Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołań B. Ż. i S. B. oraz D. P. zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] ustalającej na wniosek H. M. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektu do hodowli gęsi o obsadzie 12 350 sztuk w jednym cyklu w chowie ściółkowym na działce Nr 1381 we wsi K. Organ odwoławczy przytoczył następujące motywy rozstrzygnięcia:
Podstawowym celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest potwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Na obszarze obejmującym działkę Nr 1381 we wsi K. Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Gminy zatwierdzony uchwała Gminnej Rady Narodowej Nr XIX/48 z dnia 22 lutego 1988r. ze zmianami zatwierdzonymi uchwałami Rady Gminy Nr VII/28/90 z dnia 19 grudnia 1990r., nr 22/94/94 z dnia 12 grudnia 1994r. oraz nr XXV/118/98 z dnia 17 lutego 1998r. – oznaczonym symbolem J 106 MR – przewiduje zabudowę zagrodową.
Lokalizacja kurnika do hodowli gęsi w obsadzie 12 350 sztuk na wskazanej części działki nr 1381, oznaczonej na załączniku graficznym linią koloru czerwonego ABCD, nie narusza ustaleń planu.
W myśl § 2 pkt 1 lit. "a" rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w spawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz., 589) do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zalicza się inwestycje w rolnictwie związane z hodowlą zwierząt w przypadku chowu ściółkowego od 100 do 500 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP).12 350 sztuk gęsi stanowi 98,8 DJP. Decyzja organu I instancji nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Miałoby to miejsce w przypadku, gdyby naruszenie to wynikało z przepisów prawa.
Usytuowanie budynku inwentarskiego w obszarze przeznaczonym pod zabudowę zagrodową, mimo wykorzystywania terenu do rekreacji i pod letniska, obliguje organ administracji do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji.
W myśl art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
D.P. wniosła skargę na tę decyzję domagając się jej uchylenia. Zarzuciła naruszenie prawa polegające na obejściu przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska (...) przez przyjęcie, mimo braku technicznych zmian projektowanego obiektu, produkcji niższej od początkowych założeń, która nie wymaga przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7 kpa przez pominięcie słusznego interesu obywateli przy lokalizacji tego typu obiektu wśród zabudowy typowo mieszkaniowej oraz graniczenia z popularnym wypoczynkowym jeziorem kwestii oddziaływania obiektu na sąsiedni teren.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając jak w motywach zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
Budowa przedmiotowego obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę (art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) i powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Zatem w myśl art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) budowa tego obiektu wymagała uprzedniego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ administracji ustalił, że działka Nr 1381 we wsi K., w części której dotyczy przedmiotowe zamierzenie, zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, położona jest w terenie oznaczonym symbolem J 1-6 MR przeznaczonym pod zabudowę zagrodową, co w ocenie tego organu uzasadniało, zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu przeznaczonego do hodowli gęsi.
W świetle okoliczności sprawy stanowisko powyższe nie może być podzielone.
Z tekstu planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że obok zabudowy zagrodowej, do której zaliczony został w zaskarżonej decyzji przedmiotowy obiekt, plan ten wyróżnia również obiekty określone jako hodowlane formy produkcyjne (str. 4 ust. 5 zd. ostatnie tekstu planu).
Wymiary obiektu (100 x 15,40 m), skala i sposób hodowli (12 350 sztuk gęsi w jednym cyklu w warunkach tuczu przemysłowego) mogą wskazywać, że przedmiotowy obiekt stanowi hodowlaną fermę produkcyjną.
Organ administracji z naruszeniem art. 77 § 1 kpa nie wyjaśnił tych okoliczności. Ich wyjaśnienie i rozważenie było niezbędne dla oceny, czy zamierzenie zgodne jest z ustaleniami planu. W szczególności, w przypadku ustalenia, że obiekt stanowi hodowlaną fermę produkcyjną, czy w świetle zapisów planu, jego lokalizacja w terenie przeznaczonym pod budownictwo zagrodowe była dopuszczalna.
Wskazane wątpliwości co do zgodności zamierzenia z ustaleniami planu powodują, iż zaskarżona decyzja nie może być uznana za odpowiadającą wymogom art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Już z tej przyczyny zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), bez potrzeby odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi, w tym braku określenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Ocena prawidłowości i decyzji o warunkach zabudowy pod tym kątem, może nastąpić, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z uwzględnieniem skargi należało orzec o kosztach postępowania w myśl art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji weźmie pod uwagę, iż decyzja organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu utraciła ważność (ważność decyzji z dnia 26 listopada 2001r. określona została na 2 lata). Okoliczność powyższa powoduje potrzebę rozważenia przez organ odwoławczy zastosowania art. 138 §1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 kpa. Bezprzedmiotowe jest bowiem postępowanie odwoławcze w sytuacji, gdy zaskarżona do organu II instancji decyzja pierwszoinstancyjna utraciła ważność.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.