczył przy tym, że popiera argumenty przedstawione przez pełnomocnika jednego z uczestników postępowania adwokata M. G., zawarte w wniesionej przez niego odpowiedzi na skargę kasacyjną, który również wnosił o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości i uchylenie wydanego w sprawie niniejszej wyroku.
Niewątpliwie sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną jest czynnością procesową, za którą należy się wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, jednakże treść pisma z 21 kwietnia 2016 r. uniemożliwia zakwalifikowanie go jako odpowiedz na skargę kasacyjną. Mając to na uwadze, stwierdzić należy, że zasadnie referendarz odmówił uwzględnienia wniosku strony o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oczywiste jest bowiem, że skarga kasacyjna jest pismem procesowym, w którym stawia się zarzuty wyrokowi wydanemu przez wojewódzki sąd administracyjny i takie pismo wnieść powinien pełnomocnik, niezależnie od skarg kasacyjnych wniesionych przez inne strony postępowania, jeżeli nie zgadza się z wydanym w sprawie wyrokiem. Wówczas wnioskodawca otrzymałby wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Skoro zaś pismo z 21 kwietnia 2016 r. nie stanowiło odpowiedzi na skargę kasacyjną ani skargi kasacyjnej, to brak było podstaw do przyznania w związku z jego sporządzeniem kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, że Sąd nie był obowiązany do "uzupełnienia stosownych braków formalnych" omawianego pisma, albowiem nie było ono obarczone brakami formalnymi, uniemożliwiającymi nadanie mu dalszego biegu.
Oznacza to, że zarzuty zawarte w sprzeciwie były całkowicie bezzasadne.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.