Uzasadnienie
W dniu 13 grudnia 2011 r. T. S. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta n z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej w wysokości 39 960 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, iż wykonanie tej decyzji spowoduje znaczną szkodę w jego majątku. Ponadto wyjaśnił, że opłata w kwocie prawie czterdziestu tysięcy złotych w znaczący sposób odbiega od realnej kwoty opłaty planistycznej, która przysługiwałaby Gminie w sytuacji, gdyby decyzje organów administracji oparte były na całościowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności operatu szacunkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3).
Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zapewnia stronie jedynie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, jak wynika z art. 61 § 6 p.p.s.a., orzeczenie w tym przedmiocie upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu lub czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki spoczywa na stronie. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 12/04 oraz z dnia 6 maja 2008 r., II OZ 404/08 – niepublikowane).
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 10 marca 2010 r., I FSK 1841/09, niepubl.).
Skarżący nie wykazał, aby w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za uzasadnienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może bowiem wystarczyć sama wysokość opłaty planistycznej, ani tym bardziej zarzuty skarżącego co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, które w ogóle nie mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie jej wykonania.
Sąd nie dopatrzył się również z urzędu w rozpoznawanej sprawie podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi uiszczona przez skarżącego kwota zostałaby mu zwrócona wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych negatywnych dla niego konsekwencji (por. postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004 – niepublikowane).
Z tych względów, wobec braku przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w postanowieniu.