Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z 14 lutego 2022 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 17 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm. dalej jako "u.ś.r.") po rozpatrzeniu odwołania skarżącego A. S. od decyzji Wójta Gminy Mełgiew z 6 grudnia 2021 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, K. S. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Wyżej opisaną decyzją organ pierwszej instancji, odmówił skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką K. S., legitymującą się orzeczeniem Komisji Lekarskiej KRUS o niezdolności do samodzielnej egzystencji. W uzasadnieniu organ wskazał, że powodem odmowy przyznania świadczenia jest, po pierwsze data powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki i po drugie fakt, że A. S. jest osobą ze skłonnościami do okresowego nadużywania alkoholu. W ocenie organu istnieje przypuszczenie, że środki otrzymywane ze świadczenia pielęgnacyjnego będą marnotrawione oraz że opieka, którą potrzebuje niepełnosprawna nie będzie należycie przez niego sprawowana w związku z chorobą alkoholową.
Od powyższej decyzji skarżący zastępowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł odwołanie podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:
- a) art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. przez błędne zastosowanie normy prawnej, pomijające wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13), który orzekł, że przepis art. 17 ust 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od wieku, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki jest niezgodny z Konstytucją.
- b) art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie jego wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że środki otrzymywane ze świadczenia pielęgnacyjnego będą marnotrawione oraz że opieka, którą potrzebuje K. S. nie będzie należycie sprawowana przez A. S. w związku z jego chorobą alkoholową.
Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy przez ustalenie na jego rzecz prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.
Przywołaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stwierdzając, że odpowiada ona prawu, co uzasadnia utrzymanie jej w mocy.
W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. wydając rozstrzygnięcie w oparciu o niekonstytucyjną normę prawną. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13, orzekł bowiem, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje stanowisko, podzielane przez wojewódzkie sądy administracyjne i przez Kolegium, że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.
Zdaniem Kolegium, wskazane naruszenie nie ma jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy gdyż skarżący nie spełnia innej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W ocenie organu opieka sprawowana faktycznie przez skarżącego nad jego niepełnosprawną matką nie wyklucza możliwość podjęcia przez niego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
W tym zakresie organ odwoławczy podniósł, że K. S. ma 79 lat, jest wdową, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem A.. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1709,62 zł miesięcznie, a syn jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. K. S. poinformowała, że jej syn wykupuje jej leki, robi zakupy, sprząta mieszkanie i jak trzeba to gotuje. Natomiast inne czynności, w tym czynności pielęgnacyjne wykonuje sama. W wywiadzie podano, że rodzina do tej pory nie korzystała ze świadczeń pomocy społecznej. Nie odnotowano również złożenia jakiejkolwiek deklaracji podatku dochodowego za rok 2019 i 2020. W tych okolicznościach - zdaniem Kolegium - zakres pomocy nie wymusza rezygnacji odwołującego z zatrudnienia ani też nie zmusza go do niepodejmowania jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Czynności takie jak sprzątanie domu czy gotowanie obiadu ("w razie potrzeby") nie są w ocenie Kolegium aktywnością opiekuńczą, tylko typowym, rutynowym obowiązkiem związanym z prowadzeniem gospodarstwa domowego; nie wyczerpują one z pewnością pojęcia obowiązku alimentacyjnego, jaki obciąża najbliższych krewnych.
Ponadto Kolegium podniosło, że podobnie jak organ pierwszej instancji dostrzega ryzyko marnotrawienia środków ze świadczenia pielęgnacyjnego na alkohol w sytuacji, gdy rodzina nie ma żadnych innych dochodów, poza emeryturą niepełnosprawnej.
Skarżący, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował, poprzez skargę skierowaną do Sądu, podnosząc w niej zarzut naruszenia:
- 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., tj. uznanie, że nie jest uprawniony do świadczenia pielęgnacyjnego gdyż zakres opieki jakiej wymaga podopieczna nie wyklucza podjęcia przez niego zatrudnienia oraz uznanie, że nie ma związku między rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką,
- 2. przepisów postępowania, tj. art., art. 6, 7, 8, 9, 77, 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i uznanie wbrew treści orzeczenia o niepełnosprawności, że niepełnosprawna matka skarżącego nie wymaga stałej opieki syna, który nie musi rezygnować z zatrudnienia.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie na rzecz skarżącego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 października 2021 r. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu pełnomocnik strony podniósł, że nie sposób zgodzić się z zapatrywaniem Kolegium, że można pogodzić opiekę nad niepełnosprawną, nieporuszającą się samodzielnie matką, wymagająca nadzoru, dawkowania leków, sporządzania posiłków, robienia zakupów, pomocy przy załatwianiu spraw urzędowych oraz całodobowej dyspozycji z praca zawodową.
Ponadto organ odwoławczy nie uwzględnił, że okoliczność, iż matka skarżącego nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować bez stałej opieki drugiej osoby, została potwierdzona przez wyspecjalizowany w tym zakresie organ, który w swoim orzeczeniu wyraził stanowisko uznając brak możliwości samodzielnej egzystencji.
