Uzasadnienie
Strona skarżąca w zakreślonym w wezwaniu terminie (data stempla pocztowego), na druku PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że po opłaceniu rat w banku z renty pozostaje jej kwota [...] złotych, zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2 wraz z pełnoletnią córką i jest właścicielką gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha. Strona skarżąca podkreśliła, że nie wystarcza jej pieniędzy na poniesienie opłat, zakupu leków i wyżywienia oraz robocizny w polu.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Wysokość dochodu strony skarżącej nie wystarcza jej bowiem na pokrycie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym, kosztów leczenia i wyżywienia. Z tego powodu przyjąć należy, że strona skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.