Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2092 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy T. D. z [...] listopada 2017 r., znak: [...], odmawiającą przyznania T. P. (dalej także: skarżąca) zasiłku dla opiekuna.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że przyczyną odmowy przyznania skarżącej zasiłku dla opiekuna w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem L. P. było to, że skarżąca nie pobierała świadczenia pielęgnacyjnego, a ponadto ma ustalone prawo do emerytury.
W skardze do Sądu skarżąca przedstawiła sytuację swojej rodziny, wskazując że jej mąż – z uwagi na swą niepełnosprawność – wymaga całodobowej opieki innej osoby. Wyjaśniła, że mąż otrzymuje rentę, jednak nie wystarcza ona na pokrycie kosztów leczenia. Skarżąca zakwestionowała też zasadność odmowy przyznania jej prawa do świadczenia z powodu pobierania przez nią emerytury.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżąca nie miała ustalonego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, przyznanego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z art. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, prawo do zasiłku dla opiekuna może być ustalone jedynie wobec osób, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z dniem 1 lipca 2013 r., w związku z wygaśnięciem – z mocy prawa – decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji, w myśl art. 2 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, zasiłek dla opiekuna przysługuje osobie, która miała przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, na podstawie decyzji, która wygasła – z mocy prawa – zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548 ze zm.) z dniem 1 lipca 2013 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie nie została spełniona przesłanka przyznaniu zasiłku dla opiekuna, o której mowa w tych przepisach.
Należy także zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącej, przepisy prawa uniemożliwiają przyznanie jej zasiłku dla opiekuna, z uwagi na pobieranie przez nią emerytury. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 ze zm.) dotyczące świadczeń pielęgnacyjnych. W myśl zaś art. 17 ust. 5 pkt 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury. Oznacza to, że w konsekwencji odpowiedniego stosowania tego ostatniego przepisu, zasiłek dla opiekuna nie przysługuje, jeżeli wnioskodawca ma ustalone prawo do emerytury (zob. wyrok WSA w Łodzi z 27 września 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 248/16).
Bezsprzecznie zatem, niezależnie od niespornej w niniejszej sprawie okoliczności, że mąż skarżącej jest osobą wymagającą stałej opieki innych osób, zgodnie z treścią orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności z [...] lutego 2016 r., wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K., prawidłowo oceniły organy obu instancji, że skarżąca nie mieści się w kręgu osób uprawnionych do pobierania zasiłku dla opiekuna.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.).