Uzasadnienie
Adwokat J. L. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w piśmie z dnia 23 maja 2017 r. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym oraz postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do unormowania art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714) zwane dalej "rozporządzeniem".
Zgodnie z jego § 22 do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 listopada 2016 r. (§ 24) zaś orzeczenie kończące postępowanie w sprawie wydane zostało w dniu 26 lutego 2015 r. Zatem do oceny wniosku zastosowanie mają przepisy rozporządzenia.
Paragraf 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt.
1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu (pkt. 2). Przy czym stosownie do unormowania § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§4 ust. 2 pkt 1 - 4). W sprawie niniejszej nie zachodzi przypadek skutkujący potrzebą zastosowania §4 ust. 2 pkt 1 - 4 rozporządzenia.
Podkreślić jednocześnie należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie ustalonym w art. 250 p.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I GSK 2012/13 czy postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04 – publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W toku niniejszego postępowania wnioskodawca po zapoznaniu się z aktami sprawy (k. 418 tom II akt sądowych) i udzieleniu wyjaśnień dotyczących daty, w której skarżący dowiedział się o przyczynie uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 422 tom II akt sądowych) sporządził i wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 414/14 (k.460 – 463 tom III akt sądowych).
Wnioskodawca wyznaczony został pełnomocnikiem skarżącego po wydaniu w niniejszej sprawie wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Zatem brał udział w niniejszym postępowaniu na etapie postępowania drugoinstancyjnego (międzyinstancyjnego). W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji otrzymuje się wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (lit a), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (lit. b), za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (lit. c) oraz w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł (lit. d). Skoro więc wnioskodawca w toku postępowania przed sądem administracyjnym drugiej instancji sporządził i wniósł zażalenie, otrzymać powinien należne mu z tego tytułu wynagrodzenie.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia wynagrodzenie za postępowanie zażaleniowe wynosi 120 złotych. Stosownie do unormowania § 4 ust. 3 rozporządzenia kwota ta podlega powiększeniu o stawkę należnego podatku od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 23% (art. 146a pkt. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). Wynagrodzenie za postępowanie zażaleniowe wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług [...] złotych.
Wnioskodawca nie udokumentował, aby w związku z reprezentowaniem skarżącego poniósł jakiekolwiek wydatki. Dlatego odmówiono zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia należało orzec jak na wstępie postanowienia.