Uzasadnienie
R. P. (dalej jako "strona", "skarżąca", "wnioskodawczyni"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 20 stycznia 2023 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że wnioskiem złożonym w dniu 18 stycznia 2023 r. skarżąca wystąpiła do Wójta Gminy Dołhobyczów o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad ojcem – W. F., legitymującym się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 6 grudnia 2021 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem, iż nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 2 listopada 2021 r. Ww. orzeczenie wydano do dnia 31 grudnia 2023 roku.
Decyzją z dnia 10 października 2022 r. Wójt Gminy Dołhobyczów, odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego wskazując, że sprawowana przez skarżącą opieka nie spełnia wymogu stałej, permanentnej, osobistej i bezpośredniej.
W wyniku rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm. - dalej: "u.ś.r.") oraz stwierdził po dokonaniu analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, że zakres opieki sprawowanej przez skarżącą nad ojcem nie wymaga konieczności rezygnacji przez nią z aktywności zawodowej. Zdaniem Kolegium obiektywnie jest możliwe takie zorganizowanie opieki, aby skarżąca dalej ją sprawując, mogła podjąć zatrudnienie, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Brak jest zatem bezpośredniego i ścisłego związku między rezygnacją z zatrudnienia (jego niepodejmowaniem) przez skarżącą, a sprawowaną przez nią opieką nad ojcem.
Organ odwoławczy podał, że z wywiadu środowiskowego wynika, iż skarżąca zamieszkuje w miejscowości oddalonej o 6 kilometrów od miejsca zamieszkania rodziców i stosownie do złożonego oświadczenia dojeżdża do nich codziennie. Ojciec skarżącej – W. F. zamieszkuje wraz z żoną J. F., która również legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym do 31 grudnia 2023 r.. Ojciec skarżącej choruje na miażdżycę, demencję, ma problemy z poruszaniem się, natomiast matka choruje na miażdżycę. Niepełnosprawny W. F. porusza się po mieszkaniu z pomocą, jest pampersowany. Skarżąca wykonuje przy ojcu niezbędne czynności pielęgnacyjne, a także sprząta mieszkanie, robi zakupy, pranie, umawia wizyty lekarskie, wykupuje i podaje leki, zmienia pampersy, podaje posiłki. W razie potrzeby ojcem opiekuje się jego żona.
Kolegium stwierdziło, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby zakres opieki wymuszał rezygnację z podjęcia pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Ojciec skarżącej ma co prawda problemy z poruszaniem się, ale nie jest osobą leżącą. Z wywiadu środowiskowego i oświadczenia skarżącej wynika, że przyjeżdża do rodziców codziennie. Wykonuje ona następujące czynności: pomoc przy kąpieli, myciu, ubieraniu, podawaniu leków, wymianie pampersów, goleniu, strzyżeniu, przygotowywaniu posiłków. Dodatkowo poza czynnościami pielęgnacyjnymi, skarżąca wykupuje leki, jeździ do lekarzy na wizytę, sprząta, robi zakupy. W razie braku możliwości sprawowania przez skarżącą opieki nad niepełnosprawnym ojcem, opiekę taką sprawuje jej matka, która pomimo orzeczenia o niepełnosprawności jest w stanie nadzorować stan niepełnosprawnego. Kolegium zwróciło uwagę, że skarżąca w oświadczeniu z dnia 5 października 2022 r. wskazała, iż stan zdrowia jej matki pozwala na to, aby w razie jej nieobecności, nadzór nad ojcem sprawowała właśnie jego żona.
Zdaniem organu odwoławczego z treści wywiadu nie wynika, aby skarżąca wykonywała przy ojcu czynności ściśle opiekuńcze, które wymagałyby konieczności stałej obecności u rodziców. Większość z czynności wykonywanych przy niepełnosprawnym związanych jest z prowadzeniem gospodarstwa domowego i nie kolidują one, w ocenie Kolegium, z możliwością podjęcia zatrudnienia przez skarżącą. Natomiast wymagana opieka musi mieć charakter stały, permanentny, osobisty, bezpośredni i długoterminowy oraz uniemożliwiać wykonywanie jakiejkolwiek pracy zarobkowej.
Dodatkowo Kolegium wskazało, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż niepełnosprawny posiada jeszcze dwie córki – E. Z. oraz W. K., które pracują zawodowo. Podkreślono, że obowiązek opieki nad niepełnosprawnym rodzicem obciąża wszystkie dzieci w równym stopniu, niezależnie od tego, że mają one własne rodziny, zobowiązania zawodowe, czy mieszkają w innych miejscowościach. Obowiązek alimentacyjny dzieci wobec rodziców nie musi sprowadzać się do osobistej opieki, ale także do partycypowania w kosztach opieki sprawowanej przez osoby trzecie.
