Uzasadnienie
A. J. jednym pismem datowanym na dzień 7 marca 2011 r. wniósł w dniu 7 marca 2011 r. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...], Nr [...] oraz odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od w/w decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. W skardze wniósł on o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data na prezentacie) wniosła wypełniony i podpisany druk PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego ustalono, że w dniu 17 marca 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wpłynęło odwołanie strony skarżącej wraz z aktami administracyjnymi oraz, iż odwołanie zostanie rozpoznane w terminie 30 dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – Lex nr 573308).
Stosownie do unormowania art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi natomiast inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2005 r., sygn. akt II GSK 136/07 – Lex nr 374841).
W przedmiotowej sprawie strona skarżącą wniosła skargę bez uprzedniego skorzystania z przysługującego jej prawa wniesienia odwołania. W świetle cytowanego powyżej art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Tym samym do oceny wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa zastosowanie będzie miał art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06 – Lex nr 299475 czy postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 481/10 – Lex nr 621860). Skoro bowiem bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, jak wykazują to powyższe rozważania, skarga na decyzję Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...], Nr [...] nie może zostać uwzględniona jako oczywiście bezzasadna to tym samym na uwzględnienie nie zasługuje wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.