Uzasadnienie
Skarżący na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z konkubiną oraz małoletnim synem, z którymi utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę konkubiny w kwocie [...]złotych netto oraz świadczenia w kwocie [...]złotych. Na koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącego składają się wydatki na przedszkole – [...] złotych, spłata kredytu – [...] złotych, alimenty [...] złotych, opłata za mieszkanie [...] – [...] złotych, koszty leczenia syna i konkubiny – [...] złotych, koszty utrzymania samochodu – [...] złotych oraz opłata za telefon – [...] złotych.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Artykuł 239 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. stanowi zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skarga na działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie dotyczącej rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest sprawą z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Zatem strona w przypadku wniesienia skargi w sprawie dotyczącej decyzji w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jest wolna od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W takiej sytuacji zbędne jest rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Dlatego postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w tym zakresie podlega umorzeniu na podstanie art. 249a p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., jak orzeczono w punkcie II postanowienia.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być więc rozpoznany jak wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przyznawane jest, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego skarżący wykazał, że zobowiązanie go do poniesienia minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego z urzędu spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niego oraz jego konkubiny i dziecka. Skoro bowiem, jak wynika z oświadczenia złożonego na druku PPF, całość dochodu gospodarstwa domowego skarżącego pochłaniają koszty utrzymania koniecznego zobowiązanie go do poniesienia wynagrodzenia adwokata odbyć musi się poprzez przeznaczenie na wynagrodzenie adwokata środków wydawanych na koszty utrzymania koniecznego.
To zaś skutkować będzie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego. Z tych powodów referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o czym orzekł na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. w punkcie pierwszym postanowienia.