Uzasadnienie
Skarżący na urzędowym formularzu symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z ciotką, z która utrzymują się z jej emerytury w kwocie [...]złotych netto oraz emerytury skarżącego w kwocie [...]złotych netto. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych netto. Do stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącego zaliczają się wydatki na lekarstwa ciotki – 330 – [...] złotych, lekarstwa dla skarżącego w kwocie [...]złotych, środki higieny osobistej dla ciotki – [...] złotych, koszty zużycia energii elektrycznej – [...] złotych oraz koszty wyżywienia – [...] złotych.
Ponadto koszt zużycia wody, opału i węgla w sezonie wynosi [...] złotych. Do wniosku dołączono potwierdzenie wypłaty emerytury skarżącego z kwietnia 2016 r., z której wynika, że otrzymuje emeryturę w kwocie [...]złotych brutto – [...] złotych netto oraz potwierdzenie wypłaty emerytury ciotki z kwietnia 2016 r., z której wynika, iż otrzymuje emeryturę w kwocie [...]złotych brutto – [...] złotych netto.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w L. z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącego wynoszą [...] złotych zaś łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych netto. Zatem niemal całość dochodu pochłaniają wydatki związane ze stałymi miesięcznymi kosztami utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego. Co przy uwzględnieniu tego, że wymienione koszty nie obejmują kosztów zakupu odzieży dla skarżącego i jego ciotki oraz kosztów zakupu środków higieny osobistej dla skarżącego przyjąć, należy, iż dochód gospodarstwa domowego skarżącego nie wystarcza na poniesienie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Trudno bowiem przyjąć, aby koszty tych wydatków skarżący pokrył z kwoty [...]złotych, która pozostaje po poniesieniu wymienionych przez niego stałych miesięcznych kosztach utrzymania koniecznego.
Przyjąć zatem należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest w całości zasadny. Ze względu jednak na to, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. skarżący jest w niniejszej sprawie zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, skarży bowiem decyzję wydaną w sprawie specjalnego zasiłku opiekuńczego, zbędne jest orzekanie o tym, czy ponoszenie kosztów sądowych niniejszego postępowania skutkować będzie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego dla skarżącego i ciotki. Zatem postępowanie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a. Z tego powodu referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego i umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.