Uzasadnienie
Prawomocnym zarządzeniem z dnia 9 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej K. L. złożony w dniu 11 maja 2009 r. (data nadania) o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W dniu 20 listopada 2009 r. (data nadania) skarżąca złożyła kolejny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek K. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny, albowiem w rozpoznawanej sprawie skarga została złożona w ustawowym terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.).
Wniosek o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny, jeżeli brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności, w szczególności wówczas, gdy czynność strony była dokonana w terminie (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2005, s. 222; postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2008 r., I OZ 405/08, LEX nr 493819).
W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, iż wobec niemożności doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji podjęto próbę doręczenia jej tej decyzji w trybie określonym w art. 44 k.p.a. Przepis ten stanowi:
"§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
- 1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,
- 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczenia pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.
§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.
§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy."
W ocenie Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej prawidłowo w dniu 3 listopada 2008 r. w trybie powołanego art. 44 k.p.a.
Po pierwsze ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy "potwierdzenia odbioru" oraz koperty, w której była przesyłka, nie wynika, w jakim miejscu były pozostawione przez doręczyciela tzw. awiza, czyli zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w urzędzie pocztowym Lublin 53 (k. 11 akt II Instancji).
W takiej sytuacji nie można przyjąć, że miało miejsce prawidłowe doręczenie zastępcze unormowane w art. 44 k.p.a. W szczególności należy wskazać, że za przyjęciem skuteczności doręczenie w rozpoznawanej sprawie nie może przemawiać fakt, iż sam formularz dowodu doręczenia nie zawiera informacji o miejscu pozostawieniu przesyłki. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, treść formularza dowodu doręczenia nie może bowiem powodować uchylenia art. 44 k.p.a. (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 kwietnia 2009 r., II SA/Gd 846/08, LEX nr 529918, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 marca 2008 r., II SA/Kr 1301/07, LEX nr 485807).
Po drugie z adnotacji pracownika poczty umieszczonych na kopercie, w której znajdowała się zaskarżona decyzja, wynika, że pierwsze awizo wraz z informacją o możliwości odbioru przesyłki w terminie 7 dni zostało pozostawione w dniu 20 października 2008 r., zaś powtórne awizo miało miejsce po upływie 6 dni, w dniu 27 października 2008 r. Również z tej przyczyny nie można uznać zaskarżonej decyzji za doręczoną prawidłowo w myśl art. 44 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2008 r., II SA/Wa 464/08, LEX nr 515668).
Oznacza to, że prawidłowe doręczenie skarżącej zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. nastąpiło dopiero w dniu 7 maja 2009 r., gdy skarżąca osobiście odebrała tę decyzję w siedzibie organu (k. 10 akt II Instancji).
Skarga K. L. w rozpoznawanej sprawie została złożona w dniu 11 maja 2009 r. (k. 26 akt sądowych), a więc w terminie otwartym do wniesienia skargi.
W tych okolicznościach wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który to termin nie został uchybiony, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie powołanego art. 88 p.p.s.a.
Wobec stwierdzenia, że skarga K. L. została wniesiona w terminie, skardze tej zostanie nadany bieg celem jej merytorycznego rozpatrzenia.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.