Uzasadnienie
M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną z up. Marszałka Województwa z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie określenia wysokości nieuiszczonej opłaty z tytułu składowania w 2016 r. odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym – kopalnia piasku w miejscowości B. gm. L. woj. L. - w kwocie [...] zł.
W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, nie podając jednak przy tym żadnej argumentacji. Jednak jak wynika ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podnosi, że ma ciężką sytuację majątkową, a w ostatnim czasie utracił zatrudnienie, które było jego jedynym źródłem dochodu. Podnosi, że komornik dokonał zajęcia i sprzedaży jedynej jego nieruchomości. Jego comiesięczne zobowiązania, obok stałych wydatków, obejmują również kwotę 1.000 zł uiszczaną na poczet zaległości alimentacyjnych, które obecnie wynoszą 30.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje
Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2006 r., strona skarżąca. 162). Jednakże w orzecznictwie podkreśla się, że zasada powyższa obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, natomiast sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu, a więc bez wniosku strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2008 r. o sygn. II FSK 1072/07; niepubl.).
Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu jest zasadny, ponieważ brak udzielenia ochrony tymczasowej mógłby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę przez zachwianie sytuacji finansowej, a wraz z tym utrudnienie w dalszym funkcjonowaniu. Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest decyzja nakładająca opłatę w wysokości 104 172,00 zł za nieprawidłowe składowanie odpadów. Z analizy złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy (k.11-15 akt sądowych) wynika, że skarżący obecnie ma zobowiązania finansowe t.j. świadczenie alimentacyjne na dzieci 1000 zł miesięcznie oraz zadłużenie alimentacyjne w wysokości 30.000 zł. Jak wynika z treści złożonej skargi w ostatnim czasie skarżący utracił zatrudnienie, które było jego jedynym źródłem dochodu.
Biorąc pod uwagę sytuację skarżącego, Sąd stwierdził, że zachodzą przesłanki, aby udzielić wnioskującemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji.
Należy także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.