Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie wymierzenia. S.A. w restrukturyzacji z siedzibą nieuiszczonej opłaty podwyższonej za wprowadzenie ścieków do ziemi za 2013 r. w wysokości [...] zł.
S. w restrukturyzacji – reprezentowana przez radcę prawnego M. B. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. poz. 1369 ze. zm., dalej: "p.p.s.a."). W motywach tego wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności poprzez ryzyko umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, a następnie ogłoszenie upadłości. Powołując się na prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne skarżąca podniosła, że znajduje się obecnie w bardzo trudnej sytuacji finansowej.
W konsekwencji nie posiada odpowiednich środków finansowych, które pozwoliłyby jej na uiszczenie na rzecz organu administracyjnego nałożonych na nią opłat (Spółka wyjaśniła, że trzema decyzjami, na które złożyła odrębne skargi, została zobowiązana do uiszczenia opłat w łącznej kwocie [..]).
W ocenie skarżącej Spółki brak wstrzymania wykonalności zaskarżonych decyzji może zatem zniweczyć wielkie wysiłki zarządcy i pracowników S. S.A. w restrukturyzacji, zmierzające do poprawy sytuacji finansowej Spółki, oraz uniemożliwić przeprowadzenie głosowania nad ewentualnym układem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 powołanego artykułu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 – dostępne w CBOSA).
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06– dostępne w CBOSA).
W niniejszej sprawie opisane wyżej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Nie ulega bowiem wątpliwości, że z uwagi na podniesione we wniosku okoliczności wskazujące na trudną sytuację finansową skarżącej Spółki (zwłaszcza fakt toczącego się wobec niej postępowania restrukturyzacyjnego), a także mając na względzie łączną sumę opłat, do uiszczenia których skarżąca została zobowiązany decyzjami organów administracji zaskarżonymi w sprawach o sygn. akt: II SA/Lu 229-231/18, wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, a także wywołać skutki w zakresie jej płynności finansowej, które mogłyby się okazać nieodwracalne nawet w przypadku późniejszego uwzględnienia skargi. Tym samym wniosek skarżącej o udzielenie jej ochrony tymczasowej na zasadzie art. 61 § 3 należało uznać za zasadny.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.