Uzasadnienie
Adwokat A. S. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnikiem z urzędu skarżącej wniósł o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 złotych (w tym 26,40 złotych podatku VAT). Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez skarżącą.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem".
Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia w związku z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wynika, że kwota wynagrodzenia, której przyznania za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej żąda wnioskodawca stanowi, powiększone o należny podatek od towarów i usług 50% kwoty z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia. Wynagrodzenie w tej wysokości przysługuje adwokatowi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej bądź za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli adwokat występował przed sądem administracyjnym pierwszej instancji i jeżeli ten sam adwokat występując przed sądem administracyjnym drugiej instancji sporządził i wniósł skargę kasacyjną bądź sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Natomiast jeżeli sporządził i wniósł skargę kasacyjną bądź sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej adwokat, który nie występował przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, należne mu z tego tytułu wynagrodzenie wynosić będzie 75% kwoty z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt II FZ 353/06 – Lex nr 488594) powiększone o należny podatek od towarów i usług - § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wnioskodawca został wyznaczony i umocowany do reprezentowania skarżącej po wydaniu wyroku a w ramach udzielonego umocowania sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Wnioskodawca w niniejszej sprawie nie reprezentował więc skarżącej w pierwszoinstancyjnym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skutkiem tego należne wnioskodawcy wynagrodzenie wynosić powinno 75% kwoty wskazanej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia powiększone o należny podatek od towarów i usług a nie 50% tej kwoty powiększone o należny podatek od towarów i usług. Mając jednak na uwadze, że wynagrodzenie za zastępstwo prawne przyznawane jest na wniosek profesjonalnego pełnomocnika procesowego, który zobowiązany jest znać normy prawne wynikające z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, tym bardziej jeżeli je stosuje, brak jest podstaw do orzeczenia wynagrodzenia ponad wysokość wskazaną w rozpoznawanym wniosku.
Mając na względzie powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.