Uzasadnienie
Z akt sprawy wynikało, że postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania dotyczącego ograniczenia prawa własności nieruchomości Nr 141 położonej w K., obręb K..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skarżący J. i R. K. zarzucili naruszenie przepisów procesowych (określonych w art. 7, 8. 77, 80 i 97 § 2 kpa) i przepisów prawa materialnego, to jest art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – domagając się uchylenia obu postanowień.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie.
Pismem z dnia 15 maja 2005 r. J. i R. K. cofnęli skargę, składając wniosek o umorzenie postępowania w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Oceniając zaskarżone postanowienie, skład orzekający uznał, że nie jest ono dotknięte żadną z wad, stanowiącą podstawę do stwierdzenia nieważności tegoż postanowienia.
Zdaniem Sądu, pismo procesowe skarżących zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi nie zmierza do obejścia prawa.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie jest wiążące dla Sądu.
Treść przepisu art. 60 cyt. ustawy określa także, kiedy cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Otóż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (zdanie trzecie art. 60 ustawy).
Z tego względu w rozpoznawanej sprawie, cofnięcie skargi przez skarżących J. i R. małż. K. było skuteczne i dopuszczalne, a postępowanie sądowoadministracyjne – w myśl art. 161 § 1 pkt 1 cyt. ustawy – podlegało umorzeniu.
Orzeczenie w przedmiocie zwrotu skarżącym połowy uiszczonego wpisu sądowego uzasadniał przepis art. 232 § 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.
jp