Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – po rozpoznaniu wniosku J. F. o przyznanie mu w przedmiotowym postępowaniu prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego – przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego (pkt I) oraz umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie (pkt II).
W uzasadnieniu powyższego postanowienia referendarz – po dokonaniu analizy sytuacji finansowej skarżącego i ustaleniu, że dochód jego gospodarstwa domowego, które prowadzi wraz ze swoją ciotką, nie wystarcza nawet na poniesienie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowymi – uznał wniosek w całości za zasadny. Ze względu jednak na to, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. skarżący jest w niniejszej sprawie zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, referendarz stwierdził, że postępowanie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a.
W sprzeciwie od powyższego postanowienia J. F. stwierdził, że domaga się przydzielenia mu adwokata z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Sprzeciw nie jest zasadny, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie budzi żadnych wątpliwości prawidłowość rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w zakresie wniosku skarżącego o zwolnienie go w niniejszej sprawie w całości od kosztów sądowych. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została bowiem wydana w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego, co oznacza, że sprawa niniejsza należy do spraw z zakresu pomocy i opieki społecznej, a przez to skarżący jest w niej ustawowo zwolniony od kosztów sądowych (art. 239 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. DZ. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznanie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych było zatem zbędne, przez co postępowania w sprawie prawa pomocy podlegało w tej części umorzeniu na zasadzie art. 249a p.p.s.a.
Odnośnie zaś rozstrzygnięcia o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego stwierdzić należy, że orzekając w tym zakresie referendarz uwzględnił żądanie skarżącego, który na formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF") wyraźnie zaznaczył, że wnosi o ustanowienie radcy prawnego, a nie adwokata (k. 21 akt sądowych). Rozstrzygnięciu podjętemu przez referendarza nie sposób zatem zarzucić nieprawidłowości. Jednocześnie należy podkreślić, że w świetle przedstawionej we wniosku sytuacji materialnej strony, zasadność uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i przyznania skarżącemu profesjonalnego pełnomocnika nie budzi – zdaniem Sądu – żadnych zastrzeżeń.
Ubocznie wypada wyjaśnić, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnienia radców prawnych w zakresie świadczonej pomocy prawnej są tożsame z uprawnieniami adwokatów. Zarówno radca prawny jak i adwokat są profesjonalnymi pełnomocnikami i poziom świadczonych przez nich usług prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym winien być – co do zasady – taki sam.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 249a p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.