W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
- - art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji;
- - art. 17 ust.1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust.1a u.ś.r. poprzez przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, mimo że skarżąca zalicza się do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, będąc jednocześnie faktycznie opiekunem osoby niepełnosprawnego, z uwagi na to, iż rodzeństwo skarżącej może partycypować w opiece nad niepełnosprawnym ojcem, podczas, gdy funkcjonalna wykładania ww. przepisów winna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia;
Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie jej wnioskowanego świadczenia lub ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podkreślono m.in., że jak wynika z przepisów u.ś.r., podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przy czym nie musi to być opieka całodobowa. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że warunku "stałej" opieki nie można rozumieć jako wykonywania opieki nieustannie i przez 24 godziny na dobę, lecz ma to być opieka stała w sensie trwałości, zaś "długotrwała" w sensie rozciągłości w czasie, jako opieka nad niepełnosprawną osobą, której zakres wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, a więc koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie tej osoby w warunkach godności człowieka. Istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest więc nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana; zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić.
Podniesiono także, że nie może stanowić podstawy odmowy przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego argument, iż jej rodzeństwo winno wspierać ją w opiece nad osobą niepełnosprawną. Ustawa o świadczeniach rodzinnych w przypadku gdy jest kilka osób zobowiązanych alimentacyjnie w jednakowym stopniu nie przewiduje pierwszeństwa względem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla jednej z nich w możliwości wywiązania się z obowiązku alimentacyjnego łącznie przez wszystkich zobowiązanych.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a."), na wniosek skarżącej i organu.
Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że skarga podlega uwzględnieniu.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych.
Kwestie związane z przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej reguluje art. 17 u.ś.r., który w ust. 1 stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że ojciec skarżącej legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 6 grudnia 2021 r. o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca również niewątpliwe znajduje się w kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem ciąży na niej, w myśl przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek alimentacyjny wobec ojca.
Wyjaśnić należy, że celem przepisu art. 17 u.ś.r. było częściowe wynagrodzenie – poprzez ww. świadczenie – osobom zdolnym do pracy - faktu rezygnacji z tego zatrudnienia (lub niepodejmowania zatrudnienia), z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu wskazanym w ustawie. Nie jest to zatem świadczenie adresowane do osoby niepełnosprawnej ale do podmiotu sprawującego opiekę. Nie chodzi tu także o jakąkolwiek opiekę ale taką, której zakres, natężenie wykluczy możliwość podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia. Powyższe oznacza, że jedną z podstawowych przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną. Opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły.
W przedmiotowej sprawie organy odmówiły skarżącej wnioskowanego świadczenia z uwagi na zakres czynności wykonywanych przez nią w ramach opieki nad ojcem, który nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.
W ocenie Sądu stanowisko to nie zasługuje jednak na akceptację, bowiem organy obydwu instancji nie dokonały wystarczającej i wszechstronnej analizy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wybiórczo opierając się przy tym na niektórych okolicznościach sprawy i dochodząc w konsekwencji do nieuzasadnionych wniosków. W związku z powyższym takie rozstrzygnięcie uznać należało za nieuzasadnione, a wobec braku poprzedzenia go odpowiednią analizą okoliczności sprawy, także jako przedwczesne.
Zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy potwierdza, że zakres czynności podejmowanych przez skarżącą względem ojca wpisuje się w zakres stałej lub długotrwałej opieki, która spowodowała, że zrezygnowała ona z zatrudnienia (nie podejmuje pracy). Podkreślić należy, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Przepis ten nie uzależnia otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego od obowiązku zamieszkiwania opiekuna z osobą nad którą jest sprawowana opieka, ani też od sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę (wyrok NSA z 07 maja 2019 r., I OSK 3946/18, CBOSA).
