Uzasadnienie
Skarżący wezwani zostali do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od wniesionej skargi oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 2 egzemplarzy jej odpisów. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 26 maja 2014 r. zaś skarżąca w dniu 30 maja 2014 r. W odpowiedzi na wezwanie skarżący na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy druk symbol PPF wnieśli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (postanowienie NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09 – Lex nr 573308). Stosownie do unormowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Skarżący w terminie wyznaczonym do wykonania wezwania do nadesłania dwóch odpisów skargi nie nadesłali ich. W świetle cytowanego powyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. okoliczność ta kwalifikuje skargę do odrzucenia, gdyż skarżący nie uzupełnili braków formalnych skargi (por. uchwałę 7 Sędziów NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tym samym do oceny wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy zastosowanie będzie miał art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06 – Lex nr 299475 czy postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 481/10 – Lex nr 621860).
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.