Uzasadnienie
Działający z upoważnienia Wojewody L. Zastępca Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego i Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 20 listopada 1997 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Hurtowni Artykułów Przemysłowych s.c. "C." od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia 22 września 1997 r. (...) nakazującej rozbiórkę urządzenia reklamowego s.c. "C." wykonanego przy drodze krajowej nr 17 Warszawa-Lublin w miejscowości J. na działce stanowiącej własność Mirosława S. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414/ urządzenie reklamowe zaliczone jest do budowli przez co należy rozumieć, że jest to obiekt budowlany /art. 3 pkt 1 lit. "b"/. Budowa urządzenia reklamowego wolnostojącego nakłada na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
Spółka "C." nie uzyskała pozwolenia na budowę reklamy wolnostojącej a zatem należało w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane, wydać nakaz rozbiórki. Nie jest przy tym istotne, czy obiekt jest prawidłowy od względem technicznym, czy nie narusza interesów osób trzecich lub ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Hurtownia Artykułów Przemysłowych s.c. "C." w O.-L., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Strona skarżąca podniosła, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie narusza praw osób trzecich i nie stwarza zagrożenia dla użytkowników drogi.
Ustawienie urządzenia bez pozwolenia na budowę wynikało z braku wiedzy inwestora, który jest przekonany, że art. 48 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. jest bardzo rygorystyczny.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności wydanej decyzji z prawem.
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Poza sporem w sprawie pozostaje, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało wykonane w marcu 1997 r. bez pozwolenia na budowę czy zgłoszenia.
Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania przedmiotowego urządzenia reklamowego stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, z wyjątkiem reklam świetlnych.
Przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest zainstalowane na innym obiekcie budowlanych tylko jest połączone trwale z gruntem, a zatem na jego realizację było wymagane pozwolenie na budowę. Znowelizowany ustawą z dnia 26 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane /Dz.U. nr 111 poz. 726/ art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jednakże w myśl art. 30 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy instalowanie tablic i urządzeń reklamowych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.
Art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji obowiązkiem dokonania rozbiórki obejmuje zarówno samowolnie wybudowane obiekty wymagające pozwolenia na budowę, jak i obiekty wymagające zgłoszenia.
Zarzuty strony skarżącej, iż nie wiedziała o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a przedmiotowe urządzenie reklamowe nie narusza interesów osób trzecich i nie zagraża bezpieczeństwu użytkowników drogi krajowej w niczym nie podważają trafności zaskarżonej decyzji, albowiem przepisy prawa budowlanego z 1994 r. nie dopuszczają żadnych wyjątków od wymogu zawartego w powołanym art. 48 ustawy.
Mając powyższe na względzie należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem a skargę na nią jako niezasadną oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.