W konsekwencji fakt sprawowania opieki codziennie (a więc regularnie) ale przez część doby ‒ niebędącej tym samym opieką sporadyczną" (pod którym to określeniem rozumie się jako «występujące rzadko, nieregularnie»; zob. https://sjp.pwn.pl/slowniki/sporadyczny.html) ‒ nie wyklucza dopuszczalności przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o ile tylko jej zakres i sposób sprawowania faktycznie uniemożliwiają podjęcie opiekunowi zatrudnienia (którego wykonywanie, co do zasady też nie jest całodobowe, lecz zajmuje jedynie określoną część doby). Innymi słowy, nie chodzi o opiekę rozumianą jako wykonywanie czynności opiekuńczych i pielęgnacyjnych bez przerwy, tj. przez 24 godziny na dobę, ale o pozostawanie do dyspozycji podopiecznego poprzez udzielanie pomocy oraz wykazywanie ciągłej gotowości jej niesienia. Cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego pozwalają wnioskować, że w analizowanym przepisie chodzi o ustawiczną opiekę sprawowaną nad osobą niepełnosprawną.
Punkt ciężkości w tym zakresie tkwi w stałości opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a to oznacza, że opieka ta powinna być sprawowana codziennie. Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego. Sprawowanie tego rodzaju opieki nie musi natomiast oznaczać, że podopieczny nie może podejmować adekwatnych dla swego stanu zdrowia aktywności, a opiekun musi wykonywać swoje obowiązki bez przerwy, 24 godziny na dobę (por.: wyrok NSA z 22.07.2022 r., I OSK 1867/21; a także wyroki WSA: z 24.01.2023 r., II SA/Bk 888/22; z 10.02.2023 r., II SA/Po 3/23; z 15.03.2023 r., II SA/Gd 30/23; CBOSA).
Z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że ojciec skarżącej ma 83 lata, choruje na miażdżycę, demencję, ma problemy z chodzeniem i praktycznie nie wstaje z łóżka (k. 31 akt adm.). Ponadto korzysta z pielucho - majtek. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca sprawuje bezpośrednią opiekę nad swoim ojcem, wykonując czynności z zakresu: higieny, mycia, pielęgnacji, sprzątania, gotowania, podawania posiłków oraz leków, karmienia, zmiany pampersów, robienia zakupów, a w razie potrzeby również umawiania wizyt lekarskich. Skarżąca przyjeżdża do rodziców codziennie, a w razie potrzeby również u nich nocuje. Analizując również zakres czynności, które skarżąca wykonuje przy ojcu (k. 29 akt adm.), należy stwierdzić, że zakres sprawowanej opieki nie pozwala jej na podjęcie zatrudnienia. Jak wynika z powołanego zestawienia czynności jak i wywiadu środowiskowego sprawowanie opieki nad ojcem jest utrudnione ze względu na jego agresywność, brak zgody na wymianę pielucho – majtek, czy pomoc przy ubieraniu bądź wzięciu lekarstw. Ponadto niepełnosprawny nie słyszy.
Sąd zwraca uwagę, że stała opieka winna być rozumiana również jako pozostawanie przez opiekuna w ciągłej dyspozycji swego podopiecznego, przez co należy rozumieć także sytuację, w której oprócz sprawowania faktycznych czynności opiekuńczych, wykazuje on realną gotowość niesienia pomocy zarówno w dzień, jak i w nocy. Innymi słowy przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie uzależnia otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego od obowiązku sprawowania opieki nieustannie przez całą dobę (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 598/21).
Mając na względzie wyżej przedstawione rozważania, podnieść należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy o braku sprawowania stałej opieki uniemożliwiającej podjęcie zatrudnienia, nie może przesądzać to, że w czasie nieobecności skarżącej u rodziców nadzór nad niepełnosprawnym ojcem może sprawować matka skarżącej. Sąd podkreśla, że przez stałą opiekę, jak już wyżej wskazano, należy rozumieć przede wszystkim jako trwałą i rozciągniętą w czasie oraz polegającą zarówno na sprawowaniu faktycznych czynności opiekuńczych, jak i pozostawaniu w gotowości do pomocy.
W związku z powyższym nie należy wykluczać, że w czasie gdy ojciec skarżącej pozostaje pod opieką jej niepełnosprawnej w stopniu znacznej matki, skarżąca nie była w ciągłej gotowości do niesienia mu pomocy. Organy jednak nie uwzględniły tej okoliczności całkowicie ją pomijając i wskazując jednocześnie, że czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego, jakie zdaniem Kolegium wykonuje skarżąca, nie kolidują z podjęciem przez nią pracy zarobkowej, chociażbym w niepełnym zakresie.
Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę zarówno sposób funkcjonowania ojca skarżącej, a także wiek i stan zdrowia jej matki, która również legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, podjęcie zatrudnienia przez skarżącą mogłoby znacznie utrudnić jej dyspozycyjność, co przy jednoczesnym uwzględnieniu stanu zdrowia ojca, mogłoby skutkować brakiem możliwości otoczenia go taką opieką jakiej wymaga. Sąd podkreśla także, że nie można wymagać od osoby opiekującej się obłożnie chorym członkiem rodziny, że całkowicie zrezygnuje ze swojego życia osobistego i w czasie, gdy nie wykonuje faktycznych czynności opiekuńczych – a zatem w realiach sprawy, w czasie gdy nadzór nad niepełnosprawnym ojcem sprawuje niepełnosprawna matka, skarżąca będzie podejmowała pracę zawodową. W realiach niniejszej sprawy skarżąca faktycznie sprawuję opiekę nad dwojgiem niepełnosprawnych w znacznym stopniu rodziców. Fakt, że matka skarżącej jest osobą sprawną intelektualnie, nie oznacza, że jest w stanie fizycznie zając się swoim schorowanym, praktycznie leżącym mężem.
Przyjęcie w okolicznościach niniejszej sprawy, że skarżąca jest w stanie podjąć zatrudnienie jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i może być krzywdzące dla osoby sprawującej, w takim zakresie jak skarżąca, opiekę. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy mieć na względzie ciężar obowiązków związanych z opieką nad osobą praktycznie leżącą, wymagającą pampersowania, utrudniającą zarówno ich zmianę jak i ubranie, kąpiel czy podanie leków. Powyższe okoliczności zostały zdaniem Sądu pominięte bądź zlekceważone przez organy obydwu instancji. Świadczy o tym w szczególności stwierdzenie, że "skarżąca wykonuje przy ojcu czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego i nie kolidują one z możliwością podjęcia przez nią zatrudnienia". Tymczasem, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego skarżąca podczas opieki nad ojcem wykonuje zarówno podstawowe czynności domowe, ale również czynności bezpośrednio związane z ciężkim stanem zdrowia ojca, który jest osobą z demencją, praktycznie leżącą, niezdolną do samodzielnej egzystencji.
Jak wyżej wskazano zakres czynności wykonywanych podczas opieki nad ojcem wynika zarówno z oświadczenia skarżącej (k. 28 akt adm.), zakresu czynności (k. 29 akt adm.), a także wywiadu środowiskowego (k. 31 - 32 akt adm.). Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, nie sposób uznać, że ojciec skarżącej nie wymaga stałej opieki, która może uzasadniać konieczność rezygnacji z zatrudnienia oraz że czynności wykonywane przez skarżącą nie wymagają od niej wysokiego stopnia zaangażowania i mogą być kwalifikowane wyłącznie jako czynności domowe. W ocenie Sądu niewątpliwie organy nie rozważyły w sposób prawidłowy zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności nie uwzględniły wieku, stanu zdrowia i sposobu funkcjonowania ojca skarżącej, a tym samym ciężaru oraz zakresu obowiązków, jaki spoczywa na otaczającej go opieką skarżącej. Ponowienie należy także podkreślić, że 80 - letnia matka skarżącej jest również osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności i biorąc pod uwagę czynności jakich wymaga ojciec skarżącej nie można przyjąć, że jest ona w stanie sprawować opiekę w sposób taki jaki tego wymaga niepełnosprawny ojciec skarżącej.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że organy powinny zatem ponownie dokładnie przeanalizować zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności zakres czynności wykonywanych przez skarżącą podczas opieki nad ojcem. W ocenie Sądu dostrzeżone uchybienia organów obu instancji polegające na braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy i wybiórczym oparciu się na poszczególnych okolicznościach sprawy miały istotny wpływ na jej ostateczne rozstrzygnięcie. Wskazane nieprawidłowości jakich dopuściły się organy, prowadzą bowiem do wniosku, że na tym etapie postępowania stanowisko jakie Kolegium przyjęło na gruncie zaskarżonej decyzji – tj. że skarżąca może pogodzić sprawowanie opieki nad ojcem z aktywnością zawodową - jest niczym nieuzasadnioną tezą, sprzeczną ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z zasadami doświadczenia życiowego.
Dopiero zatem pełne i wszechstronne rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadzone w zgodzie z zasadami wyznaczającymi sposób prowadzenia postępowania wyjaśniającego i przy jednoczesnym uwzględnieniu celów ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r., może stanowić podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
Z powyższych względów Sąd uznał, że w sprawie doszło do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., ponieważ nie zostały właściwie ocenione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co miało istotny wpływ na jej ostateczny wynik. Rozstrzygając sprawę ponownie, organy uwzględnią przede wszystkim wyrażone w niniejszym uzasadnieniu rozważania Sądu, zwłaszcza co do konieczności ponownego wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
O kosztach postępowania orzeczona na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.