Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2011 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie ustanowił dla Z. W. adwokata, którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie [...] A. S. W dniu 28 września 2011 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 sierpnia 2011 r. umarzającego postępowanie w sprawie wraz z przedmiotową opinią.
Postanowieniem z dnia 4 października 2011 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskowanych kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł sprzeciw.
Sąd zważył, co następuje
Na wstępie podnieść należy, iż wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu - na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie, przeciwko któremu wniesiono sprzeciw traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd uznał, że przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyznaczony z urzędu adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Stosownie bowiem do przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi obejmują także stawkę za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stawka ta, według tego przepisu, wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zatem w niniejszej sprawie kwota, która winna być przyznana adwokatowi wynosi 50 % stawki minimalnej (240 zł), czyli 120 zł. Powyższa kwota została zwiększona o należny podatek od towarów i usług na podstawie przepisu § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Ponadto za zasadne należało uznać żądanie zwrotu kosztów niezbędnych wydatków, które to należycie zostały udokumentowane.
W tym stanie rzeczy, na podstawie przytoczonych wyżej przepisów należało orzec jak w postanowieniu.