Uzasadnienie
W dniu 12 kwietnia 2017 r. A. S. reprezentowany przez radcę prawnego P. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o rozpoznanie sprawy z jego skargi z dnia 30 stycznia 2017 r. na decyzję Prokuratora Regionalnego w [...] z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] r., znak: [...] i z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie wysokości wynagrodzenia i dodatku wyrównawczego dla prokuratorów będących żołnierzami zawodowymi – na podstawie odpisu skargi.
Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 403/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę.
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w świetle przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", postępowanie może być wszczęte na podstawie wniesionej skargi (art. 50), na podstawie złożonego wniosku (art.
63) oraz z urzędu (art. 286 § 1). Wszczęcie postępowania na podstawie skargi następuje za pośrednictwem organu, który ma obowiązek przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.). W razie niezastosowania się do tego obowiązku sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 P.p.s.a.). Natomiast jeśli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości (art. 55 § 2 P.p.s.a.). W świetle powyższego, tylko po uprzednim rozpoznaniu przez sąd wniosku o wymierzenie organowi grzywny, możliwe jest rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi. Wniesienie natomiast skargi wraz z żądaniem jej rozpoznania na podstawie nadesłanego do WSA odpisu skargi, przed rozpoznaniem przez WSA wniosku o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi do WSA powoduje to, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie, dlatego Sąd wskazanym wyżej postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2017 r. odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego – r.pr. P. C. w dniu 18 maja 2017 r.
W dniu 23 maja 2017 r. pełnomocnik ten złożył do Sądu wniosek o wymierzenie organowi grzywny, oświadczając jednocześnie, że cofa wniosek z dnia 12 kwietnia 2017 r. o rozpoznanie sprawy na podstawie nadesłanego odpisu skargi i w związku z tym wnosi o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 403/17 o odrzuceniu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
W świetle bowiem z art. 165 P.p.s.a. tylko postanowienia niekończące postępowanie w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 403/17, którego dotyczy wniosek skarżącego o uchylenie, jest natomiast postanowieniem kończącym postępowanie, gdyż postanowieniem tym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Wniosek o uchylenie tego postanowienia w trybie art. 165 P.p.s.a. jest więc niedopuszczalny.
Od postanowienia tego przysługiwała stronom skarga kasacyjna kierowana do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jest sądem właściwym do rozpatrzenia żądania skarżącego uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Z uwagi na to, że sporny wniosek został skierowany do tut. Sądu, a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie było również podstaw do potraktowania go jako skargi kasacyjnej i ewentualnie uwzględnienia w trybie art. 179 a P.p.s.a.
Wobec powyższego, należało wniosek odrzucić jako niedopuszczalny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.