Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy WSA w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek K. L. o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na niezłożenie przez nią tego wniosku, pomimo wezwania, na urzędowym formularzu, to jest na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 20 sierpnia 2009 r. W dniu 21 sierpnia 2009 r. złożyła ona sprzeciw wraz z wypełnionym urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Stosownie do art. 260 p.p.s.a., wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, zarządzenie z dnia 11 sierpnia 2009 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Sąd zważył, co następuje
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W ocenie sądu skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w jakiejkolwiek części bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z oświadczenia K. L. wynika bowiem, iż utrzymuje się ona jedynie z renty w wysokości 1 200 zł netto miesięcznie. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, poza niewielka działką, na której znajdują się pozostałości po spalonym domu. Skarżąca nie posiada również stałego miejsca zamieszkania, a koszty opłat ponoszonych przez nią w związku z zamieszkiwaniem u innych osób wynoszą miesięcznie około 500 zł. Ponadto jest ona osobą schorowaną, która koszty leczenia musi pokrywać samodzielnie z własnych skromnych środków utrzymania.
Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.