Skarżący wskazał również, że jest osobą zdrową i zdolną do pracy. Nie podejmuje jednak zatrudnienia, gdyż przejął na siebie obowiązek opieki nad matką. Odnośnie zaś choroby alkoholowej oświadczył, że walczy z nałogiem i obecnie już nie pije.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podobnie jak skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że sąd administracyjny stosownie do swojej kognicji kontroluje zgodność z prawem między innymi decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd nie jest natomiast władny oceniać takich okoliczności, jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem organu oraz czy orzeczenie to wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Jednocześnie, sąd administracyjny nie ma możliwości orzeczenia co do meritum sprawy.
Dokonana przez Sąd zgodnie z powyższymi zasadami kontrola legalności zaskarżonej decyzji, prowadzi do konstatacji że jest ona zgodna z przepisami prawa, wobec czego skarga nie może zostać uwzględniona.
Przedmiotem żądania skarżącego, wyrażonego w jego wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne było przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką – K. S..
Wniosek ten podlegał zatem rozpatrzeniu w oparciu o przepisy przywoływanej w części historycznej niniejszego uzasadnienia u.ś.r., w szczególności jej art. 17.
Na wstępie Sąd podkreśla, że nie budzi żadnych wątpliwości prawidłowość stanowiska Kolegium dotyczącego zastosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy. Zasadnie bowiem Kolegium uznało, że nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ww. przepis, którego niezgodność z konstytucyjną zasadą równości została stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Kwestia ta, jako już utrwalona w orzecznictwie nie wymaga szerszego omówienia a przedstawione przez organ odwoławczy wywody i wnioski jej dotyczące są właściwe i Sąd podziela takie właśnie stanowisko.
Kolegium uznało jednakże, że istnieją inne okoliczności wykluczające przyznanie stronie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.
Mianowicie - jego zdaniem - przeszkodą w przyznaniu wnioskowanego świadczenia jest brak związku przyczynowo - skutkowego między rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem stałej opieki nad niepełnosprawną matką (art. 17 ust. 1 u.ś.r.).
Stanowisko to Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.
Mianowicie z akt administracyjnych sprawy wynika, że matka skarżącego legitymuje się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji wydanym na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach, co jest równoznaczne ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem ustalenie, czy w tym konkretnym przypadku zachodzi związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy rezygnacją/niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego, a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką.
Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r.
- - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W kontekście powyższego zauważyć należy, że omawiana ustawa nie zawiera definicji sprawowania opieki. Z brzmienia przywołanego przepisu wynika natomiast, że opieka ta musi być stała, lub długoterminowa. Te określenia "stała" lub "długoterminowa" wskazują, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2017 r., I OSK 2201/15). Oczywiście warunku "stałej" opieki, nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała, w sensie trwałości, a długotrwała w sensie rozciągłości w czasie. Zakres czasowy opieki wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 grudnia 2019 r., III SA/Kr 1164/19).
Istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., jest nie tylko jej stałość i ciągłość, ale przede wszystkim zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana, zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 3 lipca 2019 r., II SA/Rz 535/19).
Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy judykatury wskazujące, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r., I OSK 2454/11). Chodzi tu zatem o sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga (zob. wyroki NSA z 30 kwietnia 2020 r., I OSK 1544/19; z 23 października 2021 r., I OSK 1148/20).
Innymi słowy opieka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę w wykonywaniu pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły.
Dla ustalenia związku przyczynowo - skutkowego w danym przypadku konieczne jest ustalenie czy rodzaj bądź/i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej.
Jednocześnie - wbrew zarzutom skargi - ocena charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza przy tym zakwestionowania stanu jej zdrowia. Legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach orzeczeniem o niepełnosprawności nie może wykluczać możliwości i konieczności wywodzenia braku związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia a stopniem faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą (wyroki NSA z 16 kwietnia 2021 r., I OSK 2859/20 i z 18 maja 2021 r., I OSK 275/21).
Przenosząc te ogólne uwagi interpretacyjne na grunt rozpoznawanej sprawy, należało stwierdzić, że organy wykazały w sposób przekonujący, że skarżący nie wykonuje wobec swojej niepełnosprawnej matki opieki, która uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
Mianowicie, jak wynika z ustaleń organów, matka skarżącego legitymuje się orzeczeniem Komisji Lekarskiej KRUS o niezdolności do samodzielnej egzystencji. Z ustaleń organów dokonanych na podstawie oświadczenia samej niepełnosprawnej wynika, że kilka lat temu przeszła operację na dwa biodra oraz kolana lecz nadal ma problemy z poruszaniem. Porusza się za pomocą dwóch kul łokciowych. Ponadto ma problemy z kręgosłupem, stawami oraz często miewa zawroty głowy. Leczy się na nadciśnienie wrzody oraz ma problemy ze wzrokiem.
