Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania W. B. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 489 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że rozłożył W. B. należność za okres:
- - od [...] r. do [...] r. w wysokości: [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł, na 39 rat w wysokości po [...] zł miesięcznie, ostatnia rata w wysokości [...] zł, płatnych począwszy od dnia [...] r.;
- - od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł, na 37 rat w wysokości po [...] zł miesięcznie, ostatnia rata w wysokości [...] zł, płatnych począwszy od dnia [...] r.;
- - od [...] r. do [...] r. w wysokości: [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą: [...] zł, na 34 rat w wysokości po [...] zł miesięcznie, ostatnia rata w wysokości [...] zł, płatnych począwszy od dnia [...] r.;
- - od [...] r. do [...] r. w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, które na dzień wydania decyzji wynoszą [...] zł,na 32 rat w wysokości po [...] zł miesięcznie, ostatnia rata w wysokości [...] zł, płatnych począwszy od dnia [...] r.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego W. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzeni znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci pogorszenia sytuacji materialnej skarżącego. Skarżący wskazał, że kwota [...]zł (łączna wysokość miesięcznych rat, na które rozłożono należne od skarżącego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego) jest dla niego nieosiągalna i nie ma środków, aby móc ja uiścić, zaś opóźnienie w płatności raty może skutkować uchyleniem prawa do ulgi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, jakoby zachodziła którakolwiek z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie sposób bowiem przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować nieodwracalną szkodę w jego mieniu bądź też spowodować trudne do odwrócenia skutki w kontekście jego sytuacji materialnej. Taką możliwość wyklucza bowiem już samo rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, które w istocie – uwzględniając wniosek skarżącego o rozłożenia na raty należności, do których zwrotu jest on zobowiązany – jest w istocie dla skarżącego korzystne, niezależnie od faktu, że skarżący kwestionuje wysokość ustalonych rat. Ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia skutkowałoby natomiast tym, że aktualny pozostawałby ciążący na skarżącym obowiązek jednorazowej spłaty całości zaległych należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.