Zestawienie powyższych chorób i dolegliwości z czynnościami wykonywanymi przez skarżącego prowadzi jednak do wniosku, że te nie są tego rodzaju oraz rozmiaru, iż uniemożliwia to podjęcie przez niego jakiejkolwiek pracy zarobkowej.
Mianowicie, K. S. mimo przywołanych chorób wiele czynności jest jednak w stanie wykonać samodzielnie. W szczególności nie jest osobą leżącą, nie wymaga karmienia ani pomocy w załatwianiu potrzeb fizjologicznych. Jest zatem osobą w miarę samodzielną w czynnościach dnia codziennego. O tym, że mimo wielu chorób i ograniczeń ruchowych nie wymaga całkowitej i nieustannej opieki świadczy również zakres czynności wykonywanych przez skarżącego. K. S. poinformowała bowiem, że skarżący wykupuje jej leki, robi zakupy, sprząta mieszkanie i "jak trzeba" to gotuje. Natomiast inne czynności, w tym czynności pielęgnacyjne i higieniczne wykonuje sama. W wywiadzie podano, że rodzina do tej pory nie korzystała ze świadczeń pomocy społecznej. Nie odnotowano również złożenia przez skarżącego jakiejkolwiek deklaracji podatku dochodowego za rok 2019 i 2020.
W tych okolicznościach słusznym było uznanie, że opieka skarżącego nie świadczy o wypełnieniu warunku ścisłego i bezpośredniego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaną opieką. Czynności takie jak pranie, sprzątanie, robienie zakupów i gotowanie (w razie potrzeby) wykonywane przez skarżącego stanowią bowiem typowe czynności opiekuńcze, które może wykonywać również jako osoba czynna zawodowo. Te oraz pozostałe ustalone przez organy czynności wykonywane przez skarżącego składające się na szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego (robienie zakupów, pranie, sprzątanie, załatwianie spraw urzędowych i wizyt lekarskich), które nie wymagają całodobowej dyspozycyjności, gdyż są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane również przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu.
Wobec tego nie można uznać, że to właśnie opieka nad matką, z racji czasochłonności i charakteru wykonywanych czynności, uniemożliwia skarżącemu aktywność zawodową. Skarżący nie wykonuje w związku ze stanem zdrowia matki żadnych ekstraordynaryjnych, szczególnych czynności, pochłaniających tyle czasu, by niemożliwe było podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia.
W tych okolicznościach, zdaniem Sądu uzasadnione jest stanowisko organu o braku bezpośredniego związku między koniecznością stałej opieki nad matką a tym, że skarżący nie podejmuje jakiegokolwiek zatrudnienia, nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Świadczenie pielęgnacyjne nie może być traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Innymi słowy rezygnacja z pracy zawodowej musi nastąpić w celu sprawowania opieki. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest bowiem przyznawane za sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania.
Tym samym nie znalazło potwierdzenia stanowisko skarżącego, że ze względu na sprawowaną opiekę nie jest w stanie podjąć zatrudnienia nawet w najmniejszym wymiarze czasowym. W ocenie Sądu organy prawidłowo zgromadziły i oceniły materiał dowodowy, z którego wynika, że zakres obiektywnie koniecznej opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką nie uniemożliwia skarżącemu podjęcia zatrudnienia.
System świadczeń rodzinnych został tak pomyślany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Wnioskodawca musi zatem sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że pomiędzy sprawowaną przez skarżącego opieką nad matką a niepodejmowaniem przez niego pracy, nie istnieje związek przyczynowy.
Do podważenia powyższego stanowiska nie prowadzą również w żaden sposób oświadczenia wyrażone w skardze, które nieco inaczej przedstawiają sytuację zdrowotną niepełnosprawnej i zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącego niż to ustaliły organy. Podkreślić bowiem należy, że Sąd ocenia legalność zaskarżonego rozstrzygnięcie na datę jego wydania, a w tej dacie okoliczności podniesione przy skardze nie istniały, co jednoznacznie wynika z materiału sprawy. W związku z tym należy jednak wskazać, że oddalenie skargi na przedmiotowe rozstrzygnięcie nie stwarza sytuacji powagi rzeczy osądzonej, co oznacza, że skarżący może kolejny raz występować o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, oczywiści o ile rzeczywiście zmienią się istotne z punku widzenia art. 17 ust. 1 u.ś.r. okoliczności, czyli gdy zakres opieki skarżącego nad matką zwiększy się na tyle, że nie można będzie go pogodzić z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową.
Podsumowując, w tym stanie rzeczy zaskarżone rozstrzygnięcie orzekające o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, należało uznać za zasadne w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., a nadto wydane z zachowaniem zasad postępowania określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., oraz opatrzone uzasadnieniem odpowiadającym kryteriom z art. 107 § 3 K.p.a.
Z tych względów Sąd, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.
Przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ww. ustawy, a to z uwagi na zgodny wniosek stron o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Z tego względu w myśl art. 120 tej ustawy sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów.